Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 marca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, odmówił przyznania wyżej wymienionemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W otwartym do wniesienia środka zaskarżenia terminie Z. B. złożył sprzeciw, który nie został podpisany.
Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd wezwał Z. B. do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Wezwanie zostało doręczone Z. B. (na adres osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym) w dniu 2 maja 2013 r. Mimo upływu zakreślonego terminu stwierdzony brak formalny nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydawanych przez referendarzy sądowych, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprzeciw, jako środek prawny umożliwiający kwestionowanie orzeczeń wydawanych przez referendarzy sądowych, powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych (art. 46-47 P.p.s.a.), a w szczególności - w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - winien zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Nie podpisanie sprzeciwu przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika stanowi brak formalny tego środka, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym przepisami art. 49 P.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z. B. zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 2 maja 2013 r. W zakreślonym terminie nie uzupełniono braku formalnego i nie podpisano wniesionego sprzeciwu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw podlegał odrzuceniu.
Sąd jednocześnie zauważa, że zgodnie z art. 252 § 3 P.p.s.a. postanowienie co do przyznania lub odmowy prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Powyższy przepis został wprowadzony ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 36 poz.196). Zmiana ta w sposób jednoznaczny przesądziła kwestię, komu przysługuje prawo do zaskarżania zarządzeń i postanowień wydawanych w toku postępowania sądowego prowadzonego w sprawie o przyznanie prawa pomocy. W aktualnym stanie prawnym prawo to przysługuje wyłącznie tym osobom, których praw lub obowiązków dotyczą, czyli tym którym przyznaje się lub odmawia przyznania, prawa pomocy.
W konsekwencji uznać należy, że strona, która nie wniosła o przyznanie prawa pomocy nie jest legitymowana do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w tej sprawie. Sprzeciw taki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
W okolicznościach sprawy z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wystąpił M. B. natomiast sprzeciw złożony został przez Z. B. Tym samym uznać należy, że nawet gdyby środek zaskarżenia nie był obarczony brakiem formalnym w postaci podpisu, to i tak podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.