Uzasadnienie
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na A.P. (dalej: Skarżąca), prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "A", kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Jako argument Skarżąca podała ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków. W wyniku wykonania decyzji ucierpi Skarżąca, a w szczególności jej studiująca córka, która nie będzie miała możliwości zaspokojenia swoich potrzeb, wiążących się z wydatkami, w tym na podręczniki i inne materiały naukowe. Podała, że same koszty prowadzenia działalności gospodarczej są dużym wydatkiem. Jako dowód załączyła cykliczne potwierdzenia realizacji transakcji opłat za faktury od września do listopada 2017r. w kwocie łącznej 3.788,15 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne, powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04).
Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd w świetle argumentów oraz materiału akt sprawy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca ogólnikowo, mało precyzyjnie i bez odniesienia się do konkretów sprawy wskazała na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, wynikające z nałożonego przez organ obowiązku zapłaty kary pieniężnej. Potencjalny charakter owych skutków powinien zostać przez Skarżącą wykazany. Nie sprecyzowano czego faktycznie dotyczą wskazane transakcje za pośrednictwem rachunku bankowego; czy są to zobowiązania prywatne czy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ocena skutków ewentualnego wykonania przedmiotowej decyzji możliwa byłaby do przeprowadzenia w konfrontacji z pełną dokumentacją finansową odnoszącą się do prowadzonej działalności gospodarczej i do sytuacji materialnej Skarżącej i jej rodziny, a tej w sprawie nie przedstawiono.
Przede wszystkim nie można zgodzić się z argumentacją, że ewentualna szkoda finansowa związana z zapłatą wymierzonej kary stanowi trudne do odwrócenia skutki. Nakłady pieniężne ze swej istoty są bowiem odwracalne i w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość dochodzenia roszczeń na drodze cywilnoprawnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (zob. postanowienia NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 1538/12; z 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 385/11). Tych argumentów zaś wniosek nie zawierał.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.