Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 456/18
Uzasadnienie
Skarżąca S.T. w niniejszej sprawie wniosła o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku odniosła się do sprawy objętej skargą. Skarżąca podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. Jako majątek wskazała dom o pow. 99 m², mieszkanie o pow. 60 m² i nieruchomość rolną o pow. 2,850 ha, a jako dochody jej gospodarstwa domowego - jedynie własną emeryturę w kwocie 1153 zł. Podała, że ponosi wydatki przede wszystkim na leki (wskazując we wniosku na schorzenia), a także światło, węgiel, śmieci, podatek gruntowy, ubezpieczenie budynków. Wezwana do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.) – o ścisłe informacje odnośnie do stanu majątkowego, w tym faktyczne wydatki na podstawie rachunków i faktur oraz partycypację syna w kosztach utrzymania, kwestii płatności do posiadanych gruntów rolnych, skarżąca wezwanie przemilczała.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżąca żądając zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. nie ma żadnych środków finansowych ani tez obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Zwolnienie z tego obowiązku powoduje uszczuplenie dochodów Państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże".
W ocenie rozpoznającego wniosek skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Przede wszystkim skarżąca nie wywiązała się z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Milczenie w kwestiach odnoszących się do sytuacji materialnej, pogłębionej na skutek wezwania referendarza, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy skarżąca faktycznie wymaga wsparcia w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
W takim stanie rzeczy, bez dodatkowych informacji, o które była wzywana skarżąca, nie można dokonać prawidłowej oceny jego możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.