Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R.S. (dalej: "Skarżący") jest akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "Komendant") z dnia 7 lutego 2022 r. nr K-275/21, o odmowie wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r. związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2. W akcie tym Komendant wskazał, że "z analizy zebranego w toku czynności wyjaśniających materiału nie da się jednoznacznie stwierdzić, że do kontaktu skutkującego zarażenia się przez Pana wirusem Sars-Cov-2 doszło w trakcie wykonywania obowiązków służbowych".
Stan faktyczny wynikający z akt sprawy jest następujący.
Raportem z dnia 21 maja 2021 r. Skarżący zwrócił się o wypłatę 20% potrąconego uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności, tj. od 13 listopada 2020 r. do 31 maja 2021 r., spowodowanej zakażeniem koronawirusem oraz przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu COVID-19. Jako podstawę żądania wskazał art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Z 2021 r., poz. 1882 ze zm., dalej: "ustawa o Policji") w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 2112). Uzasadniając raport Skarżący wskazał, że na przełomie października i listopada 2020 r. w trakcie wykonywania czynności służbowych związanych z przesłuchiwaniem osób, jak i rozmową służbową z funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...] (dalej: "Komendy Powiatowej"), jak się później okazało osobami zakażonymi koronawisusem SARS-CoV-2, został sam zakażony, co zostało potwierdzone pozytywnym wynikiem w dniu 18 listopada 2020 r. Do dnia 30 października 2020 r. w trakcie wykonywania czynności służbowych w budynku Komendy Powiatowej miał kontakt z funkcjonariuszem, który od początku listopada 2020 r. gorączkował i w dniu 11 listopada 2020 r. otrzymał pozytywny wynik zakażenia koronawirusem.
W dniu 3 listopada 2020 r. realizował czynności służbowe związane z przesłuchaniem świadka w sprawie wypadku, z udziałem biegłego z zakresu pożarnictwa, który około połowy listopada 2020 r. przebywał w szpitalu, w związku zakażeniem koronawirusem. W następstwie kontaktów z tymi zakażonymi osobami w budynku Komendy Powiatowej, podczas wykonywania czynności służbowych, doszło do zakażenia. Od dnia 7 listopada 2020 r. pojawiły się u Skarżącego objawy chorobowe, które z dnia na dzień nasilały się. W związku z otrzymanym wynikiem pozytywnym związanym z zakażeniem koronawirusem, od 13 listopada 2020 r. przebywał w kwarantannie, a następnie w izolacji, po zakończeniu której podjął dalsze leczenie w SP ZOZ, Poradni Gruźlicy i Chorób Płuc, z powodu przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu COVID-19. Z tego powodu przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 13 maja 2021 r.
W oparciu o notatkę służbową z dnia 31 maja 2021 r. sporządzoną przez Kierownika Referatu Dochodzeniowo – Śledczego Komendy Powiatowej, Komendant pismem poinformował Skarżącego, że brak jest jednoznacznych podstaw do poparcia raportu w sprawie wypłacenia 20% potrąconego uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r. związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2.
W związku z raportem Skarżącego z dnia 15 czerwca 2021 r. oraz żądaniem ponownego rozpatrzenie sprawy, Komendant aktem z dnia 22 czerwca 2021 r. poinformował Skarżącego, że podtrzymuje stanowisko z dnia 31 maja 2021 r. o braku jednoznacznych podstaw od poparcia ww. raportu z 21 maja 2021r.
Pismem z dnia 5 lipca 2021 r. Skarżący działając przez fachowego pełnomocnika, ponownie zwróci się o dokonanie korekty do kwoty 100% uposażenia, z uwagi na okoliczności opisane w pierwotnym raporcie z dnia 21 maja 2021 r.
Aktem z dnia 12 lipca 2021 r. Komendant, powołując art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji, odmówił wypłaty 20% potrąconego uposażenia i wskazał, że w raportach z dnia 21 maja i 15 czerwca 2021 r. brak jest potwierdzonych okoliczności
Na skutek skargi Skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA"), wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. II SA/Rz 1173/21, uchylił akty Komendanta z dnia 22 czerwca 2021 r. oraz z dnia 31 maja 2021 r. i z dnia 12 lipca 2021 r. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że wydając powyższe akty Komendant naruszył prawo materialne, tj. art. 121b ust. 6a ustawy o Policji, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla tej regulacji okoliczności faktycznych i odmowę stwierdzenia wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant aktem z dnia 7 lutego 2022 r., ponownie odmówił Skarżącemu wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim związanym z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r.
W skardze na ten akt Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez brak wskazania, których jednoznacznych podstaw/przesłanek jest brak do poparcia złożonych raportów i pism wraz z załącznikami w toku całego postępowania;
- 2. naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28, art. 40 § 2, 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 81, art. 83 § 3, art. 86, art. 92 i art. 104 art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 122b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji poprzez:
- - brak zapewnienia stronie oraz pełnomocnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem ponownego aktu organ zaniechał czynności umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
- - brak zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z dnia 18 listopada 2021 roku sygn. akt II SA/Rz 1173/21;
- - brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku wyżej wymienionym, a zastąpienie przez organ czynności w postaci notatek służbowych - oświadczeń, z pozbawieniem strony skarżącej możliwości zadawania pytań do świadka;
- - naruszenie prawa strony i pozbawienie jej oraz jej pełnomocnika uczestniczenia w czynnościach przeprowadzenia dowodu, zadawania pytań świadkom oraz składania wyjaśnień przez strony odnośnie przeprowadzonych dowodów;
- - brak zgodnego z prawem zebrania materiału dowodowego co nie pozwoliło na rozpatrzenie w sposób wyczerpujący rzetelny i wszechstronny materiału dowodowego, który powinien zebrać organ w sprawie, co doprowadziło do poczynienia przez ten organ całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zwłaszcza w świetle podnoszonych przez skarżącego okoliczności, wskazywanie faktów, czy osób, które mogły dać świadectwo faktu w toku postępowania;
- - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;
- - naruszenie zasady informowania stron i pozostałych uczestników o okolicznościach faktycznych i prawnych, których ustalenie może mieć wpływ na wynik sprawy;
- - brak informowania i kierowania jakichkolwiek pouczeń dla strony;
- 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 7, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 10 § 1 K.p.a. a także art. 75 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i 2a, art. 60 ust. 1, art. 61 w zw. z art. 121b w ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji poprzez:
- - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania i następnie rozpatrzenia zebranego w sprawie przez organ materiału dowodowego, co doprowadziło ten organ do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;
- - całkowity brak uzasadnienia przez organ swojego stanowiska w sprawie co uniemożliwiło skarżącemu jako stronie postępowania zorientowanie się zarówno, co do podstawy faktycznej, jak i prawnej wydanego przez organy rozstrzygnięcia podczas gdy:
- - złożone dowody, oświadczenia, które zostały przedstawione przez skarżącego potwierdzają, że do zakażenia skarżącego doszło podczas czynności służbowych w budynku Komendy Powiatowej,
- - zebranie materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ w sposób dowolny, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdyż organ całkowicie pominął stanowisko skarżącego, nie zbadał dowodów, na które on wskazywał i powoływał,
- - poprzez sprzeczność treści aktu z dowodami przedłożonymi do sprawy, jak również złożonymi oświadczeniami funkcjonariuszy, z których logiczny wniosek sprowadza się do tezy, że w okresie obejmującym zarażenie się Skarżącego wirusem w budynku Komendy Powiatowej przebywali i pracowali funkcjonariusze będący zarażeni wirusem, a sami nawet funkcjonariusze wskazują, że nie widzą, skąd mogli się zarazić, bowiem osoby zarażone przechodziły zakażenie wirusem bezobjawowo;
na okoliczność wykonywania czynności służbowych z osobami zarażonymi, kontaktu z nimi, pełnienia służby przez wyżej wymienionych funkcjonariuszy i obecności funkcjonariuszy w okresach, kiedy skarżący miał służbę w budynku Komendy Powiatowej, stosowania się do reżimu sanitarnego, braku środków ochrony osobistej.
- 4. W skardze wniesiono również o dopuszczenie dowodów z dokumentów szczegółowo opisanych.
W oparciu o te zarzuty sformułowano wnioski o uchylenie w całości zaskarżonego aktu organu oraz o rozważenie podstaw do zastosowania art. 145a § 1 P.p.s.a. i zobowiązania organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, tj. ze wskazaniem, że przysługuje skarżącemu prawo do 100% uposażenia w związku z zakażeniem lub powstałym w związku z wykonywaniem zadań służbowych w budynku KPP [...], a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu postawione zarzuty zostały rozwinięte i obszernie umotywowane.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy wniósł o jej odrzucenie i naprowadził, że w sprawie nie prowadzono postępowania administracyjnego a jedynie czynności wyjaśniające, tzw. techniczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona.
I. Zaskarżony akt wydany został w związku z wyrokiem tut. Sądu z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1173/21 co ma ten skutek, że sformułowana wyrokiem tym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania były dla Komendanta wiążące; są również wiążące dla Sądu rozpoznającego skargę w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten, mając charakter bezwzględnie obowiązujący, wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji (w tym przypadku - aktu) wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania. Zaznaczyć też należy, że pojęcie "orzeczenie" obejmuje zarówno sentencję, jak i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, gdyż to w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej.
II.1. Analizując treść uzasadnienia wyroku z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1173/21 Sąd stwierdza, że nie zostały w całości wykonane wskazania co do dalszego postępowania oraz wyrażona w wyroku ocena prawna.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że WSA wypowiedział się co do samego aktu stwierdzając, że "Analizując treść notatki służbowej podkomisarza (...) można wywnioskować, że ostatecznie organ przyjął, że źródłem zakażenia Skarżącego nie były czynności służbowe na Komendzie i kontakty na przełomie października i listopada 2020r. z funkcjonariuszami, którzy następnie okazali się być zakażeni koronawirusem, lecz małżonka Skarżącego, która jest lekarzem rodzinnym. Niemniej jednak wnioski te nie zostały przedstawione przez Komendanta w zaskarżonym akcie, lecz wyłącznie w ww. notatce służbowej, co należy ocenić negatywnie. Wnioski końcowe, które stanowią podstawę do przyznania lub odmowy 100% uposażenia w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim powinny zostać przedstawione w samym akcie".
Tymczasem ponownie wydany akt (z dnia 7 lutego 2022 r.), jako wnioski końcowe stanowiące podstawę odmowy wypłaty 100% uposażenia, podaje "że nie da się jednoznacznie stwierdzić, że do kontaktu skutkującego zakażeniem się przez Pana wirusem Sars-Cov-2 doszło w trakcie wykonywania obowiązków służbowych". Sąd stwierdza, że lakoniczność takiego stwierdzenia w żadnym wypadku nie stanowi realizacji wytycznych w tym zakresie. Należy bowiem wskazać, że WSA nakazując zamieszczenie w akcie "wniosków końcowych" nawiązał do notatki służbowej, w której w znacznie szerszym zakresie wnioski takie, poprzedzone przyjętym tokiem rozumowania, zostały sformułowane. Zatem już z tej przyczyny zaskarżony akt podlega uchyleniu.
2. Niezależnie od tego przypomnieć należy kolejny akapit uzasadnienia wyroku, w którym WSA stwierdził min., że "Skarżący w dniu 3 listopada miał również kontakt z biegłym J.F., który na oddziale covidowym w Szpitalu przebywał od połowy listopada 2020 r. a wynik pozytywny testu PCR miał uzyskać 13 listopada 2020 r. Sam Skarżący oficjalnie na izolacji domowej przebywał od 18 listopada 2020 r. Nie ulega więc wątpliwości, że czasokres, w którym ww. funkcjonariusz M.Z., Skarżący oraz małżonka przebywali na izolacji domowej nakładał się. Niemniej jednak – jako pierwszy na izolację skierowany został funkcjonariusz M.Z. co stanowi przesłankę do uznania, że źródłem zakażenia – w tej konfiguracji osobowej – był jednak ww. funkcjonariusz, natomiast zakażenie samej małżonki oraz Skarżącego było już konsekwencją rozprzestrzeniania się zakażenia Covid-19 wśród funkcjonariuszy. Należy bowiem wziąć pod uwagę okoliczność podnoszoną w skardze, że nie tylko funkcjonariusz M.Z. oraz biegły J.. w analizowanym okresie zostali zakażeni koronawirusem. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w skardze, kom. M.Z. – z którym Skarżący miał kontakt codziennie – gdyż jest jego przełożonym otrzymał pozytywny wynik testu na obecność SARS-CoV-2 w dniu 17 listopada 2020 r. Pozytywny wynik w dniu 19 listopada 2020r. otrzymał również funkcjonariusz M.M. Te wyjaśnienia powinny zostać zweryfikowane w toku ponownego rozpoznania sprawy. Dla pełnego wyjaśnienia sprawy organ w aktach sprawy powinien zgromadzić dowody dotyczące okresu przebywania na izolacji domowej funkcjonariuszy, z którymi Skarżący miał kontakt. Zarówno organ, jak i Skarżący powoływali się w tym zakresie na dane wynikające z bazy EWP3. Niemniej jednak dokumenty źródłowe obrazujące tego rodzaju dane powinny znaleźć się w aktach sprawy".
"Należy również wziąć pod uwagę, że przepisy art. 121b ust. 5 pkt 8 oraz ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji stanowią o związku pomiędzy stwierdzeniem zakażenia i następnie przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, kwarantannie lub izolacji domowej a wykonywaniem zadań służbowych. W ocenie Sądu w celu zastosowaniu wyżej wskazanych przepisów należy ustalić związek zakażenia wirusem SARS-CoV-2 z zadaniami służbowymi – nie jest natomiast konieczne ustalanie wszystkich pozostałych potencjalnych źródeł zakażenia, które powstały w związku z funkcjonowaniem Skarżącego w życiu codziennym. W niniejszej sprawie natomiast zaistnienie w jednym okresie zakażeń wirusem SARS-CoV-2 kolejnych funkcjonariuszy, w tym Skarżącego, przy uwzględnieniu, że jako pierwszy wynik pozytywny otrzymał mł. asp. M.Z. a nie małżonka Skarżącego – karze zdaniem Sądu ponownie rozważyć możliwość spełnienia przesłanek z art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji w przypadku Skarżącego.
Należy bowiem uwzględnić, że dni pokrywania się służby wymienionych funkcjonariuszy wraz z czasem, w którym stwierdzono u nich za pomocą testu zakażenie wirusem, świadczą o tym, że Skarżący na skutek transmisji wirusa SARS-CoV-2 mógł zakazić się od funkcjonariuszy, z którymi odbywał czynności służbowe".
W podsumowaniu WSA stwierdził: "Prawidłowe ustalenie co do zasadności zastosowania ww. przepisów jest uzależnione od dokładnego ustalenia okoliczności powodujących narażenie Skarżącego na zakażanie w czasie wypełniania zadań służbowych w Policji. Do takich okoliczności należą niewątpliwie kontakty skarżącego z ww. funkcjonariuszami w czasie pełnienia służby przed wykonaniem testu pozytywnego, u których także potwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Komendant powinien przeprowadzić dowód z zeznań tych funkcjonariuszy Policji, u których tak jak u Skarżącego stwierdzono chorobę zakaźną, na okoliczność podnoszonego w pismach strony bezpośredniego kontaktu poprzedzającego zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Dopiero wyjaśnienie tych kwestii, podnoszonych z resztą przez Stronę w jej raporcie i kolejnych składanych pismach, umożliwi zgodne z prawem zastosowanie przytoczonych wyżej przepisów ustawy o Policji".
Również i ta część wskazań co do dalszego postępowania nie została do końca wykonana. Jak wynika z akt administracyjnych, Komendant wystąpił do czterech funkcjonariuszy o sporządzenie notatek służbowych dotyczących okresu od dnia 23 października 2020 r. do 12 listopada 2020 r., poprzez udzielenie odpowiedzi na 10 pytań. Sąd stwierdza, że w świetle stwierdzonych przypadków zakażeń wśród funkcjonariuszy, pytania od 1 do 4 zawarte w piśmie Komendanta z dnia 20 grudnia 2020 r. (k. 77 akt adm.), dla istoty sprawy mają drugorzędne, nieistotne znaczenie. Jest bowiem faktem powszechnie znanym, że wirus Sars-CoV-2 rozpowszechnia się drogą kropelkową i jest wyjątkowo zjadliwy. Sam potencjalny kontakt z osobą zarażoną powoduje możliwość zarażenia się.
Wobec powyższego zastosowane procedury bezpieczeństwa, aczkolwiek rekomendowane i stosowane w Komendzie Powiatowej, nie eliminowały możliwości zakażenia. Zatem analiza złożonych przez funkcjonariuszy oświadczeń, w których trudno doszukać się informacji o okresie od dnia 23 do 30 października 2020 r., powinna nastąpić przy uwzględnieniu faktów powszechnie znanych i być wskazówką do końcowych wniosków.
Złożenie notatek służbowych zawierających odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie Komendanta z dnia 20 grudnia 2020 r. stanowi jedynie częściową realizację wskazań co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu wyroku wskazano bowiem także na biegłego sądowego, jako potencjalne źródło zakażenia, z którym Skarżący miał kontakty służbowe. Z akt wprawdzie wynika, że podejmowane były próby sprawdzenia i tego wątku, jednakże wobec milczenia biegłego, Komendant zaniechał zbadania tego źródła zakażenia. Jest to również uchybienie, jeśli się weźmie dodatkowo pod uwagę kolejne raporty Skarżącego wskazujące na kontakty z biegłym i zakażenie biegłego wirusem.
Reasumując Sąd stwierdza, że wada aktu wskazana w punkcie II.1 uzasadnienia oraz jedynie częściowa realizacja wskazań co do dalszego postępowania (II.2), wraz z powierzchowną analizą notatek (w szczególności notatki z dnia 13 stycznia 2022 r. Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej - k.86-87), stanowi naruszenie art. 153 P.p.s.a. i obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego aktu. W konsekwencji, doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 121b ust. 6a ustawy o Policji, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla tej regulacji okoliczności faktycznych i odmowę stwierdzenia wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji.
Podkreślić końcowo należy, że zebrane dotychczas dowody nie potwierdzają tezy organu, że do zachorowania Skarżącego, jak i podlegania izolacji/kwarantannie nie doszło w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie stanu epidemii.
III. Uchylenie zaskarżonego aktu nie jest równoznaczne z trafnością i uwzględnieniem zarzutów sformułowanych w skardze. Stwierdzenie to dotyczy tej części skargi, w której wskazano na naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd stwierdza, że czynności poprzedzające wydanie przez Komendanta aktu o odmowie wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r. związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2, nie stanowią postępowania jurysdykcyjnego, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu. Wskazać należy, że ustawa o Policji zawiera własne regulacje i odesłania do przepisów proceduralnych, przy czym w odniesieniu do aktu objętego kontrolą Sądu, brak jest takiego odesłania (do K.p.a.). Można jedynie stwierdzić, że dla podjęcia aktu mającego oparcie w przepisie art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji i prowadzonych w tym przedmiocie czynności wyjaśniających należy kierować się zasadą praworządności oraz zasadą bezstronności i równego traktowania, mającymi zakotwiczenie w Konstytucji RP (art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP).
Potwierdzeniem stanowiska, że K.p.a. nie ma w tym przypadku zastosowania, jest wyrok WSA z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1173/21, w którym Sąd nakazując przeprowadzić dowód z zeznań świadków w żadnym miejscu nie wskazał, że ma to nastąpić w warunkach wynikających z procedury administracyjnej. Nadto, pomimo uchylenia zaskarżonego aktu (i innych) WSA nie wskazał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a jedynie prawa materialnego.
Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania ma oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.