Uzasadnienie
Przedmiotem skargi L. C. jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej PWIS) z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia u L. C. choroby zawodowej w postaci - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne; w dniu 20 kwietnia 2010 r. wpłynęło do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS) zgłoszenie od pracodawcy A. S.A. o podejrzeniu u pracownika L. C. choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
PPIS decyzją z [...] maja 2012 r., nr [...], znak [...], nie stwierdził u L. C. choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych.
Po rozpatrzeniu odwołania L. C. - PWIS decyzją z [...] lipca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 797/12, po rozpatrzeniu skargi L. C. na decyzję PWIS z dnia [...] lipca 2012 r., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję PPIS z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że niezrozumiałe jest stwierdzenie Instytutu, że nie istnieją obiektywne badania, które pozwalałyby na jednoznaczne potwierdzenie związku zespołu cieśni nadgarstka z pracą zawodową. Pozostaje ono w sprzeczności z faktem, że takie schorzenie znalazło się przecież w wykazie chorób zawodowych. Tym bardziej zasadne jest więc wnikliwe zbadanie w takiej sytuacji, czy rzeczywiście inne schorzenia lub zaburzenia wywołały, a nie tylko mogły wywołać zespół cieśni nadgarstka. Wykluczenie innych możliwych przyczyn schorzenia nie może polegać jedynie na stwierdzeniu istnienia tych innych schorzeń, które potencjalnie mogą powodować jego powstanie.
Trzeba zbadać, czy rzeczywiście te inne zaburzenia były przyczyną powstania zespołu cieśni nadgarstka. Zdaniem Sądu dopiero takie pozytywne ustalenie związku przyczynowego może wykluczyć zawodową etiologię choroby. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ocenie organu podlegać mają wszystkie zebrane dowody, a w szczególności (a więc nie tylko one) dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Trzeba więc mieć również na uwadze dane zawarte w ww. formularzu.
Sąd mając na uwadze wyżej stwierdzone uchybienia, w tym naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że w razie uprawomocnienia się wyroku organy wezwą skarżącą do przedłożenia dokumentacji medycznej, związanej ze schorzeniem w tym zaświadczeniu i ewentualnie wyników badań, których dotychczas jeszcze nie przedstawiła do akt sprawy, a następnie zwrócą się do Instytutu o szczegółowe uzasadnienie dlaczego uważają, iż zespół cieśni nadgarstka ma pozazawodową etiologię mimo wykluczenia powyższego przez lekarzy endokrynologa i neurologa, a także czy istotnie sposób wykonywania pracy na komputerze – z użyciem myszki także nie miał wpływu na powstanie zespołu cieśni nadgarstka oraz czy normalną okolicznością jest powstanie zespołu cieśni tylko w jednej ręce także przy pozazawodowych przyczynach tej choroby.
PPIS decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...], znak [...], nie stwierdził u L. C. choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, określone w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). W uzasadnieniu organ wskazał, że złożone przez zainteresowaną wyjaśnienia oraz wyniki dochodzenia potwierdziły możliwość wykonywania prac związanych z wielokrotnie powtarzanymi ruchami zginania dłoni w nadgarstku oraz obciążeniem stawów nadgarstka w czasie obsługi maszyn i urządzeń do liczenia i pisania oraz obsługiwania klawiatury i myszki komputerowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] (dalej jako WOMP) w orzeczeniu lekarskim z 20 grudnia 2010 r., nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej.
Na podstawie badań i konsultacji i analizy dokumentacji medycznej ustalono, że u L. C. brak jest pewnych podstaw uznania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka, gdyż wykazano szereg pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na rozwój schorzenia takich jak zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia hormonalne okresu menopauzy (leczenie hormonalne po operacji ginekologicznej w latach 2002 – 2004), zmiany zwyrodnieniowe stawów nadgarstkowych, cechy dyskopatii szyjnej. Zainteresowana nie zgodziła się z treścią orzeczenia i złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo - rozwojowej z dziedziny medycyny pracy. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego [...] orzeczeniem z 22 marca 2011 r., nr [...], potwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
Następnie w wyniku wniosku L. C. o uzupełnienie materiału dowodowego Instytut wydał opinię uzupełniającą z 24 października 2011 r., nr [...]. W opinii stwierdzono, że całościowa analiza dokumentacji i wyników badań nie daje podstaw do weryfikacji poprzedniego orzeczenia lekarskiego, gdyż w świetle aktualnej wiedzy medycznej i badań, pisanie na klawiaturze komputerowej nie wiąże się z wykonywaniem częstych ruchów zginająco-prostujących w stawach nadgarstkowych, ani też pokonywaniem istotnych oporów palcami rąk. W związku z tym stwierdzono, że pisanie na klawiaturze nie odgrywa znaczącej roli w patogenezie zespołu cieśni nadgarstka. Podkreślono, że ocena sposobu wykonywania pracy jest w tym przypadku jednym z głównych argumentów przeciwko uznaniu u L. C. zawodowej etiologii schorzenia.
W związku z powyższym organ stwierdził, że czynności zawodowe wykonywane przez stronę wiązały się z obciążeniem nadgarstków, jednakże czasokres i stopień narażenia pracownika na oddziaływanie szkodliwych dla zdrowia czynników środowiska pracy w świetle aktualnej wiedzy medycznej nie wykazują związku przyczynowego wobec współistnienia chorób, które również stanowią przyczynę wystąpienia objawów stwierdzonych u strony. Organ podkreślił, że sprawa L. C. była przedmiotem analizy dwóch instytutów badawczych w dziedzinie medycyny pracy, których stanowisko zdaniem organu jest logiczne i spójne. Szczegółowa analiza czynności jakie L. C. wykonywała w tracie pracy zawodowej, sposób ich wykonywania z punktu widzenia wiedzy medycznej, a także ergonomii oraz istnienie szeregu opartej na znajomości anatomii, fizjologii, a także ergonomii oraz istnienie szeregu czynników pozazawodowych, które przyczyniają się do zwiększenia ryzyka pojawienia się choroby nadgarstka (prawej dłoni), które występują u zainteresowanej nie pozwala na uznanie w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy.
Reasumując organ stwierdził, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u L. C. zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą, dotyczącą rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych z uwzględnieniem przepisów prawa.
W odwołaniu od tej decyzji L. C. wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji stwierdzającej u niej chorobę zawodową.
PWIS decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zalecenia Sądu zostały wykonane w całości przez PPIS. Sprawa L. C. była przedmiotem analizy dwóch instytutów badawczych w dziedzinie medycyny pracy, których stanowisko jest rzeczowe, logiczne i spójne. Szczegółowa analiza czynności jakie wykonywała strona w trakcie pracy zawodowej, sposób ich wykonywania z punktu wiedzy medycznej opartej na znajomości anatomii, fizjologii, a także ergonomii oraz istnienia szeregu czynników pozazawodowych, które przyczyniają się do zwiększenia ryzyka pojawienia się choroby nadgarstka (prawej dłoni), nie pozawalają na uznanie w bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba zawodowa została spowodowana sposobem wykonywania pracy. Na to dowodem jest uzasadnienie występujące we wszystkich orzeczeniach lekarskich jednostki orzecznicze I i II stopnia.
W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego WOMP [...] z 20 grudnia 2010 r. biegli piszą, że brak jest bezsprzecznych przesłanek do uznania, że sposób wykonywania pracy był czynnikiem i pierwotnym schorzenia. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że mając na względzie zgodną opinię jednostek orzeczniczych o pracy z wykorzystaniem komputerów oraz informacje o braku doniesień medycznych potwierdzających związek między taką pracą, a chorobą, ustalenie daty wprowadzenia komputera na stanowisku pracy L. C. w Zakładzie [...], prowadziłoby wobec takich obszernych wyjaśnień poczynionych przez jednostki orzecznicze do przedłużenia się w nieuzasadniony i niezgodny z prawem postępowania. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza treści złożonego przez stronę odwołania doprowadziła do konkluzji, że nie zawiera ono żadnego zarzutu uzasadniającego uchylenie decyzji organu I instancji.
L. C. skierowała do WSA skargę na decyzję PWIS z [...] kwietnia 2014 r., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz sprzeczność z definicją choroby zawodowej zawartej w art. 235¹ Kodeksu pracy przez niepodjęcie wszelkich czynności przez organy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. rzetelnego sporządzenia opisu czynności i sposobu ich wykonywania w okresie, kiedy doszło do powstania i zdiagnozowania u niej zespołu cieśni nadgarstka. Podniosła, że organ I instancji miał wiedzę, że ilość wprowadzanych znaków pochodzi z dnia wizytowania jej stanowiska, a więc już po przeprowadzonym zabiegu operacyjnym na prawej ręce i po ustaniu znacznego nasilenia pracy, miał również wiedzę o pracy wykonywanej ponad normy, jednakże nigdy nie zwrócił się do niej o przedstawienia szczegółowego opisu i sposobu wykonywania przez nią czynności w tym okresie.
W przeprowadzonym wywiadzie uwagę skoncentrowano na chronologii zajmowanych przez nią stanowisk, a nie a szczegółowym opisie czynności i próbie ich wykonywania. Skarżąca podkreśliła, że udzielone przez Instytutu [...] odpowiedzi na zadane pytania wykluczyły bezsporne przyczynienie się jej chorób do powstania zespołu cieśni nadgarstka, jako pozazawodowych czynników, czym potwierdziły przedstawione przez nią zaświadczenia od specjalistów o braku związku przyczynowego między jej chorobami (schorzeniami), a powstałym zespołem cieśni. Mimo to w dalszym ciągu przywoływane są zarówno przez Instytuty i organy jako pozazawodowe czynniki stwarzające możliwość przyczynienia się do powstania zespołu cieśni. Podała, że Instytut [...] potwierdził, że jej schorzenia nie spowodowały bezsprzecznie zespołu cieśni nadgarstka.
Jednocześnie Instytut wskazał, że choroby takie uznane są w świecie medycznym za pozazawodowe czynniki ryzyka zespołu cieśni nadgarstka, co z udzielonych wcześniej odpowiedzi nie zmienia faktu, z w jej przypadku czynniki te nie odegrały żadnej roli.
W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na zawiadomienie Sądu o zgłoszonym przez organ wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym - skarżąca pismem z 1 lipca 2014 r. oświadczyła, że żąda przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga jest zasadna.
Kontrolowana decyzja dotyczyła stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej tj. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka prawego wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.).
Dla określenia zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawach dotyczących ustalenia chorób zawodowych konieczne jest przytoczenie uregulowań prawnych dotyczących tych kwestii.
Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 235¹ Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869). Rozporządzenie to ma charakter mieszany. Zawiera zarówno normy o charakterze materialnoprawnym, do jakich zaliczyć należy sam wykaz chorób zawodowych jak i przepisy procesowe regulujące tryb postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.
Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim" wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
Jednocześnie § 6 ust. 3 stanowi, iż ocenę narażenia zawodowego przeprowadza:
- 1) w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz, który sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie;
- 2) w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3;
- 3) w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny.
Zgodnie zaś z ust. 4 tego paragrafu ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego.
Na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121) określające w załączniku nr 4 wzór karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.
Z wskazanych powyżej przepisów wynika, że ocenę narażenia zawodowego w trakcie procedury stwierdzania chorób zawodowych, przeprowadza się trzykrotnie, to jest przy podejrzeniu choroby zawodowej - przez lekarza zgłaszającego podejrzenie, w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - przez lekarza jednostki orzeczniczej i w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Podkreślić przy tym należy, iż każda z uprawnionych osób dokonująca na swoim etapie oceny narażenia zawodowego, winna przy tym szczegółowo odnieść się do elementów charakteryzujących środowisko pracy ubiegającego się o stwierdzenie choroby zawodowej pod kątem występowania w nim, bądź nie, czynników narażających przy czym z akt sprawy winno wynikać, iż podmioty dokonujące oceny narażenia zawodowego zapoznały się z dokumentacją zgromadzoną przez pracodawcę zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298¹ Kodeksu pracy.
Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w odrębnych przepisach zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wydają orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane "orzeczeniem lekarskim" (§ 6 ust. 1).
Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).
W orzecznictwie podkreśla się, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie.
W świetle powyższego za trafne należy uznać stanowisko skarżącej, że na skutek naruszenia przez organy przepisów postępowania (art. 7, 11,77 § 1 i 80 k.p.a.) nadal istnieją wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy.
W niniejszej sprawie Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny [...] w dniu 27.07.2010 r. (k.16) sporządził kartę oceny narażenia zawodowego skarżącej. Kolejną kartę oceny narażenia zawodowego sporządził Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. 5.07.2011 r. (k. 45-47 akt administracyjnych). Karty te różnią się. W karcie przesłanej za pismem z 5.07.2011 r. istotną pozycją są dane obrazujące pracę skarżącej jako telefonistki, kontrolera, które w takim rozmiarze nie były ujęte w karcie z 27.07.2010 r.
Po sporządzeniu tych kart prowadzone było postępowanie dowodowe – głównie na wniosek skarżącej – mające na celu wykazanie intensywności wykonywanych przez nią czynności w pracy na komputerze.
Złożyła ona wnioski dowodowe z zaświadczeń o ukończeniu kursów komputerowych (k. 133 – pismo z 20.02.2013 r. z załącznikami). Podstawą wydania kontrolowanej decyzji było przede wszystkim orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] nr [...] (k. 141 akt administracyjnych).
Orzeczenie to jest niespójne i niejasne pod względem formalnym. Otóż na jego pierwszej stronie okres narażenia zawodowego wskazano od 2002 r. do chwili obecnej. W treści orzeczenia odniesiono się do karty oceny narażenia zawodowego PSSE nie wskazując jednoznacznie jej daty. Dopiero pismem z dnia 20.01.2014 r. (k.160) wyjaśniono, że chodziło o kartę narażenia zawodowego z 27.07.2010 r., w której okres narażenia zawodowego określono następująco od 1976 do 1990 r. i od 1992 do 2002 r. Niezależnie od powyższego sama karta z 27 lipca 2010 r. zawiera nieścisłości, gdyż jak wspomniano jako okres narażenia zawodowego na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej opisano w niej dwudziestoczteroletni okres od 1976 do 1990 r. i od 1992 do 2002 r. (pkt 15 karty) gdy tymczasem w zawartym w tejże karcie tzw. podsumowaniu postępowania stwierdzono, że L. C. przez 32 lata wykonywała czynności związane z ruchami dłoni, zginaniem nadgarstka oraz że praca ta stwarzała możliwość powstania choroby zawodowej. Rozbieżności te należy bezwzględnie wyjaśnić.
Sąd stwierdza więc, że po wydaniu w dniu 27.07.2010 r. karty narażenia zawodowego przez kilka lat postępowanie administracyjne było prowadzone także w kierunku ustalenia warunków pracy skarżącej, jej charakteru i intensywności. Rok później w 2011 r. do akt dołączono nową kartę narażenia zawodowego sporządzoną przez PPIS w W. Odniesienie się przez opiniujący Instytut [...] tylko karty narażenia zawodowego z 27.07.2010 r. oznacza jego wadliwość mającą przełożenie na treść orzeczenia. Tylko prawidłowo sporządzona karta narażenia zawodowego obrazująca czas i warunki pracy może być podstawą wydania prawidłowej merytorycznie opinii.
Po złożeniu do akt drugiej karty narażenia zawodowego i przeprowadzenia w dalszym ciągu postępowania dowodowego w kierunku warunków pracy skarżącej rzeczą organów było sporządzenie nowej karty narażenia ewentualnie uzupełnienia dotychczasowej, czego nie uczyniono.
Wydanie decyzji na podstawie orzeczenia lekarskiego opartego na niepełnej karcie narażenia zawodowego przesądza o naruszeniu ust. 1 cyt. wyżej Rozporządzenia z dnia 30.06.2009 r. oraz art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W ponownym postępowaniu organ orzeknie mając na względzie treść niniejszego uzasadnienia.