Uzasadnienie
W dniu 7 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydał wyrok, w którym oddalił skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] o skierowaniu wyżej wymienionego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Odpis powyższego wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 27 listopada 2006r.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 28 grudnia 2007r.
W związku ze złożeniem przez M. J. wniosku o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyroku, w dniu 14 listopada 2006r. skarżący wezwany został do uiszczenia kwoty 100 zł, z tytułem opłaty kancelaryjnej pobieranej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, M. J. złożył wniosek o zwolnienie go z tej opłaty. Wezwany następnie o złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu, wyżej wymieniony rozszerzył jego żądanie poprzez wniesienie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w osobie referendarza sądowego, pozostawił wniosek M. J. bez rozpoznania wobec niezłożenia przez wyżej wymienionego dodatkowego oświadczenia dotyczącego sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodów, o które uprzednio był wzywany. Zarządzenie to nie zostało zaskarżone.
W związku z powyższym, w dniu 28 marca 2007r. skarżący ponownie wezwany został do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wskazanego na wstępie wyroku tut. Sądu wraz z uzasadnieniem.
W dniu 24 kwietnia 2007r. M. J. złożył kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie go z opłat sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 maja 2007r. wniosek ten został odrzucony jako niedopuszczalny.
Natomiast w dniu 19 czerwca 2007r. tut. Sąd odrzucił wniosek M. J. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia tego Sądu z dnia 19 sierpnia 2005r., które zwalniało skarżącego od wpisu należnego od skargi w ½ części, zaś w pozostałym zakresie odmawiało przyznania prawa pomocy.
Po rozpoznaniu zażalenia od wskazanego postanowienia (z 19 czerwca 2007r.) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił je jako nieuzasadnione (postanowienie z dnia 8 sierpnia 2007r., sygn. akt I OZ 612/07).
W zaistniałej sytuacji, w dniu 28 września 2007r. skarżącego wezwano po raz kolejny o wpłacenie kwoty 100 zł, stanowiącej opłatę kancelaryjną za odpis wyroku tut. Sądu z dnia 7 listopada 2006r.
Odpowiadając na wezwanie, M. J. zwrócił się z prośbą
"o ostateczne zwolnienie z kosztów sądowych, w tym opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł" wskazując, iż nie jest w stanie jej uiścić, poza tym domaganie się tego rodzaju opłaty uważa za "utrudnianie mu obrony dobrego imienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasadą obowiązującą na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Wynika ona z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
W sytuacji jednak, gdy strona nie posiada wystarczających środków finansowych niezbędnych do obrony jej praw na drodze postępowania przed sądem administracyjnym, może ubiegać się o przyznanie jej pomocy od Państwa.
Ustawodawca przyznając stronie taką możliwość, ustanowił jednocześnie granicę czasową, w jakiej można skutecznie zgłosić żądanie w tym zakresie. Granica ta została określona w przepisie art. 243 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Oznacza to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, aż do czasu zakończenia go prawomocnym wyrokiem. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie powoduje bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd, a w konsekwencji nie jest też sprawą w toku.
Mając powyższe rozważania na względzie, Sąd stwierdza, iż wniosek M. J. jest niedopuszczalny. Złożony bowiem został już po uprawomocnieniu się wyroku tut. Sądu z dnia 7 listopada 2006r. tj. po dniu 28 grudnia 2006r.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji po myśli art. 64 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.