Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 22 maja 2017 r., odrzucił skargę T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie. Powodem, dla którego wydano powyższe rozstrzygnięcie był fakt spóźnionego opłacenia skargi tj. dnia 12 maja 2017r., podczas gdy termin w tym zakresie upłynął z dniem 9 maja 2017 r.
Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 25 maja 2017 r. W tym właśnie dniu T. C. złożył do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu rozpatrzenia "zażalenia na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Starosty [...]". Wnioskodawca podał, że przyczyną, z powodu której uiścił wpis od swojej skargi po upływie ustawowego terminu było to, że termin ten upływał dnia 9 maja 2017 r., natomiast wynagrodzenie za pracę wpływa na jego konto bankowe dziesiątego dnia każdego miesiąca. Tym samym 9 maja 2017r. nie dysponował wystarczającą ilością środków niezbędnych do uiszczenia należnej opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Żądanie T. C. zmierza do otwarcia mu drogi do merytorycznego rozpatrzenia jego skargi na wskazaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Ze względu na fakt, że skarga wymienionego została odrzucona z uwagi na zapłatę wpisu po upływie ustawowego terminu, to żądanie strony z dnia 25 maja 2017 r. należało uznać za wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia przedmiotowej opłaty.
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie jednak z brzmieniem art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunki uwzględnienia takiego wniosku określa art. 87 P.p.s.a. W jego świetle, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Wniosek T. C. podlega odrzuceniu, bowiem wymieniony nie zachował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jak bowiem wynika z tego żądania, powodem, dla którego skarżący nie uiścił w terminie wpisu od swojej skargi był brak stosownych środków w okresie biegu terminu do jej opłacenia. Przyczyna ta ustała jednak – jak zaznaczył skarżący – już w dniu następnym po upływie wskazanego stronie w wezwaniu do uiszczenia opłaty sądowej siedmiodniowego terminu tj. dnia 10 maja 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu do opłacenia skargi skarżący winien był zatem złożyć do dnia 17 maja 2017 r. Tymczasem żądanie to pochodzi z daty 25 maja 2017 r., a zatem należy je uznać za spóźnione.
W świetle stanowiska doktryny prawniczej, termin siedmiu dni do wniesienia pisma (wniosku) liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie od czasu dowiedzenia się o tym. Odmienne poglądy w tym zakresie, wobec jednoznacznej treści przepisu, nie znajdują uzasadnienia (tak B. Dauter w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wyd. VI, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Lex Wolters Kluwers).
Skoro więc przeszkoda, z powodu której skarżący nie opłacił swojej skargi w ustawowym terminie ustała dnia 10 maja 2017 r., a strona do dnia 17 maja 2017 r. nie złożyła wniosku o jego przywrócenie, tylko w dniu 12 maja 2017 r. uiściła wymagany wpis, to należało orzec jak w sentencji. Podstawę orzeczenia stanowił art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.