Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. D. i K. D. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z częściową zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem pomieszczeń na parterze i I piętrze na usługi administracyjno -biurowe oraz pomieszczeń na II piętrze na mieszkania, na działce nr ewid. 886/1 w obr. [...] oraz nadbudowy kominów sąsiedniego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 886/2 w obr. [...] w J. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., określanej dalej jako p.b.).
Z akt administracyjnych sprawy oraz decyzji wynika, że E. D. i K. D. w dniu 8 lutego 2011 r. złożyli w Starostwie Powiatowym [...] wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego z częściową zmianą sposobu użytkowania na usługi administracyjno – biurowe oraz zewnętrznej instalacji gazowej na działce nr 886/1 w J. przy ul. S., obr. ewid. [...].
W sprawie orzekał już Wojewoda [...], który decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego wraz z częściową zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem pomieszczeń na parterze i I piętrze na usługi administracyjno - biurowe oraz pomieszczeń na II piętrze na mieszkania na działce nr ewid. 886/1 położonej w J. przy ul. S. w obr. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], znak [...] odmówił E. D. i K. D. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z częściową zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem pomieszczeń na parterze i I piętrze na usługi administracyjno - biurowe oraz pomieszczeń na II piętrze na mieszkania na działce nr ewid. 886/1 w obr. nr [...] oraz nadbudowę kominów sąsiedniego budynku mieszkalnego na działce ewid. nr 886/2 w obr. nr [...] w J. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że realizując wskazania organu odwoławczego wezwał wnioskodawców do sprecyzowania i uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę. Pismem z dnia 15 lipca 2011 r. skarżący sprecyzowali wniosek, nadając mu treść jak w nagłówku decyzji.
Nadto organ wystąpił do Rady Miejskiej [...] o wydanie opinii w sprawie wykładni przepisów obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] dla terenu działek nr 886/1 i 886/2 w obr. [...] w J. (dalej określanego także M.P.Z.P.), objętych wnioskiem inwestorów. Z uwagi na nie uzyskanie stosownej opinii Starosta dokonał ponownej oceny postanowień planu zagospodarowania przestrzennego [...] dla obszaru [...] – uchwalonego przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia 29 grudnia 2003 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia 27 lutego 2004 r. ze zm.), dotyczącej terenu wnioskowanej inwestycji. Analizując w/w plan organ stwierdził, że na przedmiotowym terenie dopuszcza on usługi. Jednak zapis § 7 ust. 1 pkt 3 planu dopuszcza na tym terenie "wyłącznie remonty kapitalne". Skoro pojęcie remontów kapitalnych nie zostało zdefiniowane w części ogólnej planu w związku z tym organ dał pierwszeństwo wykładni językowej tego pojęcia i dopuścił takie działania inwestorów, które w prawie budowlanym jego zdaniem określone są jako przebudowa – stosownie do art. 3 pkt 7 p.b.
W dalszej kolejności organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w terminie do dnia 9 września 2011 r. Organ stwierdził, że w dniu 6 września 2011 r. inwestorzy złożyli pismo w którym podali, że żądania organu nałożone postanowieniem są bezpodstawne, gdyż w ich ocenie kwestionowany projekt budowlany jest całkowicie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a termin wykonania obowiązków jest za krótki.
Organ nie zgodził się z argumentacją inwestorów i stwierdził, że od dnia doręczenia postanowienia nie podjęli oni żadnych kroków celem wykonania nałożonego obowiązku, ani też nie wystąpili z wnioskiem o zmianę terminu wykonania obowiązku. W ocenie organu uzasadniony był wniosek, że nie zamierzają oni wykonać obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. W tej sytuacji organ naprowadził, że stosownie do art. 35 ust. 3 p.b. oraz art. 104 k.p.a., zobligowany był wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W końcowej części uzasadnienia Starosta odniósł się do wniosku o wyłączenie od prowadzenia postępowania Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa oraz skargi na Starostę Powiatu [...] wniesionej do Rady Powiatu [...], uznając zarzuty za bezzasadne.
W odwołaniu od tej decyzji E. D. i K. D. wnieśli o jej uchylenie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę. Jednocześnie odwołujący zaskarżyli także postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o odmowie wyłączenia Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucili naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 11, 12, 24 § 1 pkt 5, 24 § 3 i § 4, 50, 57, 77 i 124 k.p.a.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że w zakresie znaczeniowym remontu nie mieści się rozbudowa ani nadbudowa obiektu, zatem projekt budowlany przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę organ odwoławczy ocenił jako sprzeczny z ustaleniami planu miejscowego, w brzmieniu uchwalonym i obowiązującym na dzień jego złożenia i orzekania w sprawie. Wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co powoduje, że zapisy szczegółowe obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę pod względem zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda podał, że wniosek dotyczy zamiaru rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego wraz z częściową zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego – w terenie nieprzeznaczonym na ten cel w obowiązującym planie miejscowym.
Ponieważ inwestor wezwany do usunięcia nieprawidłowości nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, zatem organ pierwszej instancji był zobowiązany wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto zdaniem Wojewody inwestorzy nie zamierzali odstąpić od zamiaru rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego skoro twierdzili, że projekt jest całkowicie zgodny z miejscowym planem. Organ nie podzielił poglądu skarżących, że Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego winien być wyłączony w postępowaniu na mocy art. 24 § 3 k.p.a., bo w jego ocenie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności co do braku bezstronności tego pracownika.
W skardze na tę decyzję E. D. i K. D. wnieśli o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:
- 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b.,
- 2) § 7 M.P.Z.P. dla obszaru [...], uchwalonego przez Radę Miasta [...] uchwałą Nr [...] z dnia 29 grudnia 2003 r.,
- 3) art. 6, 7, 8, 9, 11, 12, 24 § 1 pkt 5, 24 § 3 i § 4, 35, 52, 57, 75, 77, 79, 84, 85, 86, 107 § 3, 124, 136 k.p.a.
W uzasadnieniu skarżący zarzucili, że Wojewoda nie odniósł się do kwestii braku pouczenia, co do możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego w sprawie. Podnieśli, że organ nie zbadał także kwestii wyłączenia Naczelnika Wydziału Architektury. Zarzucili nadto, że organ wprowadził ich w błąd w zakresie możliwości rozbudowy budynku. Skarżący wyrazili stanowisko, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie nakazuje utrzymania obecnego stanu zagospodarowania terenu, zatem możliwa jest jego zmiana poprzez rozbudowę istniejącego już obiektu, nadto plan nie zawiera wyraźnego zakazu realizacji zamierzenia objętego projektem budowlanym, a odmowa oparta na zakazie wymaga dla swej skuteczności, aby taki zakaz był w planie zawarty.
Skarżący zarzucili także wadliwe wyznaczenie im terminu do dostosowania projektu do wymogów M.P.Z.P. bez uwzględnienia możliwości podwójnego awizowania przesyłki z postanowieniem, oparcie rozstrzygnięcia na błędnej wykładni postanowień planu, a nie na jego zapisach, błędne przyjęcie braku podstaw do wyłączenia od wydania decyzji wskazywanego przez nich pracownika organu. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. zarzucili także, że pismo z dnia 5 stycznia 2012 r. wskazuje na to, że organ II instancji orzekał bez akt sprawy, których zażądał dopiero po wniesieniu przez nich skargi do Sądu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane jak w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów podał, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził wyżej wskazanego naruszenia prawa.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu, że zarówno w decyzji organu I, jak i II instancji nieprawidłowo przyjęto, iż projekt budowlany przedstawiony przez skarżących jest niezgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (dalej M.P.Z.P.), zatem nie można wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z powyższym brak zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego przesądza o braku możliwości wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (tak Z. Niewiadomski (red.), Prawo Budowlane. Komentarz, Warszawa 2011, komentarz do art. 35 p.b.). W niniejszej sprawie wiążący jest stan faktyczny istniejący na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy i z ustaleń jakich dokonał organ II instancji wynika, że działka nr 886/2 w obr. [...] w J. położona jest na terenie, którego szczegółowe przeznaczenie zostało określone w M.P.Z.P. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 M.P.Z.P. przez utrzymanie stanu istniejącego należy rozumieć utrzymanie charakteru obecnej struktury funkcjonalno-przestrzennej terenu, a nie dosłownie jako utrzymanie istniejącej substancji budowlanej i obecnego stanu zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast zgodnie z przepisem szczegółowym planu zawartym w § 7 ust. 1 pkt 3 M.P.Z.P. na terenie położenia przedmiotowej działki dopuszczalne jest utrzymanie i ochrona stanu istniejącego z dopuszczeniem wyłącznie remontów kapitalnych. Tym samym przepis § 7 ust. 1 pkt 3 M.P.Z.P. w taki sposób precyzując, a wręcz pomijając ogólne postanowienia zawarte w § 3 ust. 1 pkt 5 pozostaje z nim w wyraźnej sprzeczności. Prawidłowo organy ustaliły, że projekt budowlany, jaki przedstawili skarżący jest niezgodny z postanowieniami M.P.Z.P., gdyż zakłada, że zamierzenie budowlane będzie obejmować m.in. rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 p.b. remont oznacza wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji. Działania polegające na rozbudowie i nadbudowie nie pokrywają się z zakresem znaczeniowym pojęcia remontu.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że nadbudowa polega na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego przez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowy (zob. J. Siegień. Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2003 r., str. 94). Przez rozbudowę należy natomiast rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu, takich jak: kubatura, powierzchni zabudowy, wysokość, długość, szerokość (zob. Z. Niewiadomski i T. Asman [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 58).
Odnosząc się do stwierdzenia skarżących, że skoro w § 3 ust. 1 pkt 5 M.P.Z.P. dopuszczono możliwość zmiany istniejącej substancji budowlanej, to zmiana taka może być dokonana tylko poprzez dobudowę, rozbudowę, nadbudowę itd., należy jednak zauważyć, że w części szczegółowej M.P.Z.P. stwierdzono, że na terenie obejmującym działkę, na której jest projektowana inwestycja dopuszcza się wyłącznie remonty kapitalne, więc istotnie działania polegające na rozbudowie i nadbudowie nie są dopuszczalne w świetle postanowień M.P.Z.P. Nie jest trafny pogląd skarżących, że skoro w M.P.Z.P. nie ma wyraźnego zakazu realizacji zamierzenia objętego ich projektem budowlanym to odmowa wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogła mieć miejsca. M.P.Z.P. wyraźnie określa, jakiego rodzaju roboty budowlane są dopuszczalne na terenie objętym tym planem. Inne roboty niż remont kapitalny przekraczające zakres znaczeniowy tego pojęcia są więc zakazane.
Dlatego argumenty skarżących w tym stanie faktycznym nie mogą zostać uwzględnione. Sąd podziela przytaczany przez organ pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., (II OSK 1916/08, Lex nr 574407), w którym Sąd stwierdził, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, oznacza to, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Zatem przepisy szczegółowe obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że projekt budowlany przedstawiony przez skarżących jest niezgodny z postanowieniami szczegółowymi M.P.Z.P., które mają podstawowe znaczenie przy ustalaniu dopuszczalności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując - zasadnie organy przyjęły, że zamierzenie budowlane jest niezgodne ze szczegółowymi postanowieniami M.P.Z.P. (§ 7 ust. 1 pkt 3) dlatego organ nie mógł wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W dalszej kolejności Sąd stwierdza, że nie jest także trafny zarzut skarżących, iż organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. nieprawidłowo wyznaczył termin do usunięcia przez skarżących nieprawidłowości w projekcie budowlanym w celu doprowadzenia do jego zgodności z przepisami M.P.Z.P. Skarżący podnieśli, że termin ten jest niezgodny z art. 44 § 4, 50, 57 k.p.a. Należy stwierdzić, że termin określony w art. 35 ust. 3 p.b. jest terminem urzędowym, wyznaczonym przez organ prowadzący postępowanie. Termin ten, mimo, że k.p.a. się w tej kwestii nie wypowiada, może być na wniosek strony, zgłoszony przed jego upływem, skrócony lub przedłużony z ważnych powodów (tak wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r., II OSK 73/08, Lex nr 516088).
Skarżący stwierdzili, że wyznaczony przez organ termin nie stwarzał obiektywnej możliwości do zadośćuczynienia przez nich wezwaniu organu, jednak nie złożyli wniosku o jego przedłużenie. Ponadto w terminie otwartym na usunięcie nieprawidłowości projektu budowlanego skarżący wnieśli pismo, w którym stwierdzili, że w ich ocenie przedmiotowy projekt jest całkowicie zgodny z M.P.Z.P. Należy stwierdzić, że organ odwoławczy, doszedł do prawidłowego wniosku, iż skarżący w rzeczywistości nie mieli zamiaru zmienić złożonego projektu budowlanego i doprowadzić do zgodności z M.P.Z.P.
W polskiej terminologii prawniczej wyraz "termin" ma dwa znaczenia: oznacza zarówno ściśle oznaczony moment (np. 1 marca 2011 r.), jak i pewien okres (np. w ciągu roku, 14 dni). Na gruncie prawa cywilnego przyjmuje się również, że termin może być określony zdarzeniem przyszłym i oczywiście pewnym. Wskazywane zaś przez skarżących przepisy art. 57 k.p.a. dotyczą sposobu obliczania terminów – określonych w dniach (np. 7 dni), tygodniach, miesiącach. Absolutnie nie można z treści tych przepisów wywodzić, że niedopuszczalne jest wyznaczenie przez organ terminu do dokonania określonej czynności przez wskazanie konkretnej daty, do której ma zostać ta czynność dokonana. W tym kontekście brak podstaw do zakwestionowania legalności postanowienia organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r.
Rzeczywiście termin wyznaczony powyższym postanowieniem, w sytuacji gdyby przesyłka adresowana do skarżących została przez nich odebrana w ostatnim dniu po podwójnym jej awizowaniu, mógłby się okazać nierealny dla wykonania nałożonego obowiązku usunięcia stwierdzonych przez organ nieprawidłowości, ale taka sytuacja nie zaistniała. Skarżący nawet nie próbowali wykonać tego postanowienia, nie wnieśli też o przedłużenie wyznaczonego im terminu, co mogłoby ewentualnie mieć znaczenie przy ocenie tego zarzutu. W tej sytuacji zarzut ten należało ocenić jako bezzasadny, co prawidłowo w konkretnych okolicznościach sprawy ocenił też organ II instancji.
W ocenie Sądu nie zachodziła również przesłanka do wyłączenia pracownika – Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego A. B., od udziału w postępowaniu I instancji na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. A. B. działając z upoważnienia Starosty sporządził i podpisał decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2011 r., a następnie brał udział w postępowaniu prowadzonym przez ten organ, toczącym się po uchyleniu w/w decyzji przez organ odwoławczy, poprzez jej merytoryczne przygotowanie i podpisywanie pism wydawanych w toku postępowania. Zdaniem skarżących jest to podstawa do wyłączenia pracownika organu administracji publicznej na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Tymczasem powyższy przepis dotyczy wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył on uprzednio w postępowaniu przed organem I instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję i po drugie, gdy pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w I instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie. Nie zachodziła także podstawa do wyłączenia pracownika na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Przyczyną wyłączenia pracownika na tej podstawie mogą być okoliczności wywołujące wątpliwości co do jego bezstronności. Chodzi tu o takie wątpliwości, które są poparte obiektywnymi powodami. Skarżący powołali się jedynie na swoje przekonanie co do braku bezstronności, obiektywizmu czy wprowadzania ich w błąd przez pracownika organu. Skarżący nie uprawdopodobnili, że przedstawione przez nich okoliczności dotyczące sposobu prowadzenia przez pracownika postępowania w istocie świadczą o tym, że pracownik nie będzie obiektywny podczas rozpatrywania sprawy. Brak także obiektywnie rzecz biorąc do zarzucenia post factum tendencyjnego prowadzenia czy rozstrzygnięcia sprawy.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu stwierdzić należy, że zgodnie z art. 124 k.p.a. postanowienie powinno zawierać pouczenie czy i w jakim zakresie służy od niego zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie wezwania skarżących do usunięcia niezgodności projektu budowlanego z M.P.Z.P. zawierało, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem pouczenie, że nie służy na nie zażalenie. Także postanowienie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika zawierało pouczenie, że zażalenie nie przysługuje a strona może zaskarżyć postanowienie w odwołaniu od decyzji.
Ponadto, zgodnie z art. 112 w związku z art. 126 k.p.a. błędne pouczenie zawarte w orzeczeniu nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżyli opisane wyżej postanowienia w odwołaniu od decyzji I instancji zatem powołany przez nich zarzut co do błędnego pouczenia o możliwości zaskarżenia w/w postanowień jest bezprzedmiotowy, skoro prawidłowo skorzystali z przysługujących im uprawnień.
Za bezzasadny należy także uznać zarzut, że w postępowaniu administracyjnym naruszono art. 227 i 233 k.p.a., poprzez rozpoznanie skargi złożonej przez skarżących na Starostę przez Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa A. B. zamiast przez Radę Powiatu. Skarga ta została złożona przez strony w sprawie, w której toczyło się już postępowanie administracyjne. Zatem, stosownie do treści art. 334 pkt 1 k.p.a. podlegała ona rozpatrzeniu w toku postępowania zgodnie z przepisami k.p.a. Organ I instancji na podstawie art. 334 pkt 1 w związku z art. 236 k.p.a. poinformował strony, że skarga przez nich złożona zostanie rozpoznana w toku postępowania administracyjnego więc nie uchybiono przepisom postępowania administracyjnego.
Bezzasadny był także zarzut rozpoznania sprawy przez organ II instancji bez akt sprawy, co potwierdzać miała treść pisma Wojewody z dnia 5 stycznia 2012 r.
Akta sprawy zostały przedstawione przez Starostę wraz z odwołaniem skarżących, o czym świadczy także treść pisma z dnia 29 września 2011 r. Z zapisów pod zaskarżoną decyzją wynika, że akta sprawy organu I instancji zostały mu zwrócone wraz z decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2011 r. (pkt 6 rozdzielnika). Po złożeniu zaś skargi, organ II instancji pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. zwrócił się w związku z powyższym o ponowne nadesłanie tych akt przez Starostę.
Reasumując Sąd stwierdził, że w toku postępowania nie uchybiono przepisom prawa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niejako na marginesie należy wskazać, że skarżący mogą zaskarżyć uchwałę Rady Miejskiej w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta w kwestionowanym przez nich zakresie, jeśli uchwała ta narusza ich interes prawny lub uprawnienie, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach.
Z tych względów, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.