Uzasadnienie
Zaskarżoną przez G. K. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.
Nr [...] orzekającą o jego wymeldowaniu z pobytu stałego w [...].
Ponieważ reprezentujący G. K. radca prawny, mimo wezwania, nie nadesłał pełnomocnictwa do reprezentowania go w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skarżący został wezwany do podpisania wniesionej w jego imieniu skargi oraz nadesłania 1 egzemplarza jej odpisu. W udzielonej w terminie odpowiedzi z dnia 17 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) oświadczył, że "wszystkie kopie posiada mój mecenas" i jego osobę wskazał jako właściwą, do której Sąd ma się zwrócić "z wszystkimi problemami".
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), który określa wymagania formalne skargi, powinna ona czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Do pisma strony (a więc także skargi) należy również dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom (art. 47 § 1 P.p.s.a.).
G. K. mimo określonego w wezwaniu rygoru, że nieusunięcie wskazanych braków w terminie 7 dni od daty jego doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi, wskazanych czynności nie wykonał (wobec doręczenia wezwania 10 czerwca 2014 r., ostatnim dniem terminu był 17 czerwca 2014 r.).
Art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skoro zatem G. K. nie zastosował się do doręczonego mu wezwania, wywołuje to skutek oznaczony w tym przepisie. Za skutecznej w tym zakresie nie można uznać odpowiedzi skarżącego udzielonej w/w pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. i zawartego w nim odesłania do osoby pełnomocnika (radcy prawnego), jako właściwego – w jego ocenie - do podejmowania wszelkich czynności w sprawie. Jak wskazano bowiem na wstępie, działający za niego radca prawny, mimo sporządzenia i wniesienia skargi, nie przedstawił pełnomocnictwa procesowego do działania w jego imieniu, a zatem nie mógł być traktowany jako pełnomocnik.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.