Uzasadnienie
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w istniejącym budynku" na działce nr 1175/1 obr. [...], położonej przy ul. G. w R. na wniosek D. B. W podstawie prawnej powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwana dalej ustawą.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, że dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a rozstrzygnięcie nie wymagało uzgodnienia z Marszałkiem Województwa [...] wobec brzmienia art. 53 ust. 4 pkt 10, pkt 6 i pkt 9 ustawy. Organ ustalił, że działki sąsiednie w stosunku do działki nr 1175/1 są zabudowane obiektami kubaturowymi, co pozwala na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej oraz pełne uzbrojenie w media.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. O. i zarzucił, że realizacja inwestycji, której dotyczy sprawa rozpoczęła się już początkiem 2007 r., mimo braku wymaganych prawem dokumentów. Naruszona została zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż takiego przymiotu odmówiono mieszkańcom ul. G. w R., którzy złożyli protesty przeciwko realizacji przedmiotowej inwestycji. Ponadto nie ustalono czy rozbudowa i modernizacja budynku na działce nr 1175/1 nie stanowi samowoli budowlanej oraz czy budynek po dokonaniu nadbudowy czwartej kondygnacji nie jest budynkiem wielorodzinnym, co implikuje zastosowanie odmiennych regulacji prawnych. Nie wyjaśniono czy spełnione są wymogi ochrony przeciwpożarowej. Zarzucił uchybienie obowiązkowi określenia cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co stoi w sprzeczności z art. 54 pkt 2 i art. 64 ust. 1 ustawy oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazał, że nie określono wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Organ nie zastosował się do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy to jest § 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3. Kwestionowana decyzja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i jest próbą zalegalizowania samowoli budowlanej i nie określa liczby miejsc postojowych. Załącznik graficzny decyzji nie jest opatrzony datą, a legenda wskazuje, że zaznaczony obszar obejmuje także dobudowę budynku jednorodzinnego, o co nie wnosił wnioskodawca. Uzasadnienie decyzji nie zawiera wyczerpującego opisu okoliczności faktycznych sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane w dalszej części SKO lub Kolegium, uznało zarzuty odwołania za nieuzasadnione i decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy wyżej wymienioną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r.
SKO wskazując na ustalenia analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej przez uprawnionego urbanistę stwierdziło, że sąsiednia zabudowa jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną szeregową, wolnostojącą i bliźniaczą, to nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w istniejącym budynku jednorodzinnym jest zgodna z funkcją otoczenia. Oznacza to bezzasadność zarzutu odnośnie naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa.
Powołując się treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. (P 37/06) SKO podkreśliło, że istnienie na terenie, którego ma dotyczyć decyzja o warunkach zabudowy, samowolnie zrealizowanego obiektu nie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania. Nie uchybiono także unormowaniom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), gdyż nie było potrzeby określania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, bo inwestycja w postaci nadbudowy zamyka się w istniejącej zabudowie. Brak określenia rodzaju przedsięwzięcia (zabudowa jednorodzinna czy wielorodzinna) nie ma istotnego znaczenia dla ważności decyzji, bowiem rodzaj zabudowy szczegółowo określił wnioskodawca.
Ustalony przez organ I instancji krąg stron postępowania nie może być natomiast kwestionowany z tego względu, że akta sprawy nie zawierają dokumentów świadczących o protestach mieszkańców ul. G. w R. Zarzut błędnego określenia miejsc parkingowych jest nieuzasadniony, ponieważ uwzględniono ilość samodzielnych lokali w budynku.
Z decyzją SKO nie zgodził się J. O. i w skardze do Sądu wniósł o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2009r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 10 i 77k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń w sposób niezgodny z zasadą prawdy obiektywnej; - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588); - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym poprzez wadliwą ocenę prawną i niezgodne z art. 7 i art. 77 k.p.a. ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu przedstawił argumentację tożsamą z odwołania. Ponadto stwierdził, że SKO w uzasadnieniu decyzji odniosło się tylko do części zarzutów przedstawionych w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn zawartych w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 931/09 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy z wniosku D. B. na zmierzenie inwestycyjne pod nazwą "nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w istniejącym budynku" na działce nr 1175/1 obr. [...], położonej przy ul. G. w R. W uzasadnieniu wyroku WSA podał, że nie budzi żadnych wątpliwości fakt wykonania zamierzenia inwestycyjnego objętego kwestionowanymi decyzjami organów administracji przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji ([...] lipca 2009 r.), a nawet przed złożeniem wniosku w tym przedmiocie (22 sierpnia 2008r.).W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] – nakładające na Spółkę Jawną A. – M. Ł., S. S. karę z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego – nadbudowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr 1175/1 obr. [...] przy ul. G. w R. – nadbudowę budynku zrealizowano w I kwartale 2008 r., a o zakończeniu budowy inwestor zawiadomił organ nadzoru budowlanego w piśmie z dnia 26 maja 2008 r. Postanowienie to zostało wysłane do wiadomości także Prezydentowi Miasta [...].
Decyzja o warunkach zabudowy powinna wytyczać kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej, a uwzględniwszy fakt ukończenia inwestycji, której dotyczą kwestionowane decyzje Sąd uchylił decyzji obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzenie faktu zrealizowania inwestycji winno skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej NSA) uwzględnił skargę kasacyjną "A." spółka jawna i wyrokiem z dnia 23 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 1571/10 uchylił wymieniony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 22 lutego 2008 r. (II SA/Rz 786/07), jak również w składzie tego Sądu w dniu 17 lutego 2010 r., przed którym zapadł zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną wyrok orzekało dwóch tych samych sędziów. Opisana sytuacja wyczerpuje dyspozycję art. 18 § 1 pkt 6 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA stwierdził też tożsamość spraw w znaczeniu materialnoprawnym pomiędzy postępowaniem prowadzonym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 931/09 i postępowaniem zakończonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r., bowiem oba orzeczenia dotyczą kontroli legalności decyzji ostatecznych odnoszących się do tych samych stanów faktycznych.
Nie ma tutaj znaczenia, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o warunkach zabudowy wydana została na rzecz D. B., skoro decyzją tego organu z dnia [...] września 2009 r. [...] przeniesiono na rzecz spółki A. spółki jawnej z siedzibą w R., która była wnioskodawcą w pierwszej sprawie.
W związku z powyższym aktualna do rozpoznania stała się skarga J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...].
Obecny na rozprawie skarżący J. O. poparł skargę oraz wnioski i argumenty w niej zawarte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli według wyżej przedstawionych przesłanek Sąd doszedł do przekonania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego naruszenia obliguje Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Wyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy Sąd uznaje za własne ustalenia.
Z przedstawionego stanu faktycznego i akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestycja, dla której ustalono warunki zabudowy na wniosek D. B. zrealizowano w I kwartale 2008 r., czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji ([...] lipca 2009r.), a nawet przed złożeniem wniosku w tym zakresie, co miało miejsce 22 sierpnia 2008r.
Z mocy art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 1571/10 podał, że dla zastosowania regulacji zawartej w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. kluczowym było ustalenie zakresu pojęcia "sprawy" o której mowa w tym przepisie. W doktrynie powszechnie wskazuje się (por. B. Adamiak – glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r.) na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe, a zatem przy ustaleniu tożsamości sprawy należy badać te elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a tożsamość treści tych praw i obowiązków a tożsamość przedmiotowa, to tożsamość treści i obowiązków oraz ich podstawy prawnej. W okolicznościach tej sprawy nie powinna budzić wątpliwości tożsamość spraw w znaczeniu materialnoprawnym pomiędzy postępowaniem prowadzonym przed sądem I instancji, objętym skargą kasacyjną postępowaniem zakończonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 r. Oba orzeczenia dotyczą kontroli legalności decyzji ostatecznych odnoszących się do tego tych samych stanów faktycznych.
Nie ma tutaj znaczenia, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o warunkach zabudowy wydana została na rzecz D. B., skoro decyzją tego organu z dnia [...] września 2009 r. o warunkach zabudowy ([...]) przeniesiona została na rzecz Spółki "A." Sp. jawna z siedzibą w R., która była wnioskodawcą w pierwszej sprawie.
W związki z taką oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w ponownie prowadzonym postępowaniu SKO ustali, w jaki sposób zostało zakończone postępowanie administracyjne po wyroku WSA z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 786/07, którą uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w istniejącym budynku jednorodzinnym oraz dobudowa budynku jednorodzinnego na działce nr 1175 w R. przy ul. G. Ustalenie to ma dotyczyć decyzji jaką wydał Prezydent Miasta [...], gdyż okoliczność ta może mieć również wpływ na treść rozstrzygnięcia podjętego w rozpoznawanej sprawie, ze względu na tożsamość przedmiotu, podmiotu i podstawy prawnej aktu.
Nie jest możliwe wydanie dwóch decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dotyczącej tej samej inwestycji i na rzecz tego samego podmiotu (wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 188/10 LEX nr 952984). Taka sytuacja mogłaby zaistnieć w rozpoznawanej sprawie.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ściśle powiązana z ustawą Prawo budowlane. Oba te akty określają jeden zespół złożonych działań, które składają się na proces inwestycyjny. Nie można, więc stosowania jednej z tych ustaw oddzielić od drugiej.
W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się, nieuwierzytelniona kserokopia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwa "nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w istniejącym budynku jednorodzinnym wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalziacji, c.o., c.w. i energii elektrycznej na działce nr 1175 obr [...] położonej przy ul. G. w R. W tym przypadku SKO również ustali, czy decyzja ta podlegała kontroli w trybie instancyjnym, jaka decyzja administracyjna została wydana oraz czy rozstrzygnięcie to posiada walor ostateczności (karta akt sądowych nr 172). Wyjaśnienia wymaga też, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "A." Sp. jawna M. Ł., S. S. z siedzibą w R. przy ul. W. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "nadbudowa budynku i zmiana sposobu użytkowania na mieszkanie na działce nr 1175 obr. [...] położonej przy ul. G. w R. Nieuwierzytelniona kserokopia tej decyzji została również dołączona przez skarżącego do skargi (karta akt sądowych nr 35) i brak jest danych, czy rozstrzygnięcie to jest ostateczne, czy też było poddane instancyjnej kontroli. Obecna na rozprawie M. S. aplikant radcowski działający z upoważnienia radcy prawnego A. M., która nie posiadał w tym zakresie informacji.
Wyjaśnienie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie dla ustalenia prawnych możliwości kontynuowania postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W świetle art. 59 ustawy należy przyjąć, że decyzja o warunkach zabudowy stwierdza dopuszczalność zamierzeń inwestycyjnych, których realizacja jest reglamentowana przez Prawo budowlane. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku czasu (art. 59 ust. 2 ustawy). Przepis art. 59 ustawy zawiera więc regulację zgodnie, z którą decyzja o warunkach zabudowy ustala, czyli określa adresatowi decyzji zakres zmian, które mogą nastąpić na skutek decyzji o warunkach zabudowy. Zatem rolą decyzji o warunkach zabudowy nie jest zatwierdzenie zaistniałego stanu faktycznego, w tym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w całości lub w części zrealizowanej.
Na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b. dopuszcza się wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już zrealizowanego, albo będącego w trakcie realizacji bez pozwolenia na budowę, gdyż jest ona niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Wydana w takim trybie decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, a także przepisami ustaw szczególnych.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że decyzja o warunkach zabudowy jest wymagana w przypadkach określonych w art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) czyli dla inwestycji planowanych, a także na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) w otwartym postępowaniu legalizacyjnym dla inwestycji w części lub w całości zrealizowanej bez pozwolenia na budowę.
Nie jest sporne, że inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy została już zrealizowana. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednak, czy toczy się przed organami nadzoru budowlanego postępowanie legalizacyjne i w jakim trybie to znaczy, czy na podstawie art. 48 ust. 2, czy też na podstawie art. 50 i art. 51 P.b. Decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Badanie podstawy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej należy do organu, do którego taki wniosek wpłynął (wyrok NSA z 16 września 2010r. sygn. akt II OSK 1451/09 LEX nr 746551).
Organy orzekające w niniejszej sprawie dysponując wiedzą o zrealizowaniu nadbudowy powiązanej ze zmianą sposobu użytkowania tej części obiektu nie wyjaśniły, czy prowadzone jest postępowanie legalizacyjne i w jakim trybie. Brak takiego działania należy uznać za naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., co w ocenie Sądu wyczerpało przesłankę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił jedynie zaskarżoną decyzję, ponieważ zakres ponownie prowadzonego postępowania dowodowego mieści się w granicach określonych art. 136 k.p.a.
Celem uzupełnienia braków postępowania dowodowego, SKO zwróci się do miejscowo właściwego organu nadzoru budowlanego o udzielenie informacji, czy jest prowadzone postępowanie legalizacyjne, a jeżeli tak to czy na podstawie art. 48 ust. 2 czy też na podstawie art. 50 i art. 51 P.b. W przypadku, gdyby okazało się, że postępowanie legalizacyjne nie jest prowadzone, albo prowadzone na podstawie art. 50 i art. 51 P.b. wówczas zasadne będzie uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO ustali, jakie rozstrzygnięcia zapadły po wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2008r. sygn. akt II SA/Rz 786/07 oraz czy kontroli instancyjnej była poddana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] i czy posiadają walor ostateczności. Wyjaśnienie tych kwestii może mieć również istotny wpływ na wynik postępowania w zakresie oceny możliwości kontynuowania postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 200 p.p.s.a.