Uzasadnienie
Skargą z 1 lipca 2011 r., W. S., działając przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA), decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwany WINB) z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...]. Na mocy opisanego rozstrzygnięcia, WINB uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nakazał inwestorom M. i B. Ł. doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W treści opisanej powyżej skargi, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji WINB. Wniosek o wstrzymanie wykonania opisanej decyzji kierowany do WINB został rozpoznany negatywnie postanowieniem tego Organu z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] karta nr 371 do 374 akt administracyjnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowania sądowo-administracyjnego, skarga do sądu administracyjnego, nie powoduje co do zasady wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Taki wniosek wypływa bezpośrednio z redakcji art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270; zwana dalej P.p.s.a.). Brak cechy suspensywności skargi do sądu administracyjnego nie jest jednak zasadą bezwzględną. Jak bowiem wynika z treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania nie dotyczy przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.
W treści kierowanego do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania, strona skarżąca nie podała jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby choćby sugerować, że wykonanie opisanego aktu spowoduje powstanie znacznej szkody lub spowoduje skutki trudne do odwrócenia. Objęta skargą argumentacja strony podważa wyłącznie legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może odbywać się na gruncie przesłanek mogących zaważyć o skasowaniu przedmiotu skargi. Jedynym miernikiem decyzji sądu o wstrzymaniu wykonania może być niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub spowodowanie skutków trudnych do odwrócenia dla wnoszącego skargę (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia tych okoliczności w całości obciąża stronę skarżącą, co wyklucza ewentualność czynienia przez sąd samodzielnych poszukiwań argumentów przekonujących za wstrzymaniem wykonania.
Za tym podejściem przemawia kontradyktoryjność postępowania sądowoadministracyjnego, jak również zasada trwałości aktów organów administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 października 2009 r., sygn. I FSK 1312/08, stwierdził, iż uprawnienie do uzyskania ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (LexPolonica nr 2134927). Wobec nieuzasadnienia wniosku, nie można uznać, że strona wykazała konieczność przyznania jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Należy również wyjaśnić, iż Sąd pierwszej instancji nie może kierować się argumentacją zawartą we wniosku strony z dnia 1 lipca 2011 r., o wstrzymanie wykonania decyzji WINB. Wniosek ten, a tym samym zawarte w jego treści uzasadnienie, kierowany jest bowiem tylko do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Świadczy też o tym dobitnie powołana przez fachowego pełnomocnika podstawa prawna wskazanego wniosku w postaci art. 61 § 2 pkt 1 i 61 § 1 P.p.s.a. Przytoczone regulacje regulują działania organu administracji publicznej polegające na udzielaniu ochrony tymczasowej, nie zaś działania sądu administracyjnego.
W świetle powyższych okoliczności, Sąd stwierdza brak przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania decyzji WINB. Dlatego też należało orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.