Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2010 r., [...] umarzającą postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu Budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego z przeznaczeniem na budynek usługowo-handlowy z myjnią, jednostanowiskowym warsztatem samochodowym oraz sklepem motoryzacyjnym, na działce nr ew. 1927 w K. dla D. Ch. - Pośrednictwo Finansowe, Handlowe, Promocja i Reklama. W podstawie prawnej decyzji Wojewoda wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodek postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a.
W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie D. Ch. nie mogło zostać uwzględnione, gdyż decyzja Prezydenta Miasta K. odpowiada przepisom prawa. Wojewoda podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że nie przedłożenie przez wnioskodawczynię decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji zamierzonego przedsięwzięcia jest brakiem formalnym wniosku. Brak taki uniemożliwia rozpoznanie wniosku pod kątem merytorycznym. Zaistnienie takiej sytuacji wyczerpuje przesłanki z art. 105 k.p.a., czyli musi prowadzić do umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja umarzająca postępowanie nie wywiera skutków prawnych w zakresie ponownego rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę. Wniosek taki będzie możliwy do załatwienia jeżeli inwestorka przedstawi wraz z nim komplet wymaganych prawem dokumentów, w tym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.
Z rozstrzygnięciem Wojewody nie zgodziła się D. Ch. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła naruszenie przez Wojewodę art. 8, art. 10, art. 28, art. 105 i art. 106 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 156, z 2006 r., poz. 1118 ze zm./. Zdaniem skarżącej organy obu instancji dopuściły się rażącego naruszenia wskazanych przepisów. Ich działania noszą znamiona celowej manipulacji i dążenia do wskazania, że wieloletnie postępowanie w sprawie budowlanej nie mogło się zakończyć merytorycznym orzekaniem ze względu na jej działania.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że zobowiązywanie jej do przedłożenia decyzji i środowiskowych uwarunkowaniach w terminie, który realnie nie mógł być zachowany oraz odmowa jego przedłużenia czy zawieszenia postępowania do momentu uzyskania takiej decyzji jest działaniem, które nie może zasługiwać na akceptację. Z tych względów skarga jest uzasadniona i powinna być uwzględniona.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Skarga D. Ch. zasługuje na uwzględnienie. Zgodzić należy się ze skarżącą, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, zwłaszcza art. 105 k.p.a. Umorzenie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn staje się bezprzedmiotowe. Zatem ten typ rozstrzygnięcia może mieć miejsce jeżeli organ wykazuje, że w postępowaniu mamy do czynienia z bezprzedmiotowością w znaczeniu podmiotowym lub przedmiotowym.
W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, gdyż ciągle istnieje podmiot, który żąda wydania merytorycznej decyzji oraz istnieje sprawa administracyjna, w której taka decyzja może być wydana. Zakres robót budowlanych, objętych wnioskiem skarżącej kwalifikuje się do wydania pozwolenia, zatem jest przedmiot postępowania. Brakiem ujawnionym w trakcie postępowania jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy wskazują, że ten fakt należy traktować jako brak formalny wniosku. Jeżeli tak, to przecież nie jest to podstawa do umorzenia postępowania. Stwierdzenie braku formalnego wniosku musi skutkować wezwaniem strony do jego usunięcia, a nieusunięci braku musi prowadzić do zastosowania art. 64 k.p.a. Właśnie w tym przepisie określone uchybienia są brakami formalnymi, które każda ze stron jest w stanie usunąć w terminie 7-miu dni od wezwania do ich usunięcia. Charakteru braku formalnego nie mogą mieć braki w zakresie wymaganym przez przepisy, odnoszące się do załączników wniosku.
Niekompletność tych składników musi być usuwana w innym trybie, w zależności od charakteru braku. W rozpoznawanej sprawie podstawą dla oceny charakteru i skutków wskazanego przez organy braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi być art. 32 ust. 1 prawa budowlanego. Przepis stanowi, że pozwolenie może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadkach gdy rodzaj inwestycji wymaga takiej oceny nie można wydać pozwolenia na budowę bez dokonania oceny. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest taką oceną co wynika z regulacji zawartej w dziale V ustawy z dnia 3 października 2008 r., a udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowisku oraz ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 199, poz. 1277/. Brak takiej decyzji w określonym momencie nie daje możliwości oceny przyszłej inwestycji z punktu widzenia zgodności z wymogami ochrony środowiska.
W takiej sytuacji organ powinien zawiesić postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę do czasu rozstrzygnięcia kwestii uwarunkowań środowiskowych. Działanie takie ma swoje oparcie w tym, że wydanie pozwolenia na budowę jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Dla takich sytuacji znajduje zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie orzekanie o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Wprawdzie obie decyzje wydawane są przez Prezydenta Miasta K. ale w odrębnych sprawach administracyjnych i to wystarcza do przyjęcia, że te rozstrzygnięcia pochodzą od innych organów /zob. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s. 94 – 95/.