Uzasadnienie
B. B. złożył skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...] w którym stwierdzono nieważność w § 1 ust. 1 pkt 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, uchwały Rady Miejskiej w N. D. nr [...] z dnia [...].10.2005r. w sprawie zezwolenia na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym prawa użytkowania wieczystego określonych działek położonych w N. D. Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na błędnym uznaniu, że Rada Miasta nie miała prawa zbycia nieruchomości w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy ze względu na możliwość zagospodarowania po podziale jako odrębnej nieruchomości,
- - art. 91 usta. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta jest sprzeczna z prawem mimo nie wykazania, że nastąpiło istotne naruszenie prawa oraz bezpodstawne przyjęcie, że uchwała winna zawierać uzasadnienie. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2002r. ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W § 2 w/w artykułu zawarto odesłanie do innych ustaw przyznających prawo do wniesienia skargi uprawnionym podmiotom. Regulacja zawarta w art. 50 P.p.s.a. ma charakter generalny i znajduje zastosowanie w takim zakresie w jakim legitymacja skargowa nie została ujęta odmiennie w innej ustawie, zawierającej regulację szczegółową.
Takim przepisem szczególnym w stosunku do art. 50 §2 P.p.s.a. jest art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze może wnieść jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencje zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo, którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 13.05.1992r. SA/Wr 529/92 (ONSA 1992R. Nr 2, poz.
47) wyłączające dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody przez jakikolwiek inny podmiot niż gmina lub związek komunalny nawet wtedy, gdy rozstrzygnięcie to narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu. Skoro, więc tylko gmina lub związek międzygminny mogą być stroną przeciwną w stosunku do organu nadzorczego, tylko te podmioty mogą skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 98 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym, Sąd skargę odrzucił.