Uzasadnienie
J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą [...] skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydaną w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
M. W. złożył w niniejszej sprawie pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego J. K. Z informacji nadesłanych Sądowi na wezwanie z dnia 16 września 2015 r. przez J. K. wynika, że M. W. nie jest adwokatem ani radcą prawnym, nie należy do grupy osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Nie spełnia on także warunku wymienionego w art. 35 § 2 P.p.s.a., tj. nie pozostaje w stosunku pracy ze skarżącym (wniosek a contrario z faktu zawarcia umowy o stałą obsługę prawną z dnia 8 stycznia 2009 r.).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 35 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Art. 194 § 1 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia tam wymienione. Oznacza to, że przepis enumeratywnie wymienia przypadki zaskarżalności postanowień. Skoro nie jest tam wymienione postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze pełnomocnika strony i brak jest także przepisu szczególnego w tym zakresie, to zażalenie na to postanowienie nie jest dopuszczalne (tak słusznie NSA w postanowieniu z 19 kwietnia 2004 r., sygn. GZ 10/04).