Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił W. W. ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą; "Budowa budynku gospodarczego na działce nr 3657/6 obr. 222 położonej przy ulicy [...] w R.".
W dniu 27 października 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M. W. i W. W. "na brak pozytywnej reakcji Urzędu Miasta [...] na ostateczne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie budowy budynku gospodarczego na działce 3657/6 położonej przy ul. [...] w R.".
Dwukrotnie wezwaniami z dnia 28 października 2011 r. i 21 grudnia 2011 r. skarżący zostali wezwani do jednoznacznego sprecyzowania czy pismo z dnia 15 września 2011 r. stanowi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "budynek gospodarczy" na działce nr ewid. 3657/6 obr. 222 położonej przy ul. [...] w R. dla W. W., czy też skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2009r., nr [...] oraz na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2011r., nr [...].
W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 9 stycznia 2012 r. (data złożenia w tut. Sądzie) skarżący wnieśli pismo w którym oświadczyli, że ich pismo z dnia 15 września 2011 r. stanowi skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2009r., nr [...] oraz na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2011r., nr [...], jak również stanowi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "budynek gospodarczy" na działce 3657/6 położonej przy ul. [...] w R. Biorąc powyższe pod uwagę sprawa ze skargi M. W. i W. W. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009r., Nr [...] została zarejestrowana i jest prowadzona przez tut.
Sąd pod sygn. akt II SA/Rz 32/12. Skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] została zarejestrowana i jest prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 33/12, natomiast skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Rz 2/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Mając na uwadze brzmienie wskazanych przepisów należy stwierdzić, że skardze M. W. i W. W. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], nie można nadać dalszego biegu. Została ona bowiem wniesiona na rozstrzygnięcie organu I instancji, a więc niewyczerpano środków zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a., co w konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. czyni skargę niedopuszczalną.
Na marginesie Sąd zaznacza, że ww. decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zakwestionowania w drodze odwołania składanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. M. W. i W. W. skorzystali z tego środka zaskarżenia.
Z akt administracyjnych wynika, że odwołanie M. W. i W. W. zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzone. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] organ ten uchylił, będącą przedmiotem niniejszej skargi, decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r.
Pomimo tego skarżący pismem z dnia 15 września 2011 r. wnieśli do sądu administracyjnego, skargę na tą decyzję (z dnia [...] marca 2009 r.).
Dlatego też mając na uwadze powyższe względy tut. Sąd uznał skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009r., za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.