Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. sp. j. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...], o nałożeniu na Spółkę Jawną A. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Reprezentujący skarżącego adwokat w piśmie z 20 czerwca 2015 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie wyrządzi skarżącej Spółce znaczną szkodę. Podniesiono, że zapłata nałożonej kary pieniężnej w obecnej sytuacji majątkowej Spółki, istotnie zaburzy bieżącą działalność prowadzoną przez skarżącego. Zły stan finansów czyni niezwykle utrudnionym uiszczenie kary. Natomiast wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może również spowodować dla Spółki utratę płynności finansowej. Do wniosku załączono obliczenie dochodu na koniec miesiąca kwietnia 2015 r., który wyniósł 48 337, 72 zł.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania postanowienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.).
Natomiast sam wywód strony nie jest wystarczający do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04).
W ocenie Sądu, przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o możliwości utraty przez nią płynności finansowej. Dołączona do wniosku niepotwierdzona za zgodność z oryginałem - kserokopia obliczenia dochodu na koniec miesiąca kwietnia 2015 r. nie może świadczyć o rzeczywistych wynikach prowadzonej działalności, gdyż spółka nie wykazała co składa się na przewyższające przychody - koszty ich uzyskania. Wskazać również należy, że poza tym obliczeniem skarżący nie przedłożył żadnych innych dokumentów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić sytuację finansową Spółki (np. sprawozdanie finansowe, czy wyciągi z rachunków bankowych). Do weryfikacji zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest bowiem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki w tym m.in. dotyczącymi np. wymagalnych wierzytelności, aktywów, majątku itp. Ocena przez Sąd, czy wykonanie decyzji spowoduje uszczerbek dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków.
Takich pełnych danych Spółka nie przedłożyła. Okoliczności te nie wynikają także z przedstawionych akt administracyjnych. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody lub doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazano jaka jest obecnie rzeczywista kondycja finansowa Spółki. Natomiast samo twierdzenie o złym stanie finansów nie jest wystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 1 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 983/15).
Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, nie podniósł również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a okoliczności takie nie wynikają również z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych.
Na marginesie Sąd podkreśla, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy również zauważyć, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, gdyż dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.