Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę S. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...]. Po złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, kolejnym wnioskiem – złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF – skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata.
Wg zawartych w nim informacji, zamieszkuje samotnie i nie uzyskuje żadnych dochodów. Jedyny wartościowy składnik posiadanego przez niego majątku stanowi drewniany dom o pow. ok. 100 m², bez kanalizacji, kwalifikujący się do remontu. Jako ciążące na nim zobowiązanie wykazał podatek od nieruchomości w kwocie 40 zł/rok.
Do wniosku została dołączona kserokopia decyzji z dnia 22 czerwca 2015 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu zasiłku z tego tytułu.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Wobec przysługującego skarżącemu ustawowemu zwolnieniu od kosztów sądowych - art. 239 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jego wniosek o ustanowienie zastępcy prawnego dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co warunkowane jest wykazaniem braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy).
Dokonana na podstawie udzielonych informacji ocena sytuacji materialnej i możliwości płatniczych S. F. wskazuje, że przesłanka ta została przez niego spełniona. Etap, na jakim znajduje się rozpoznawana sprawa, wskazuje na zamiar wniesienia przez niego skargi kasacyjnej od zapadłego wyroku, której sporządzenie obwarowane jest tzw. przymusem adwokackim. W kontekście udzielonych informacji należy stwierdzić, że jako osoba bezrobotna i nie dysponująca obecnie żadnymi dochodami, nie posiada finansowych możliwości ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Nie dysponuje także żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, które mogłyby być pomocne w pozyskaniu środków na ten cel.
Uwagę zwraca, że skarżący w treści wniosku nie wskazał źródeł swego utrzymania, w tym pokrycia wydatków związanych z zaspokajaniem niezbędnych potrzeb bytowych. W okolicznościach sprawy za zbędne uznano jednak wzywanie go do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie, gdyż jego zła sytuacja materialno – bytowa nie budzi wątpliwości. Wniosek taki pośrednio wynika m.in. z opisu stanu technicznego domu w którym zamieszkuje, a którego zapewne z braku niezbędnych środków nie jest w stanie wyremontować i dostosować do powszechnie obowiązujących standardów. W tym zakresie należy także zauważyć, że wydana 22 czerwca 2015 r. decyzja o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną stanowi konsekwencję wcześniejszego pozbawienia go tego statusu w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy; wskazuje to na znacznie dłuższy okres pozostawania bez pracy niż upływ czasu od tej daty, co bez wątpienia także ma bezpośrednie przełożenie na jego sytuację finansową i możliwości płatnicze.
Uzasadnia to pozytywne ustosunkowanie się do złożonego wniosku i pozostaje w ścisłym związku z celem prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień, w tym do kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.