Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego.
K. S. złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie. Ze względu na braki tego środka zaskarżenia, składającą go wezwano do ich usunięcia poprzez uiszczenie wpisu oraz przedłożenie trzech odpisów zażalenia w terminie 7 dni. Wezwanie to podawało, że konsekwencją prawną niezastosowania się do jego treści we wskazanym terminie będzie odrzucenie przedmiotowego środka zaskarżenia.
Odbiór powyższego wezwania osobiście przez adresatkę miał miejsce dnia 7 września 2017 r. W tym samym dniu K. S. uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu, natomiast do dnia 14 września 2017 r. skarżąca nie przedłożyła wymaganych odpisów zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wedle art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tego rodzaju wymogów jest przewidziany w art. 47 § 1 P.p.s.a. obowiązek dołączenia odpowiedniej ilości odpisów składanego pisma, przeznaczonych dla uczestników postępowania.
Gdy zażalenie dotknięte jest brakiem w tym zakresie, przewodniczący - w myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. – wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie 7 dni. Gdy brak powyższy nie zostanie usunięty w podanym terminie sąd odrzuca zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
W związku z powyższym, a zatem wobec faktu, iż K. S. nie nadesłała do tut. Sądu żądanych od niej trzech odpisów jej zażalenia na wymienione na wstępie postanowienie Sądu, a upływ terminu w tym zakresie miał miejsce dnia 14 września 2017 r., zażalenie to należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2, art. 194 § 3 i art. 47 § 1 P.p.s.a. O zwrocie kosztów sądowych tj. wpisu od tego środka zaskarżenia orzeczono z kolei w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a.