Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [..] (dalej: "Wspólnota Mieszkaniowa", "skarżąca") jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej w skrócie: "PWINB", "organ odwoławczy" albo "organ II instancji") z dnia 9 listopada 2022 r. nr OA.7721.19.34.2022 utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji", "organ powiatowy") z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr NB.5160.59.2021.PA nakazującą rozbiórkę wiaty śmietnikowej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco;
W dniu 22 listopada 2021 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne w sprawie wiaty z kontenerami do gromadzenia odpadów, na działce nr [...] obr. [...] w [....], przy ul. [...]. Zgodnie z dokonanymi ustaleniami, na ww. działce zlokalizowany jest obiekt o wymiarach zewnętrznych 6,80 m x 2,50 m i wysokości od 2,10 m do 2,50 m. Konstrukcję obiektu stanowią słupy i rygle wykonane z ceowników, połączenia elementów skręcane i spawane. Słupy są zabetonowane w gruncie. Dach pokryty jest blachą trapezową, ze spadkiem w kierunku działki nr ewid. [...]. Z zewnątrz obiekt został obudowany blachą trapezową. Od strony południowej, wschodniej i zachodniej obudowa posiada prześwity, wynoszące około 50 cm od dachu. Wewnątrz obiektu została wykonana posadzka z kostki betonowej. Obiekt od strony południowej posiada drzwi wejściowe rozsuwane, dwuskrzydłowe. Bezpośrednio przy obiekcie, w odległości 1,30 m od krawężnika, na tej samej działce zlokalizowana jest droga.
Organ powiatowy ustalił, że odległość obiektu od granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...] obr. [...], wskazanej przez uczestnika kontroli, wynosi 1,40 m. Obiekt użytkowany jest jako wiata śmietnikowa. Teren działki nr ewid. [...] jest niezabudowany żadnym obiektem kubaturowym, działki od strony południowej również nie posiadają żadnej zabudowy. W sąsiedztwie obiektu, w odległości mniejszej niż 10 m brak jest jakichkolwiek budynków z oknami i drzwiami, placów zabaw, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych.
Z informacji uzyskanych od uczestników kontroli - reprezentantów Wspólnoty Mieszkaniowej wynika, że wiata została wykonana w 2009 r. przez spółkę A. S.A. Działka nr ewid. [...] obr. [...] stanowi własność Gminy Miasto [....], natomiast część tej działki o powierzchni 100 m2, jest dzierżawiona przez Wspólnotę Mieszkaniową na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. i została przeznaczona na ustawienie wiaty śmietnikowej. Na kontroli nie okazano decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia budowy ww. obiektu.
Ze względu na brak widocznych znaków granicznych w terenie, organ I instancji na podstawie pomiarów w systemie elektronicznym ustalił, że odległość przedmiotowej wiaty od granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...] obr. [...] wynosi 1,25 m - od strony wschodniej do 1,40 m od strony zachodniej.
W związku z powyższymi ustaleniami zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowej wiaty śmietnikowej. Następnie decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] stycznia 2022 r., organ I instancji umorzył postępowanie w tej sprawie w całości jako bezprzedmiotowe. Wykonany obiekt budowlany został przez PINB zakwalifikowany, jako śmietnik, stanowiący w rozumieniu ustawy Prawo budowlane obiekt małej architektury służący utrzymaniu porządku. Organ stwierdził, że przeznaczenie i lokalizacja działki nr [...], jak również teren do niej przyległy nie stanowią miejsca publicznego, w związku z czym na budowę ww. obiektu nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też dokonanie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Natomiast oceniając zgodność obiektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: "rozporządzenie") organ nie znalazł naruszeń w tym zakresie. W kwestii minimalnej odległości, jaka powinna być zachowana od śmietnika do granicy działki budowlanej organ stwierdził, że w § 23 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia nie znajdzie zastosowania, ponieważ działka nr [...] nie stanowi działki budowlanej.
Z tą ostatnią tezą organu powiatowego nie zgodził się organ odwoławczy, wskazując, że nie można wykluczyć, że przedmiotowa działka w przyszłości nie zostanie przekwalifikowana jako działka budowlana, natomiast klasyfikacja działki wynikająca z ewidencji gruntów nie może być traktowana jako kryterium warunkujące możliwość jej zabudowy. Ponadto organ I instancji nie przeprowadził analizy zgodności usytuowania przedmiotowej wiaty śmietnikowej z przepisami planistycznymi, jak również nie ocenił budowy wiaty w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...], PWINB uchylił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, PINB decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr NB.5160.59.2021.PA, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.; dalej: "u.P.b."), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej rozbiórkę przedmiotowej wiaty śmietnikowej.
W toku ponownego postępowania, uwzględniając wskazania organu odwoławczego, ustalono, że działka nr [...] obr. [...], nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka ta oraz tereny działek sąsiednich, aktualnie nie są również objęte żadnym projektem studium, ani projektem planu miejscowego, w tym również miejscowym planem rewitalizacji. Kolejno organ wskazał, że bezpośrednio sąsiadująca z ww. działką działka nr [...] nie jest zabudowana, jednak posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a na jej terenie i w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się sieci z mediami.
Ponadto powierzchnia działki nr [...] oraz jej cechy geometryczne umożliwiają w przyszłości jej zabudowę. Z uwagi na powyższe, organ odnosząc się do ustawowych definicji uznał, że działka nr [...] stanowi działkę budowlaną, bez względu na klasyfikację wynikającą z wypisu z rejestru gruntów, gdzie została oznaczona jako użytki orne RII. W związku z powyższym organ stwierdził, że w sprawie znajdzie zastosowanie § 23 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, jednocześnie uznając, że usytuowanie przedmiotowej wiaty śmietnikowej w odległości od 1,25 m do 1,40 m do granicy działki nr [...] narusza postanowienia tego przepisu. Organ stwierdził również, że przedmiotowa wiata śmietnikowa obsługująca mieszkańców budynku mieszkalnego wielorodzinnego o adresie ul. [...] w [...], jest usytuowana mierząc w linii prostej, w odległości około 100 m od najbardziej wysuniętego w stronę północno-wschodnią naroża tego budynku (rzeczywiste dojście od najdalszego wejścia do ww. budynku do przedmiotowej wiaty śmietnikowej wynosi znacznie więcej niż 100 m), co narusza postanowienia § 23 ust. 5 ww. rozporządzenia, gdyż odległość ta winna wynosić nie więcej niż 80 m.
W tych okolicznościach, ponieważ nie ma możliwości doprowadzenia przedmiotowej wiaty do stanu zgodnego z prawem, konieczne było nakazanie jej rozbiórki. Mając na uwadze to, że roboty budowlane przy wiacie zostały zakończone, a inwestor jej budowy, tj. A. Sp. z o.o. nie posiada obecnie prawa do terenu działki, nakaz rozbiórki nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową, która podpisała ww. umowę z właścicielem działki.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa. Skarżąca nie zgodziła się z kwalifikowaniem działki ewid. nr [...] jako działki budowlanej. Jak podniosła, działka ta stanowi teren opisany jako użytki orne RII, co zgodnie ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych jednoznacznie kwalifikuje ją do gruntów rolnych. W chwili obecnej na terenie działki nie jest prowadzona żadna inwestycja budowlana. Ponadto właściciele działki nie wystąpili o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, w celu zmiany kwalifikacji działki w ewidencji gruntów, w związku z czym należy stwierdzić, że nie zamierzali przeznaczyć tego gruntu pod zabudowę. Skarżąca zaznaczyła również, że działka budowlana staje się taką po oficjalnym (materialno-prawnym) stwierdzeniu jej właściwości i spełnieniu wymogów, a nie w związku z dopasowaniem jej cech do literalnego brzmienia definicji.
W wyniku rozpoznania ww. odwołania, PWINB opisaną na wstępie decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. nr OA.7721.19.34.2022, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, w całości podzielając ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ powiatowy. Wskazał przy tym, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt. II OPS 1/16, do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 u.P.b., a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowalne zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że miejsce do gromadzenia odpadów stałych zlokalizowane na działce nr ewid. [...] zostało przeniesione z pierwotnej lokalizacji, tj. pomieszczenia znajdującego się w obrysie budynków przy ul. [...], co tym samym podważa słuszność zarzutów o braku możliwości zmiany lokalizacji miejsca na gromadzenie odpadów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika – adwokata, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie:
- - na czym ma polegać istotność naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ich faktycznego wpływu na grunty sąsiednie,
- - czy możliwe jest usytuowanie miejsc składowania odpadów w innym miejscu niż na działce nr [...] i czy wydana decyzja nie uniemożliwia całkowicie zorganizowania legalnego sposobu usytuowania wiaty,
- - czy przy przyjęciu stanu faktycznego opisywanego w uzasadnieniu orzeczenia, nie spełnia on przesłanek przyjęcia odstępstwa budowlanego oraz czy nie wymaga skonstruowania dodatkowych wymogów umożliwiających utrzymanie wiaty na nieruchomości skarżącej;
a nadto przyjęcie, że:
- - działka nr [...] jest działką budowlaną, pomimo tego, że działka ta nie jest zabudowana, a jedynie z uwagi na to, że możliwa jej zabudowa w przyszłości oraz pomimo tego, że nie jest objęta żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, projektem stadium lub projektem planu miejscowego, w tym również projektem planu rewitalizacji;
- 2. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.,
- 3. art. 7a K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nierozstrzygnięciu wątpliwości, co do treści normy prawnej wyrażonej w art. 50 ust 1 pkt 4 u.P.b., tj. tego na czym polega istotność naruszenia zawarta w dyspozycji ww. przepisu, co doprowadziło do niesłusznego nałożenia na skarżącą obowiązku rozbiórki,
- 4. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń;
- 5. art. 23 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2185 – dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899; dalej: "u.g.n."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działka nr [...] pozostaje działką budowlaną, w sytuacji, gdy na chwilę obecną działka ta nie ma charakteru budowlanego i nie spełnia żadnego z ustawowych wymogów koniecznych dla stwierdzenia, że dana działka ma charakter budowlany, a nadto ustalenie powyższego w oparciu o brak dokonania dokładnych pomiarów i przyjęcie nieprawidłowych mierników odnoszących się do miejsca usytuowania gromadzenia odpadów stałych, a także brak odniesienia rzekomego naruszenia do okoliczności faktycznych,
- 6. art. 50 ust 1 pkt 4 u.P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że naruszenie przepisów rozporządzenia jest równoznaczne z wypełnieniem dyspozycji tego przepisu, podczas gdy ogranicza on taką sankcję jedynie do robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, a nadto przyjęcie, że niewymieniona w nim przesłanka, czyli podniesione przez organ odwoławczy prawnie chronione interesy osób trzecich są podstawą do wydania nakazu rozbiórki, w sytuacji, gdy faktycznie uzasadnionym interesem społecznym jest pozostawienie istniejącej wiaty w stanie obecnym,
- 7. art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 u.P.b. w zw. z art. 51 ust. 7 u.P.b. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i przyjęcie, że przywołany przepis stanowi podstawę prawną do nakazu rozbiórki budowli po jej wybudowaniu bez wcześniejszego odpowiedniego zbadania spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie jej wykonania przez organ, a w razie nie uwzględnienia wniosku, przez Sąd, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zakwestionowanym rozstrzygnięciu oraz informując, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Po zbadaniu sprawy w przedstawionych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.
Jak wskazano na wstępie przedmiotem kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę wiaty śmietnikowej usytuowanej na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [....] z powodu zlokalizowania jej z naruszeniem przepisów technicznych – § 23 ust. 1 pkt 2, a – także, na co przecież zwróciły uwagę organy – § 23 ust. 5 rozporządzenia. Z protokołu kontroli nr [...] z dnia 21 października 2021 r., który jest dokumentem urzędowym i którego wiarygodność nie została w żaden sposób podważona wynika, że wiata śmietnikowa zlokalizowana jest w odległości 1,40 m od północnej granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...]. Na podstawie notatki służbowej sporządzonej w oparciu o elektroniczny system map, będący w posiadaniu organu ustalono, że odległość ta wynosi od 1,25 m do 1,40 m. Odległość ww. wiaty od najbardziej wysuniętego w stronę północno-wschodnią narożnika budynku mieszkalnego wielorodzinnego Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w linii prostej na mapie wynosi 100 m, co zostało ustalone w oparciu o odczyt z elektronicznego systemu map. Rzeczywista odległość od najdalszego wejścia budynku wynosi więcej niż 100 m (załącznik do notatki służbowej z dnia 20 lipca 2022 r.).
Kwestią sporną było czy działka nr ewid. [...] jest działką budowlaną, o której mowa w § 23 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przypomnieć więc należy, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.P.b., które jako przepisy techniczno-budowlane, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.P.b.) miał wydać minister właściwy do spraw architektury i budownictwa dla budynków i związanych z nimi urządzeń (pkt 1) oraz właściwi ministrowie w porozumieniu z ministrem do spraw architektury i budownictwa, dla obiektów budowlanych nie wymienionych w pkt 1 (pkt 2) (brzmienie w dacie wydania rozporządzenia). Rozporządzenie wydał w dniu 12 kwietnia 2002 r. Minister Infrastruktury.
Rozporządzenie w § 3 zawiera definicje pojęć, których użyto w jego przepisach. Z § 3 pkt 1a) wprost wynika, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o działce budowlanej – należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Dowody znajdujące się w aktach potwierdzają ustalenia organów, że działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi publicznej, na jej terenie lub w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się sieci uzbrojenia terenu, a sama jej powierzchnia 0,0641 ha, cechy geometryczne (prostokąt) sprawiają, że istniały podstawy do przyjęcia, że jest to działka budowlana w ww. znaczeniu. Nie ma racjonalnych podstaw aby stosować w tym wypadku definicje działki budowlanej zawarte w zupełnie innych przepisach niż Prawo budowlane, w tym wydane na podstawie delegacji warunki techniczne, które wprost stanowią, że używają tego pojęcia w wyżej przytoczonym znaczeniu.
Postępowanie, w którym zapadły kwestionowane decyzje opiera się bowiem na przepisach Prawa budowlanego a nie np. ustawy o gospodarce nieruchomościami której definicje odnoszą się do przepisów tamtej ustawy, o czym stanowi wprost art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wbrew zarzutom skargi działka [...] w obr. [...] nie wymaga tzw. odrolnienia decyzją właściwego ministra, mimo że w ewidencji gruntów i budynków została oznaczona jako użytki rolne RII. Działka ta bowiem bezspornie jest położona w mieście [...], a zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2409) przepisów rozdziału 2 (a więc właśnie tego, którego przedmiotem jest m.in. tryb przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne) nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast.
Ponadto z definicji z § 3 pkt 1a) rozporządzenia nie wynika, że działka budowlana musi mieć takie oznaczenie w ewidencji gruntów. Wskazuje ona natomiast cechy, które ma taka działka spełniać (a które w niniejszej sprawie działka [...] spełnia), aby ją uznać za budowlaną, mimo że nie jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie ma znaczenia, że działka ta aktualnie nie jest zabudowana. Jej kształt nie wyklucza zabudowy, także powierzchnia – 0,0641 ha, dostęp do drogi publicznej poprzez ulicę [...], a także bliskość uzbrojenia, co także wynika z map znajdujących się w aktach sprawy (k. 2). Ustalenia organów nie zostały skutecznie podważone.
Odnosząc się do zarzutów skargi przypomnieć tylko należy, że zgodnie z art. 4 u.P.b. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wśród szeregu przepisów, zgodność z którymi musi być zachowana są także przepisy techniczne, o których wyżej była mowa.
Organy prawidłowo ustaliły, że na budowę obiektu takiego jak wiata śmietnikowa nie było potrzebne ani zgłoszenie ani też pozwolenie na budowę. Nie jest to kwestionowane. Jednakże nie zwalniało to inwestora z obowiązku jej budowy zgodnie z przepisami, w tym technicznymi. Żaden przepis prawa nie wyłącza zastosowania art. 50 ust. 1 u.P.b., a co za tym idzie skorelowanych z nim przepisów w stosunku do obiektów, co do których nie jest wymagane dokonanie zgłoszenia lub uzyskanie pozwolenia na budowę. Jak się przyjmuje w doktrynie, sformułowanie wykonywania robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w przepisach może dotyczyć m.in. naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 u.P.b. (zob. Andrzej Gliniecki (red.) Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III. WK 2016 – pkt 7 komentarza do art. 50). Rzeczywiście w uzasadnieniach decyzji organy nie poświęciły rozważań kwestii ww. "istotności" lecz wobec ustalenia, że odległość obiektu od granicy z działką [...] wynosi od 1,25 – 1,40 m przy wymaganych 3 m (§ 23 ust. 1 pkt 2) oraz ustalenia, że dojście od najdalszego wejścia do budynku mieszkalnego wielorodzinnego wynosi ponad 100 m od wiaty przy wymaganych nie więcej niż 80 m (§ 23 ust.
5) jest to oczywiste i według Sądu nie sposób przyjąć, że nie są to naruszenia nieistotne. Istotą postępowania naprawczego jest doprowadzenie do zgodności wykonanych robót z prawem i to w taki sposób, aby uciążliwości wynikające z dokonania przez inwestora naruszeń nie dotykały uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie Sądu w ustalonych okolicznościach nie ma możliwości i podstaw do przejęcia, że ustalone przez organy naruszenia przepisów technicznych związanych z lokalizacją wiaty jako miejsca składowania odpadów nie naruszają interesów właścicieli działki [...], a co za tym idzie, że naruszenie nie jest istotne. Z cytowanego wcześniej przepisu art. 4 u.P.b. wynika, że interesy osób mających tytuł prawny do określonej nieruchomości muszą być równoważone i temu właśnie m.in. mają służyć regulacje wynikające z przepisów technicznych, w tym m.in. dotyczące odległości obiektów budowlanych od granic nieruchomości.
PWINB zwrócił uwagę, że miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało przeniesione z pierwotnej lokalizacji, z pomieszczenia, które znajdowało się w obrysie budynku przy ul. [...]. To czy strona skarżąca aktualnie ma możliwość zmiany lokalizacji tego miejsca pozostaje poza granicami kontrolowanego postępowania i ustalenie powyższego nie było niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Nawet ustalenie, że nie ma takiej możliwości, nie niweczyłoby konieczności orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 u.P.b. z powodu naruszenia przepisów. Taka okoliczność nie stanowi bowiem żadnej przesłanki wpływającej na wynik sprawy, a w tych warunkach nie ma możliwości doprowadzenia wiaty śmietnikowej do zgodności z ww. przepisami technicznymi bez jej rozbiórki. W tej sytuacji nie ma podstaw do podzielenia zarzutów skargi, że stan faktyczny sprawy istotny dla jej rozstrzygnięcia nie został dokładnie wyjaśniony, czy są podstawy do "zastosowania odstępstwa budowalnego" oraz "czy nie wymaga on skonstruowania dodatkowych wymogów umożliwiających utrzymanie wiaty na działce nr ewid. [...]".
Przepisy rozporządzenia, w tym § 23 nie stwarzają takich możliwości. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, po uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. sygn. II OPS 1/16 nie budzi już wątpliwości, że do takich robót, które nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia stosuje się przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 u.P.b. oraz art. 51 ust. 7, jeżeli zostały one wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.P.b., a tak jest w niniejszej sprawie.
Uzasadnienia decyzji są wystarczające a zarzuty skargi nie podważają skuteczności poczynionych przez organy ustaleń. Lektura decyzji nie pozostawia wątpliwości naruszenia których przepisów były podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki. W ocenie Sądu nie ulega zaś wątpliwości, że stwierdzone naruszenia przepisów technicznych dawały podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o przepisy art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.P.b. Brak było podstaw do orzeczenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, bo lokalizacja wiaty uniemożliwia doprowadzenie jej aktualnego usytuowania do stanu zgodnego z prawem. Nie naruszono też art. 51 ust. 7 u.P.b. bo wiata śmietnikowa jest obiektem budowlanym, do którego nie miał zastosowania art. 48a, a niewątpliwie została wykonana w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 u.P.b.
Sąd nie stwierdził, aby w sprawie zaistniały wady lub uchybienia, o których mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. i dlatego skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.