Uzasadnienie
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [..] grudnia 2010 r., nr [...], nakładającą na skarżących karę pieniężną w kwocie 3.000,00 zł, za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty, pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [..] grudnia 2010 r.
Na uzasadnienie wniosku podano, że wykonanie decyzji może spowodować powstanie istotnej szkody w majątku skarżących. Nałożona na nich kara pieniężna w kwocie 3.000 zł, przy niewielkich rozmiarach prowadzonej działalności gospodarczej, jest wysoka. Ostatnie wzrosty cen paliwa spowodowały wzrost kosztów prowadzenia usług transportowych i każdy środek pieniężny jest dla ich przedsiębiorstwa znaczący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżących nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzja objęta wnioskiem jest ostateczna.
Konstrukcja wskazanej instytucji prawnej nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania możliwości zaistnienia okoliczności określonych w powołanym wyżej przepisie. Wnioskodawca obowiązany jest wykazać niebezpieczeństwo nastąpienia szkody oraz jej rozmiary, które muszą być znaczne, czyli większe niż zwykłe konsekwencje wykonania aktu. Możliwe jest także wskazanie na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wymagających dużych nakładów sił i środków dla przywrócenia poprzedniego stanu rzeczywistości.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że kwota 3.000 zł nie jest na tyle dużym wydatkiem po stronie skarżących, aby wyrządzić im znaczną szkodę albo spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na uwadze należy mieć regulację zawartą w art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 z późn.zm.), który stanowi, że w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary. Tak więc w przypadku możliwości szybkiego odzyskania uiszczonej kwoty na skutek uwzględnienia skargi wyłączona zostaje możliwość uznania, że niezwłoczne wykonanie decyzji może wyrządzić skarżącym znaczną szkodę. Jak wyjaśniono powyżej, w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. nie chodzi o jakąkolwiek szkodę, ale szkodę znacznych rozmiarów i zarazem nie można utożsamiać szkody ze zwykłymi skutkami – następstwami wykonania decyzji. Skarżący nie wskazali natomiast jakie, przez wykonanie decyzji, mogą dla nich powstać trudne do odwrócenia skutki. Ustawowa gwarancja zwrotu uiszczonej kary pieniężnej za tym nie przemawia.
Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga szczególnego uzasadnienia w świetle powołanych przesłanek i nie może sprowadzać się do prostego uwzględnienia wniosku w oparciu o każde przedstawione uzasadnienie. Przepisy szczególne należy interpretować ściśle, a od wnioskodawców, tym bardziej reprezentowanych przez zawodowego pełnomocnika, należy wymagać szczególnej staranności w sporządzeniu wniosku w świetle przesłanek ochrony tymczasowej, skoro wniesienie skargi, na ostateczną w administracyjnym toku postępowania decyzję, nie wstrzymuje z mocy samego prawa jej wykonania.
Skarżący w żaden sposób nie wykazali kondycji finansowej prowadzonych na zasadzie umowy spółki cywilnej przedsiębiorstw, zatem brak było możliwości oceny i wpływu orzeczonej kwoty kary pieniężnej na ich płynność finansową, a przedstawienie takich informacji wymagała dbałość o własne sprawy majątkowe. Na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.