Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W terminie do zaskarżenia tego orzeczenia Z. P. złożył wniosek o ustanowienie radcy prawnego. Wskazał, że w 2016 r. zachorował i do końca roku wypłacany był mu zasiłek rehabilitacyjny. Następnie zaś został zwolniony z pracy. Z wniosku strony oraz wniosku złożonego przez jej wujka S. T. w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Rz 671/17 wynika, że Z. P. opiekuje się swoim chorym wujkiem. Wymienieni utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez tego ostatniego, a wynoszącego 1096,09 zł (emerytura i dodatek pielęgnacyjny), z którego pokrywane są następujące opłaty: od 500 do 600 zł – wyżywienie, 131 zł – prąd, 58 zł – gaz, 38 zł – woda, wywóz śmieci – 16 zł, podatek – 25 zł, lekarstwa – 70 zł, telefon – 50 zł, ubezpieczenie rolnicze – 11 zł. Ani wnioskodawca, ani też jego wujek nie mają dostępu do Internetu, pojazdów mechanicznych, jak też rachunków bankowych. Dochód wujka często nie wystarcza na zakup lekarstw. Wymienieni mieszkają w stuletnim drewnianym domu, w złym stanie technicznym. Majątek wnioskodawcy to nieruchomość rolna o pow. 1,6055 ha.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Żądanie strony podlega uwzględnieniu. Skarżący jest bowiem osobą chorą, która nie ma własnego dochodu. Jest tylko właścicielem gospodarstwa rolnego. Sprawuje opiekę nad swoim będącym w podeszłym wieku wujkiem (83 lata), który jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i niezdolną do pracy. Wymienieni utrzymują się z uzyskiwanego przez wujka skarżącego dochodu w postaci emerytury wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 1096,09 zł. Z kwoty tej pokrywany jest wydatek na utrzymanie strony i jej domownika oraz na opłaty związane z domem i gospodarstwem rolnym.
Prawo pomocy to instytucja mająca zastosowanie tylko w odniesieniu do osób ubogich, które z obiektywnych przyczyn nie są w stanie ponieść ciężaru wydatku związanego z określonym postępowaniem sądowym, w którym biorą udział. Jest ona bowiem odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie mianowicie z tym przepisem, strony postępowania sądowego obowiązane są do ponoszenia związanych z nim kosztów. Tylko wówczas, gdy poniesienie takiego wydatku znajduje się poza ich możliwościami płatniczymi, to mogą liczyć na wsparcie Państwa.
W świetle art. 245 § 3 P.p.s.a., ustanowienie radcy prawnego składa się na prawo pomocy w częściowym zakresie. Przesłanką jego przyznania jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze zarówno okoliczności dotyczące sytuacji materialnej skarżącego, jak i brzmienie wskazanych przepisów uznano, że zasadnym jest udzielenie stronie pomocy prawnej w żądanym zakresie tj. ustanowienia radcy prawnego. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.