Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia A. Sp.j (dalej: Skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612; dalej: ustawa o grach hazardowych).
Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., wymierzył sp.j. A. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Decyzja została doręczona na adres spółki.
Odwołanie od tej decyzji wniósł K.W. reprezentowany przez pełnomocnika. Pełnomocnictwa udzielił K.W., działając we własnym imieniu.
Dyrektor Izby Celnej rozpoznając odwołanie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Skargę do Sądu wniosła A. sp.j. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych w tym art.: art. 2 ust -3-5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, 129 ust. 1 i 3, art. 138 ust. 2, 3, w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, §5, §8 i §10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) przez zastosowanie art. 6 ust. 1 i art. 14 ustawy o grach hazardowych, mimo że przepisy te nie powinny być w sprawie zastosowane ponieważ, jako przepisy techniczne, w rozumieniu art. 98/34/WE, nie zostały notyfikowane,
- - art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE przez wydanie decyzji na podstawie art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy o grach hazardowych, które również nie powinny być stosowane ze względu na brak notyfikacji,
- - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez nałożenie kary pieniężnej, mimo że przepisy te nie mają zastosowania do spółek osobowych (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 185/12),
- - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady praworządności, wydanie decyzji w oparciu o nieobowiązujące przepisy.
Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu decyzji. Wskazał, że Skarżąca wypełniała znamiona urządzania gier na automacie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż wskazane w skardze.
Z akt sprawy wynika bowiem, że Dyrektor Izby Celnej rozpoznał odwołanie K. W. podczas, gdy stroną postępowania była sp.j. A..
Postępowanie odwoławcze oparte jest w pełni na zasadzie skargowości - może zostać podjęte i przeprowadzone tylko w wyniku dokonania przez uprawniony podmiot (stronę) czynności procesowej wniesienia odwołania. Prawo wniesienia odwołania posiada wyłącznie podmiot wyczerpujący znamiona prawne strony (art. 133 O.p.). Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania, powoduje, że organ wyższego stopnia może skorzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego (wyrok NSA z dnia 15 maja 1984 r., II SA 2048/83, elektroniczny system informacji prawniczej Lex Omega dla Sądów 2015).
W odwołaniu, jako Skarżącego wskazano K.W.. Również pełnomocnictwo do wniesienia odwołania zostało udzielone przez K.W.. Ani w pełnomocnictwie ani w odwołaniu nie wskazano, że K.W. występuje w imieniu spółki.
Naczelnik Urzędu Celnego przekazując Dyrektorowi Izby Celnej odwołanie wskazał, że jest to odwołanie pełnomocnika reprezentującego K.W. od decyzji wymierzającej sp.j. A. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Organ odwoławczy nie wyjaśniając powyższych wątpliwości rozpoznał odwołanie spółki jawnej A. K.W. jest wspólnikiem spółki jawnej i z mocy art. 39 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. 2013 r., poz. 1030; dalej: Kodeks spółek handlowych) jest uprawniony do prowadzenia spraw spółki.
Wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (podatnika) nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji, której adresatem jest ta osoba prawna. Sam interes faktyczny wspólnika w korzystnym dla spółki określeniu jej zobowiązania podatkowego nie kreuje po stronie wspólnika legitymacji do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 2 marca 2000 r., I SA/Gd 9/99).
Stanowisko to znajduje również zastosowanie do spółki jawnej, która ma zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych i powstaje z chwilą wpisu do rejestru (art. 251 k.s.h.). Podmiotem, do którego została skierowana decyzja była spółka i tylko wniesione odwołanie przez podmiot uprawniony do jej reprezentowania i działający w jej imieniu mógł uruchomić procedurę odwoławczą.
Nie ustalenie przez Dyrektora Izby Celnej w sposób pewny strony, która wniosła odwołanie stanowi naruszenie przepisu art. 220 § 1 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem organu będzie ustalenie, czy K.W. wniósł odwołanie, jako osoba fizyczna, czy też jako osoba reprezentująca spółkę jawną. W tym celu należy wezwać K.W. o wyjaśnienie tej kwestii, celem usunięcia powstałych wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.
Z kolei zgodnie z treścią § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach, w których wartość przedmiotu sprawy mieści się w przedziale 10.000 do 50.000 zł. wynosi 2400 zł. Do kosztów postępowania, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 pkt 5, zalicza się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł, oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 2400 zł.