Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyznał J. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego.
Okręgowa Rada Adwokacka jako pełnomocnika strony wyznaczyła adwokata P. Ł. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r. tut. Sąd oddalił skargę J. W., przyznając jednocześnie adwokatowi P. Ł. od Skarbu Państwa kwotę 295 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pełnomocnik skarżącej w terminie do zaskarżenia powyższego orzeczenia złożył w tut. Sądzie w dniu 30 grudnia 2015 r. pismo, do którego dołączył opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia, wnosząc równocześnie o przyznanie kosztów z tego tytułu. Przedmiotowe pismo procesowe zawiera nadto oświadczenie pełnomocnika o tym, że żądane koszty nie zostały w całości ani w części pokryte.
Wniosek adwokata P. Ł. należało uwzględnić w związku z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że wyznaczony w ramach prawa pomocy pełnomocnik strony otrzymuje wynagrodzenie zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem". Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W świetle więc § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m. in. opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Z kolei zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia (zawartym w jego rozdziale 5), stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Paragraf 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia określa, że stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie (tj. takiej, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) jest kwota 240 zł.
Biorąc zatem pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, jak też powołane wyżej regulacje przyznano adwokatowi P. Ł. tytułem udzielonej stronie skarżącej pomocy prawnej (która zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku pełnomocnika nie została ani w całości ani w części opłacona) kwotę 147,60 zł, na którą składa się opłata wynosząca 120 zł oraz obliczona od niej wartość podatku od towarów i usług – obowiązująca w dniu orzekania (zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia) – 27,60 zł.
Podstawę niniejszego postanowienia stanowi art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia.