Uzasadnienie
K. P. w dniu 4 maja 2010r. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kwestionującą niewykonanie przez Prezydenta wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2010r., sygn. akt II SAB/Rz 55/09 w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. W dniu 6 maja 2010r. skarga ta została przekazana organowi (Prezydentowi Miasta), celem udzielenia odpowiedzi na nią.
W celu ustalenia, czy skarga ta jest dopuszczalna wezwano K. P. do oświadczenia, czy przed jej wniesieniem wzywał Prezydenta Miasta na piśmie do wykonania wymienionego wyżej orzeczenia. W wezwaniu wskazano termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor w postaci przyjęcia, iż wezwanie takie nie było składane.
Doręczenie wezwania nastąpiło dnia 14 czerwca 2010r., natomiast w dniu 17 czerwca 2010r. skarżący nadesłał do tut. Sądu pismo, w którym wskazał, że w kwestii wykonania przedmiotowego wyroku zwracał się telefonicznie kilkakrotnie do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Nadto w dniu 10 maja 2010r., po zapoznaniu się z aktami sprawy, przedstawił na piśmie skierowanym do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie zastrzeżenia oraz poinformował o skierowaniu skargi do WSA w Rzeszowie. Pismo to skarżący dołączył do odpowiedzi z dnia 17 czerwca 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Niewykonanie wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę na bezczynność może zostać zakwestionowane w drodze skargi wnoszonej w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej następnie P.p.s.a.
Stosownie do jednoznacznego brzmienia tego przepisu, złożenie takiej skargi musi zostać poprzedzone pisemnym wezwaniem właściwego organu do wykonania wyroku.
Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony.
K. P. złożył bowiem skargę w dniu 4 maja 2010r, zaś przekazana ona została organowi jako wniesiona z naruszeniem art. 54 § 1 P.p.s.a. (bez pośrednictwa skarżonego organu) w dniu 6 maja 2010r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu odnośnie wyczerpania trybu z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. skarżący podniósł, iż w kwestii tej zwracał się kilkakrotnie do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta), jednak czynił to w formie telefonicznej. Pismo, w którym wniósł natomiast swe zastrzeżenia dotyczące przedmiotowej sprawy skarżący złożył do organu w dniu 10 maja 2010r., a zatem już po wniesieniu niniejszej skargi, o którym to fakcie poinformował zresztą organ właśnie w tym piśmie. W aktach sprawy brak jest natomiast innego pisma noszącego datę poprzedzającą dzień złożenia skargi, w którym skarżący wzywałby Prezydenta Miasta (bądź też działającego z jego upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie) do wykonania wyroku z dnia 23 lutego 2010r.
Tym samym nie można przyjąć, iż warunek, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. został przez skarżącego wyczerpany. Oznacza to równocześnie niedopuszczalność skargi K. P., która w takiej sytuacji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 P.p.s.a.