Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku " K. K. " działającego jako pełnomocnik Polskiej Telefonii Komórkowej " C. " Sp. z o.o. z siedzibą w W., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane [ t.jedn. Dz.Ust. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r. z późn.zm. ], art. 46 ust. 1, 3, 4 pkt 2, 9, 10, art. 48 ust. 2, art. 53, art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska [ Dz.Ust. Nr 62 poz. 627 z późn.zm. ] oraz na podstawie art. 104 kpa Starosta J. decyzją z dnia [...].10.2003 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę, obejmującego stację bazową telefonii komórkowej na istniejącym budynku, w skład którego wchodzą wieża o wysokości 7,5 m., urządzenia zasilające i nadawczo - odbiorcze w wydzielonym pomieszczeniu, 3 pary anten sektorowych typu Katheris i antena radiolinii typu RFS SB1-380, na dz.nr 1458/1 obr. 7 Południe w J. przy ul. B., kategoria obiektu VIII, według projektu budowlanego autorstwa dr inż.
J. S., uprawnionego projektanta w specjalności konstrukcyjno - budowlanej - nr uprawnień KL [...] wydanych przez Urząd Wojewódzki w K., wpisanego na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] z zachowaniem następujących warunków:
- 1. Inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa robót przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, ustanowić inspektora nadzoru inwestorskiego posiadającego uprawnienia do nadzoru budowy obiektów telekomunikacji bez ograniczeń i po zakończeniu robót budowlano- montażowych uzyskać pozwolenie na użytkowanie stacji.
- 2. Kierownik budowy jest obowiązany prowadzić dziennik budowy i umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.
Obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmuje nieruchomość oznaczoną jako dz.nr 1458/1 - w zakresie podanym w raporcie. W uzasadnieniu swojej decyzji organ podnosi, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zostało uzgodnione decyzją Wojewody nr [...] z dnia [...].08.2003 r. w zakresie ochrony środowiska. Organ przeprowadził postępowanie dotyczące podania do publicznej wiadomości informacji o umieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W przewidzianym terminie nie wniesiono do Urzędu żadnych uwag i wniosków. Z raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia opracowanego dla etapu pozwolenia na budowę wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. Takie też jest stanowisko organu ochrony środowiska - Wojewody. Z przedstawionych w wyżej we wspomnianym raporcie obliczeń i rysunków wynika, że obszar promieniowania pól elektromagnetycznych będzie występował w obszarze 17 m. od stacji, na wysokości powyżej 25,6 m. nad poziomem terenu.
W obrębie tego obszaru nie będą przebywać ludzie. Na inwestora nałożono obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej porównującej rzeczywiste rozkłady pola elektromagnetycznego w otoczeniu stacji z przyjętym w raporcie oddziaływania stacji na środowisko, w terminie dwóch tygodni od przystąpienia do użytkowania stacji.
Decyzję tę zaskarżyła odwołaniem skierowanym do Wojewody E. P., twierdząc iż jest ona sprzeczna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta J. obowiązującego dla obszaru " Sz. – P. - Część I " uchwalonego przez Radę Miejską J. uchwałą nr [...] z dnia [...].09.2002 r. opublikowaną w Dz.Urz. Województwa Nr [...] poz. [...] dnia 22.11.2002 r. Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Wojewoda działając na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 105 § 1 i 138 § 1 pkt 2 kpa decyzją z dnia [...].12.2003 r. nr R[...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda podnosi, iż przedmiotowa decyzja nie została doręczona odwołującej, ani K. K.. Natomiast w tz. " rozdzielniku " wymieniono S. P. tj. osobę która podpisała w imieniu " C. " wniosek opatrzony datą 26.08.2003 r. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej oraz Polską Telefonię Komórkową " C. " Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Z akt sprawy wynika, że w dniu 7.10.2003 r. S. P. potwierdził odbiór decyzji wraz z dokumentacją oraz że decyzja ta została doręczona PTK ' C. " w W. w dniu 16.10.2003 r.
W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie stała się ostateczna, albowiem nie doręczono jej K. K., które zgodnie z zapisem zawartym w tej decyzji jest pełnomocnikiem inwestora. W tej sytuacji przyjąć należy, iż datą doręczenia decyzji inwestorowi jest dzień 16.10.2003 r., albowiem taka data widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji skierowanej do odwołującej się Spółki. W tej sytuacji stwierdzić należy iż określony w art. 129 § 2 kpa termin czternastodniowy do złożenia odwołania został zachowany przez E. P., która ze swoim odwołaniem wystąpiła w dniu 24.10.2003 r. { data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym }. Należąca do odwołującej się działka oznaczona nr 1230 obr. 7 graniczy z objętą inwestycją dz.nr 1458/1 obr 7, co stanowi o tym, iż w sprawie posiada ona przymiot strony. Art. 28 Prawa budowlanego wyraża jedną z podstawowych zasad tego prawa, zgodnie z którą wszelkie roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Oznacza to, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę może być prowadzone wyłącznie przed rozpoczęciem robót budowlanych. Inaczej mówiąc postępowanie w tej sprawie nie może toczyć się w sytuacji, gdy objęte wnioskiem roboty budowlane zostały już choćby częściowo zrealizowane. W okolicznościach rozstrzyganej sprawy z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia, gdyż mimo skutecznie wniesionego odwołania roboty budowlane zostały już w znacznym stopniu zrealizowane, a nawet zakończone. Potwierdza to dopuszczony w sprawie dowód z protokółu kontroli dokonanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...].10.2003 r. W tej zatem sytuacji brak jest podstaw do rozpoznania wniosku o pozwolenie na budowę, a postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Decyzję tę zaskarżyła skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Polska Telefonia Komórkowa " C. " Spółka z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów sądowych według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę skarżąca Spółka twierdzi, iż zakwestionowana decyzja nie tylko rażąco narusza przepisy prawa materialnego i procesowego ale elementarne zasady państwa prawa. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 11.07.2003 r. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 powołanej ustawy obszar oddziaływania obiektu stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Wniosek E. P. nie będący w swej istocie odwołaniem Wojewoda rozpatrzył jako odwołanie i to w sytuacji gdy E. P. właścicielka dz.nr 1230 obr. 7 P. w J. nie posiada w tym postępowaniu przymiotu strony, gdyż jej działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania anten telefonii komórkowej GSM-5857 J. Zachód ul. B. 29 { vide: załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, sporządzony zgodnie z ustawą - Prawo ochrony środowiska jak i decyzja uzgadniająca przedsięwzięcie przez organ Ochrony Środowiska - Wojewodę z dnia [...].08.2003 r. nr [...] }. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu gęstości pól elektromagnetycznych może zgodnie z dokumentami wystąpić powyżej 25,6 m. n.p.t. w zasięgu maksymalnym 17 m. od anten nadawczych.
Cały ten obszar jest niedostępny dla ludzi i znajduje się nad dz.nr 1458/1 obr 7, której właścicielem jest ZPO-W P. Sp. z o.o. w J. Wybudowanie masztu i montaż anten telefonii komórkowej nie wprowadza więc żadnego ograniczenia w zagospodarowaniu terenu dz.nr 1458/1 obr 7, a w szczególności nie wprowadza żadnego ograniczenia w zagospodarowaniu terenu należącego do dz.nr 1230 obr 7 stanowiącej własność E. P.. Rozpatrując zatem jej odwołanie od decyzji organu I instancji Wojewoda rażąco naruszył nie tylko art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ale również art. 127 § 1, art. 129 § 2, art. 134 w związku z czym także art. 138 § 1 kpa, a sama decyzja Wojewody została wydana z zastosowaniem zupełnie nie przystających do sytuacji faktycznej i prawnej podstaw prawnych. Za kuriozalną należy uznać sytuację w obrębie której, z jednej strony z pominięciem wszelkich dowodów organ uznaje oddziaływanie anten na dz.nr 1230 obr. 7, z drugiej zaś Wojewoda jako organ ochrony środowiska zajmuje odmienne stanowisko.
Takie działanie organu narusza zaufanie do organów państwa i stanowi pogwałcenie wszelkich generalnych zasad zapisanych w art. 6, art. 7 i art. 8 kpa. Rażąco wreszcie naruszono art. 107 § 3 kpa, gdyż w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji, oprócz suchego stwierdzenia że E. P. posiada przymiot strony z tej przyczyny, iż jej działka graniczy z dz.nr 1458/1 nie wskazano żadnego dowodu, ani przepisu prawa, z których można by wywieść, że anteny telefonii komórkowej wprowadzają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działki wyżej wymienionej. Wojewoda winien mieć świadomość tego, iż w wyniku nowelizacji Prawa budowlanego, wprowadzono ust. 2 art. 28 wyrażając tym samym tendencję do ograniczenia liczby uczestników postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Pozostała część uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozbawiona jest wszelkiej logiki i podstaw prawnych oraz zawiera wzajemnie sprzeczne dywagacje na temat doręczeń, podczas gdy z akt sprawy wynika, że wniosek w imieniu inwestora podpisał S. P., który przedstawił odpowiednie pełnomocnictwa, zaś K. K. pojawił się w nagłówku decyzji jako " oczywista omyłka drukarska ". Temuż S. P. były doręczone wszystkie pisma, w tym decyzja Starosty Powiatowego w J. w dniu [...].10.2003 r. W sytuacji wyżej opisanej zawarte w uzasadnieniu decyzji rozważania na temat złożenia przez E. P. pisma są pozbawione jakiegokolwiek sensu, a organ II instancji w trybie art. 138 kpa uchylił decyzję faktycznie ostateczną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów dodał, iż w okolicznościach sprawy bezspornym jest, że dz.nr 1230 obr. 7 graniczy z dz.nr 1458/1 obr.
7. Nie budzi również kontrowersji okoliczność zaliczenia przedmiotowej stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne { § 2 ust. 1 pkt 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów.... [ Dz.Ust. Nr 179 poz. 1490 ] ze względu na emitowanie do otoczenia pola elektromagnetycznego, którego równoważna moc promieniowania izotopowego wynosi nie mniej niż 100 W oraz pracę urządzeń w zakresie częstotliwości od 30 kHz do 30 GHz { str. 4 raportu k.l akt I instancji}. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, iż naruszenie zasad ochrony środowiska może oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska czynniki w postaci emitowania pól elektromagnetycznych, a nie tylko na nieruchomość na której znajduje się emitor i nad którą wyznaczono obszar pól elektromagnetycznych przekraczających wartość graniczną 0,1 W/m.kw. W tym miejscu zauważyć należy, że z mocy art. 180 pkt 5 w zw. z art. 234 ustawy - Prawo ochrony środowiska eksploatacja przedmiotowej stacji uzależniona jest od uzyskania odrębnej decyzji o pozwoleniu na emitowanie pól elektromagnetycznych. Tym samym w postępowaniu dotyczącym obiektu powodującego uciążliwości dla środowiska, osoba będąca właścicielem { wieczystym użytkownikiem lub zarządcą } nieruchomości położonej w sąsiedztwie tego obiektu jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Co się zaś tyczy terminu wniesienia odwołania, to Wojewoda podtrzymuje argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1269 ] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Owa dyrektywa normatywna znajduje pełne zastosowanie w badanej sprawie, w której przedmiotem oceny pozostaje legalność decyzji Wojewody z dnia [...].12.2003 r., stanowiącej o uchyleniu w całości decyzji Starosty Jasielskiego i umorzeniu postępowania I instancji w sprawie o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w J. W okolicznościach sprawy poza sporem pozostaje, iż organ I instancji decyzją z dnia [...].10.2003 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Polskiej Telefonii Komórkowej " C. " Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku posadowionym w J. na dz.nr 1458/1 obr.
7. Decyzja ta została doręczona w dniu 7.10.2003 r. pełnomocnikowi wnioskodawcy S. P. i Zakładom Przemysłu Owocowo - Warzywnego " P. " Sp. z o.o. w 14.10.2003 r. W dniu 24.10.2003 r. { data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym w J. } E. P. przypisując sobie tytuł własności do dz.nr 1230 obr. 7, sąsiadującej bezpośrednio z objęta inwestycją dz.nr 1458/1 obr. 7 wystąpiła do Wojewody " o zbadanie z urzędu zgodności z obowiązującym prawem decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej.... z dnia 7.10.2003 r. ", które to pismo organ odwoławczy potraktował jako odwołanie.
Sporną kwestią natomiast pozostaje czy pismo to należy utożsamiać z odwołaniem, a zwłaszcza czy wyżej wymienionej przysługuje status strony w tym postępowaniu i wreszcie, czy podejmując zakwestionowaną skargą decyzję organ nie orzekał w trybie odwoławczym o weryfikacji decyzji, która wyposażona już byłą w walor ostateczności.
Odnosząc się do tej problematyki należy zauważyć, iż niewątpliwie E. P. wyraziła w piśmie opatrzonym datą23.10.2003 r. niezadowolenie z zapadłego przed organem I instancji rozstrzygnięcia, a kierując pismo bezpośrednio do Wojewody, jako nie profesjonalistka i działając bez pouczenia, wyraziła zamiar dotyczący wyłączenia tej decyzji z obrotu prawnego, jako zagrażającej jej interesom. Właściwie zatem organ II instancji przypisał mu cechy odwołania. To zaś, że pominęła organ I instancji jako pośredniczący zgodnie z art. 129 § 1 kpa przy wniesieniu tego typu środka odwoławczego nie zmienia charakteru tego pisma. Pamiętać bowiem należy, iż w postępowaniu administracyjnym także w trybie odwoławczym obowiązuje art. 65 k.p.a., który nakazuje przekazanie pisma do organu właściwego ze skutkiem wynikającym z art. 65 § 2 k.p.a., a zatem ze skutkiem prawnym, pod warunkiem, że zachowany został termin do wystąpienia z tego rodzaju pismem, a w tym wypadku z odwołaniem.
Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie mamy w tej sytuacji do czynienia z rozpoznaniem na szczeblu II instancji odwołania od decyzji, która stała się już ostateczna. Wprawdzie rację ma skarżący, iż skutek prawny w postaci doręczenia jemu decyzji wiązać należy z datą 7.10.2003 r., tj. z dniem doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego, tj. S. P. {art. 40 § 2 k.p.a.}, a nie jak wywodzi Wojewoda z dniem 16.10.2003 r., tj. z dniem doręczenia tej decyzji Polskiej Telefonii Komórkowej "C." Sp. z o.o. w W., tym bardziej, że jak wynika z rozdzielnika decyzji Starosty J. doręczenie to nastąpiło jedynie "do wiadomości", to jednak obydwie strony jakby nie zauważały, że niekwestionowaną stroną tego postępowania były Zakłady Przemysłu Owocowo-Warzywnego "P." Sp. z o.o. w J., a tej stronie decyzja doręczona została w dniu 14.10.2003 r. i ta data określa bieg terminu do wniesienia odwołania dla tej strony.
Skoro E. P. nie brała udziału w postępowaniu I-szo instancyjnym, to występując z odwołaniem w dniu 24.10.2003 r. uczyniła to z zachowaniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, który przysługiwał jednej z jego stron, a zatem w terminie. W tych okolicznościach nie można w związku z tym mówić o ostateczności decyzji organu I instancji, a w konsekwencji o niedopuszczalności rozpoznania przez Wojewodę z tej właśnie przyczyny tegoż odwołania.
Kluczową jednakże dla wyniku sprawy pozostaje kwestia statusu E. P. jako strony w tym postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie przed nowelizacją Prawa budowlanego w orzecznictwie powszechnie przyjmowało się, iż tego typu pozycja w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, przysługuje właścicielowi czy wieczystemu użytkownikowi nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą inwestycją niejako z urzędu w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą tego aktu normatywnego, to jednak rację ma skarżący, iż z dniem 11.07.2003 r. art. 28 Prawa budowlanego wzbogacony został o ust. 2 zgodnie z którym za strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę uważać należy inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Pojęcie to zdefiniowane zostało normatywnie w art. 3 pkt 20 cyt. ustawy. Tej problematyce Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie poświęcił żadnego komentarza, ograniczając się do stwierdzenia, iż z samego sąsiedztwa nieruchomości pozostającej we władaniu skarżącej { vide: wypis z rejestru ewidencji gruntów } z nieruchomością objętą inwestycją, wynika jej status strony w tym postępowaniu. W tym kontekście trafnym okazuje się podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym po nowelizacji tej ustawy, który w okolicznościach sprawy znajduje zastosowanie. Nieco szerszy komentarz dotyczący tej materii, przy użyciu argumentacji zupełnie pominiętej w uzasadnieniu decyzji, zawarty w odpowiedzi na skargę, jest oczywiście spóźniony z racji choćby charakteru pisma procesowego jakim jest odpowiedź na skargę, które nie występuje przecież w postępowaniu administracyjnym i któremu ustawodawca przypisał zupełnie inną rolę w postępowaniu kontrolnym jakim jest postępowanie sądowo - administracyjne.
Przywołując zaś wskazany na wstępie uzasadnienia przepis prawa zawarty w art. 1 ustawy z dnia 25.07. 2002 r. - Prawo o ustroju administracyjnych zauważyć należy, iż Sądowi w postępowaniu sądowa - administracyjnym ustawodawca powierzył jedynie funkcje kontrolne, co oznacza że nie może on zastępować organów administracji publicznej w dokonywaniu ustaleń w sprawie, także w zakresie odnoszącym do statusu podmiotów biorących w nim udział, czy też zamierzających uczestniczyć w nim.
Z tych zatem przyczyn wobec nie wyjaśnienia tej zasadniczej kwestii zaskarżona decyzja nie może pozostawać w obrocie prawnym.
W dalszym zatem postępowaniu Wojewoda Podkarpacki zobowiązany będzie do ustalenia jaki tytuł prawny przysługuje skarżącej do nieruchomości oznaczonej jako dz.nr 1230 obr. 7 w Jaśle, a następnie czy z bezpośredniego jej sąsiedztwa z nieruchomością objętą inwestycją, przy uwzględnieniu specyfiki tej ostatniej, w kontekście zapisu zawartego w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika interes prawny skarżącej uzasadniający jej udział w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Odpowiedź pozytywna na to pytanie, stanowi warunek konieczny dla ewentualnego dalszego jego kontynuowania przy uwzględnieniu zebranych w sprawie dowodów i całokształtu okoliczności sprawy, w tym uprawnienia inwestora do podjęcia robót budowlanych, na co zwrócił uwagę Wojewoda w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Dopiero tak zebrany i ewentualnie uzupełniony materiał dowodowy, po dokonaniu kompleksowej jego oceny, pozwoli organowi II instancji na wydanie odpowiadającej prawu decyzji.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm. ], zwanej dalej w skrócie p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu prawomocności niniejszego wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.s.a, zaś o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 cyt. ustawy.