Uzasadnienie
Ustanowiony dla W. S. w sprawie II SA/Rz 646/07 w ramach prawa pomocy adw. Ł. K. w złożonej w siedzibie Sądu w dniu 24 lipca 2008 r. opinii wskazał na brak podstaw do wniesienia w imieniu skarżącej skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2008 r., oddalającego jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...].
Jednocześnie wniósł on o przyznanie mu z tego tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, co znalazło odzwierciedlenie w wydanym w dniu 29 lipca 2008 r. przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowieniu.
W tym samym dniu został w siedzibie Sądu złożony przez skarżącą (opatrzony datą 28 lipca 2008 r.) sprzeciw "na pismo mojego pełnomocnika i opinię wydaną w mojej sprawie" oraz sprzeciw "o przyznanie kosztów pełnomocnikowi (...), ponieważ od niego nie otrzymałam żadnej porady prawnej i należnej (...) obrony".
Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy (dot. m.in. przyznania wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy), strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Abstrahując od terminu sporządzenia sprzeciwu (jest on opatrzony datą o 1 dzień wcześniejszą od daty jego złożenia w Sądzie, a jednocześnie od daty wydania postanowienia w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej – sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co daje podstawy do przypuszczania, że został sporządzony od orzeczenia nieistniejącego) należy zauważyć, iż skarżąca nie jest osobą uprawnioną do jego złożenia. Postanowienie o przyznaniu kosztów pomocy prawnej zostało bowiem skierowane tylko do pełnomocnika skarżącej, jako jedynej osoby (strony) posiadającej interes prawny w jego wydaniu. Skoro zatem skarżącej nie przysługiwała legitymacja do jego zaskarżenia, tym samym wniesiony przez nią w tym przedmiocie sprzeciw jako nie podlegający merytorycznemu rozpoznaniu nie może być uwzględniony i podlega odrzuceniu.
Całkowicie pozbawione znaczenia jest przy tym subiektywne przekonanie W. S., iż działania podjęte przez wyznaczonego dla niej adwokata (lub brak tych działań mający postać stosownej opinii) w żaden sposób nie przyczyniły się do obrony jej praw i słusznych interesów. W ten sposób nie może ona kwestionować zasadności podejmowanych przez niego działań, w tym odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej. Prawa narzucania wyznaczonemu pełnomocnikowi określonego sposobu procesowego "zachowania" nie posiada też Sąd.
Ubocznie należy zwrócić uwagę skarżącej, iż jeżeli wg niej wyznaczony dla niej zastępca prawny w jakikolwiek sposób uchybił swoim obowiązkom zawodowym, przysługuje jej prawo zwrócenia się ze stosowną skargą do odpowiednich organów samorządu zawodowego. Rola Sądu sprowadza się tylko i wyłącznie do oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu o ustanowieniu dla skarżącej adwokata. Wyłącznie właściwa do jego późniejszego wskazania (zmiany) jest tylko właściwa miejscowo okręgowa rada adwokacka (w niniejszym przypadku ORA w R.), do której na obecnym etapie postępowania skarżąca może się ewentualnie zwrócić o ponowne rozpatrzenie jej wniosku
"o przyznanie obrony w celu sporządzenia (...) kasacji od sygn. akt II SA/Rz 646/07" – pkt 4 sprzeciwu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.