Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego. Przyczyną powyższego był fakt, iż skarżąca nie przedłożyła jednego odpisu skargi.
Zażalenie K. S. na to orzeczenie zostało odrzucone postanowieniem tut. Sądu z dnia 2 października 2017 r. Z kolei, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017r. sygn. akt I OZ 1715/17 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) oddalił zażalenie K. S. na ostatnio wymienione postanowienie tut. Sądu z dnia 2 października 2017r.
W dniu 4 maja 2018 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo K. S. datowane 2 maja 2018 r. i nadane w urzędzie pocztowym w tym ostatnim dniu, w którym wymieniona wniosła o przywrócenie terminu, wskazując na brak winy w jego uchybieniu. Podniosła, że wezwanie Sądu podczas, gdy pracowała "w polu" odebrał jej wnuk, który jednakże przez zapomnienie nie przekazał jej powyższej korespondencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że pismo skarżącej z dnia 2 maja 2018r. uznał za wniosek o przywrócenie terminu do przedłożenia odpisu skargi datowanej 20 czerwca 2017 r. Strona zmierza bowiem do merytorycznego rozpoznania sprawy, która zakończyła się postanowieniem o odrzuceniu skargi z uwagi na brak jednego jej odpisu.
Następnie, Sąd wskazuje, że przyjął zachowanie przez K. S. siedmiodniowego terminu na wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem. W świetle bowiem art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jako początek biegu wskazanego terminu Sąd uznał dzień doręczenia K. S. pisma z Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2018 r. (nr [...]), w którym pouczono wymienioną o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Sąd przyjął na korzyść wnioskodawczyni, że datą doręczenia tego pisma jest 27 kwietnia 2018 r., zgodnie z adnotacją wymienionej na jego kserokopii, dostarczonej razem z wnioskiem.
Należy jeszcze wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 87 § 4 P.p.s.a., skarżąca równocześnie ze złożonym wnioskiem dokonała czynności, co do której uchybiła wcześniej terminowi tj. nadesłała odpis jej skargi z dnia 20 czerwca 2017 r.
Ustalenie spełnienia wskazanych wyżej warunków z powołanego wyżej art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a. umożliwiło merytoryczne rozpoznanie wniosku strony. W świetle art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wedle zaś art. 87 § 2 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zarówno w nauce prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych osób lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (tak np.: Knysiak-Sudyka Hanna, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz i orzecznictwo, wyd. IV, opubl.: WKP 2018, postanowienie NSA z 8.07.2008 r. II OZ 712/08).
K. S. wnosząc o przywrócenie uchybionego przez siebie terminu do złożenia jednego odpisu skargi powołała się na okoliczność w postaci braku przekazania jej przez wnuczka korespondencji sądowej zwierającej wezwanie do uzupełnienia powyższego braku. Okoliczność ta jednak nie znajduje potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Jak bowiem wynika ze znajdującego się na karcie 25 przedmiotowych akt zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania tut. Sądu z dnia 21 lipca 2017 r., jego odbiór nastąpił osobiście przez adresatkę, co jednoznacznie potwierdza jej podpis na powyższym potwierdzeniu z datą 25 lipca 2017 r. Trzeba dodać, ż podpis ten jest tożsamy z tym złożonym pod skargą.
W takiej sytuacji, nie sposób przyjąć, że podawana przez stronę okoliczność jest prawdziwa. Skutkuje to z kolei brakiem możliwości przyjęcia, że K. S. uprawdopodobniła uchybienie przez nią terminu do przekazania jednego odpisu skargi, czego wymaga art. 87 § 2 P.p.s.a.
Dlatego też, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy oraz przytoczonych rozwiązań prawnych brak było podstaw do uwzględnienia wniosku K. S. O odmowie przywrócenia terminu orzeczono na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a.