Uzasadnienie
W dniu 27 października 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M. W. i W. W. "na brak pozytywnej reakcji Urzędu Miasta [...] na ostateczne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie budowy budynku gospodarczego na działce 3657/6 położonej przy ul. [...] w R".
Dwukrotnie wezwaniami z dnia 28 października 2011 r. i 21 grudnia 2011 r. skarżący zostali wezwani do jednoznacznego sprecyzowania czy pismo z dnia 15 września 2011 r. stanowi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "budynek gospodarczy" na działce nr ewid. 3657/6 obr. 222 położonej przy ul. [...] w R. dla W. W., czy też skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2009r., nr [...] oraz na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2011r., nr [...].
W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 9 stycznia 2012 r. (data złożenia w tut. Sądzie) skarżący wnieśli pismo w którym oświadczyli, że ich pismo z dnia 15 września 2011 r. stanowi skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2009r., nr [...] oraz na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2011r., nr [...], jak również stanowi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "budynek gospodarczy" na działce 3657/6 położonej przy ul. [...] w R. Biorąc powyższe pod uwagę sprawa ze skargi M. W. i W. W. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009r., Nr [...] została zarejestrowana i jest prowadzona przez tut.
Sąd pod sygn. akt II SA/Rz 32/12. Skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] została zarejestrowana i jest prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 33/12. Natomiast skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Rz 2/12.
W dalszej kolejności zarządzeniem z dnia 29 lutego 2012 r. wezwano M. W. i W. W. do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi do WSA w Rzeszowie skarżący składali zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu administracji publicznej wyższego stopnia, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14.06.1960 r. /Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ - Kodeks postępowania administracyjnego. W razie twierdzącej odpowiedzi (tj. w razie złożenia takiego zażalenia) tut. Sąd wezwano skarżących o wykazanie tego faktu poprzez nadesłanie odpisu zażalenia oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym. W wezwaniu zakreślono 7 – dniowy termin na udzielenie odpowiedzi, pod rygorem uznania, że zażalenie nie było składane.
Wezwania doręczono skarżącym w dniu 7 marca 2012 r. (k. 37 i 38 akt sądowych). W zakreślonym terminie M. W. i W. W. nie udzielili odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowań, między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej.
Stosownie zaś do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.)
Warunkiem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie i doktrynie warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – (por. postanowienie NSA z dnia 17.10.1997 r., sygn. IV SAB 31/97 – publ. OSP 1998/10 poz. 185). Tak więc wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (por: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.11.2007 r., sygn. I SAB/Wa 112/2007 – publ. LexPolonica nr 2000470).
W przedmiotowej sprawie M. W. i W. W. złożyli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Oznacza to, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. skarżący, przed złożeniem skargi do WSA w Rzeszowie, winni wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W okolicznościach sprawie skarżący nie uczynili zadość wezwaniu z dnia 1 marca 2012 r. poprzez jednoznaczne oświadczenie czy składali zażalenie na bezczynność oraz przez wykazanie tego faktu poprzez nadesłanie odpisu zażalenia oraz potwierdzenia jego nadania w urzędzie pocztowym.
W związku z powyższym, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu należy uznać, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie było składane. Tym samym skarżący nie dopełnili rygoru warunkującego dopuszczalność ich skargi.
W oparciu o wyżej wskazane okoliczności oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.