Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z.K. i A.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium" z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Burmistrz Miasta i Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej na działce ewd. 255/3 i 255/5 w m, D., gm. [...]" z wniosku H.G. i M.G. Organ uznał, że wniosek jest kompletny, a planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej: "u.p.z.p.").
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się A.K., który w ustawowym terminie złożył odwołanie. W odwołaniu wniósł o unieważnienie wydanej decyzji. Naprowadził, iż przedstawiony przez wnioskodawców materiał dowodowy jest poświadczeniem nieprawdy" oraz "poświadczeniem nieprawdy przez pracownika Urzędu Gminy", wniósł również o wyciągniecie konsekwencji służbowych wobec wymienionego pracownika.
Opisaną na wstępie decyzją Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż na terenie planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej "Rozporządzenie").
W myśl art. 61 ust 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4} teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Spełnienie tych wszystkich przesłanek skutkuje koniecznością wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest tym etapem, kiedy ustala się czy określona inwestycja w ogóle może powstać na danym terenie, przy czym żaden z przepisów u.p.z.p. nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. innymi słowy, sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, inwestorów gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę. Kwestie ewentualnej uciążliwości planowanej inwestycji będą mogły stanowić zarzut dopiero w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Organ I instancji w wydanym rozstrzygnięciu powołał właściwe podstawy prawne, jak i uzasadnienie faktyczne swojej decyzji. Wnikliwa analiza akt sprawy oraz zalegających dokumentów doprowadziła skład orzekający do przekonania, iż najistotniejsze okoliczności sprawy na tym etapie postępowania zostały przez organ I instancji wyjaśnione. Organ I instancji zastosował się do wskazań organu odwoławczego z decyzji SKO z dnia [...] marca 2017 r. i uzupełnił postępowanie i rozstrzygniecie o wskazane elementy. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera wszystkie niezbędne elementy oraz załączniki do decyzji, o których mowa w ustawie oraz została podpisana wraz z załącznikami przez organ wydający decyzję. Strony postępowania miały zapewniony czynnych udział, jako że były informowane o prawie do zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, jak i prawie do zgłaszania uwag i zastrzeżeń.
A.K. i Z.K. w skardze na opisaną na wstępie decyzję zażądali jej zmiany oraz zmiany decyli Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., ewentualnie uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących, kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonej decyzji Kolegium zarzucili:
- 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. orzeczenie na jego podstawie pomimo nieistnienia w tej sprawie przesłanek jego zastosowania,
- b) art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a co za tym idzie nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w faktu, iż pomiędzy stronami toczył się spór, który swoim zakresem obejmował działki ewidencyjne będące wskazane we wniosku Państwa M. i H.G.,
- c) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieujęcie w decyzji wszelkich niezbędnych elementów, w tym nie wskazanie i nie wyjaśnienie dowodów podstawie których Organ oparł swoje twierdzenia, jak również nie wyjaśnił przesłanek którymi kierował się przy załatwieniu sprawy,
- d) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieudzielanie przez organ stronie postępowania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organ w uzasadnieniu decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy,
- e) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów publicznych, jak również nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
- 2. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wyrażenie zgody na warunki zabudowy da inwestycji w odległości 1,5 m od granicy działki nr 255/6.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozpoznając skargę bada zgodność kontrolowanego rozstrzygnięcia z przepisami obowiązującego prawa. Sąd może uwzględnić skargę tylko wówczas gdy dopatrzy się naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu określonym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 716). Sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy.
Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości i sprawa nadaje się do wyrokowania.
Inwestorzy wybudowali budynek gospodarczy na działce nr 255/2 na podstawie zgłoszenia. Ze względu na fakt, że wybudowany budynek gospodarczy był większy niż przewidywało zgłoszenie organ nakazał jego rozbiórkę, a po rozpoznaniu skargi sąd administracyjny I instancji wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 382/14 oddalił ją. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2530/14 uchylił wyrok sądu i decyzje organów obu instancji nakazując zbadanie możliwości legalizacji lub częściowej rozbiórki budynku gospodarczego.
Działka nr ew. 255/2 decyzją o podziale została podzielona na działki nr 255/3 i nr 255/4, natomiast działka nr 255/1 została podzielona na działki nr 255/5 i nr 255/6.
Inwestorzy są właścicielami działki nr 255/3 o powierzchni 8 arów i nr 255/5 o powierzchni 34 m2. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy złożyli 30 września 2016 r. dla budowy budynku gospodarczo – garażowego na działce nr 255/3 i nr 255/5.
Z uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji nie wynika, aby wydana decyzja o warunkach zabudowy miała na celu legalizację istniejacego budynku gospodarczego.
Organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie dotyczące obiektu budowlanego, może postanowieniem nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy prawo budowlane.
Z treści tego przepisu wynika, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie i w takiej sytuacji inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonani obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12, wyrok z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II OSK 46/14).
Powyższe oznacza, że przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wybudowanego nie może być inny aniżeli określony przez organ nadzoru w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się przed organem nadzoru budowlanego. Zwrócić należy również uwagę na fakt, że w przedmiotowej sprawie postępowanie legalizacyjne prowadzone jest w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2530/14, gdzie kontroli poddano legalność budowy na działce nr ew. 255/2 w D., która to podzielona została na dwie działki oznaczone nr ew. 255/3 i nr 255/4. Inwestorzy zaś we wniosku o warunki zabudowy dla planowanej inwestycji piszą o inwestycji na działkach oznaczonych nr 255/3 i nr 255/5.
W rozstrzygnięciu organów obu instancji brak informacji, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budynku już istniejącego w trybie legalizacji.
Zarzuty odwołania dotyczą tego, że budynek już istnieje, organ odwoławczy nie odniósł się do nich. Skarżący kwestionuje możliwość wydania decyzji dla obiektu już wybudowanego.
Organy prowadząc ponownie postępowanie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wydały postanowienia w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, naruszając tym samym przepisy prawa materialnego w sposób, który ma wpływ na jego wynik.
Decyzja o warunkach zabudowy dla potrzeb legalizacyjnych podlega również ocenie poprzez pryzmat art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588).
Poza tym zasadny jest zarzut skarżących, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. W rozstrzygnięciu odwoławczym brak odniesienia się do zarzutów odwołania, a treść uzasadnienia wskazuje, że organ nie przeprowadził własnego postępowania, do którego jest zobowiązany, w którym samodzielnie dokonałby własnych ustaleń. Z treści uzasadnienia wynika, że skoncentrował się wyłącznie na sprawdzeniu prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji.
Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych, ponieważ na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy cytowane rozporządzenie nie miało zastosowania.
Organ prowadząc ponownie postępowanie uwzględni stanowisko Sądu orzekającego w sprawie.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) w związku z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Sąd uwzględnił skargę.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.