Uzasadnienie
B. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Do skargi tej dołączył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podał, że jest osobą długotrwale chorą, oczekuje aktualnie na operację. Utrzymuje się jedynie z renty wynoszącej 1047 zł. Żyje skromnie i na "niektóre rzeczy" nie może sobie pozwolić. Kiedy brakuje mu pieniędzy, to pożycza. Zajmuje mieszkanie socjalne. Z opłatami za nie zalega. Jako członka wspólnego gospodarstwa domowego skarżący podał syna (18 lat), który obecnie przebywa w placówce opiekuńczo-wychowawczej, gdzie pobiera naukę, lecz w tym roku kończy szkołę i wraca do domu na stałe. Stałe wydatki strony to: opłaty za mieszkanie – 381 zł, energia elektryczna – 120 zł, gaz – 38 zł. Z nadesłanej przez wnioskodawcę dokumentacji wynika, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, częściowo niezdolną do pracy. Jego zaległość w opłatach mieszkaniowych na dzień 30 września 2016 r. wynosiła 7562,10 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Wstępując na drogę sądową strona ma obowiązek pokrycia należności związanych z konkretnym postępowaniem. Zasadę taką wyraża art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Oznacza to, że każda osoba dysponująca dochodem winna jego część przeznaczyć na samodzielne sfinansowanie kosztów postępowania z jej udziałem. Jeśli jednak dochód ten jest na tyle niewielki, że wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych tylko potrzeb bądź nawet z trudem można je zrealizować, to wówczas strona może ubiegać się o pomoc Państwa. Jest ona przyznawana w ramach instytucji prawa pomocy. Zwolnienie od kosztów sądowych składa się na prawo pomocy w częściowym zakresie, o czym stanowi art. 245 § 3 P.p.s.a. Przesłanką jego przyznania jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ten ostatni przepis wprost przewiduje obowiązek wykazania przez wnioskodawcę, iż rzeczywiście jego możliwości płatnicze nie pozwalają na pokrycie kosztów danego postępowania.
Mając na uwadze brzmienie powołanych regulacji oraz okoliczności faktyczne wniosku uznano, że należy go w pełni uwzględnić. B. K. jest bowiem osobą chorą, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, częściowo niezdolną do pracy. Z tego powodu jedynym dochodem, z którego utrzymuje siebie i syna, który przebywa z nim w okresach wolnych od nauki, jest uzyskiwana renta. Jej wysokość tj. 1047 zł nie pozwala na wygospodarowanie środków potrzebnych do pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, których aktualna wielkość to 483 zł tytułem wpisu od skargi. Kwota ta stanowi bowiem prawie połowę świadczenia pobieranego przez wnioskodawcę. Świadczenie to jest na tyle niskie, że skarżący nie jest w stanie spłacić zadłużenia wynoszącego ponad 7 000 zł, a dotyczącego opłat za mieszkanie.
Z tych względów uznano, że wniosek B. K. należy uwzględnić i orzeczono o zwolnieniu wymienionego od kosztów sądowych. Podstawę powyższego stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.