Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 835/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.12.2009 r., sygn. II SA/Rz 835/09, oddalił skargę A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO). Zaskarżone postanowienie SKO zostało wydane w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
W piśmie nazwanym skargą od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (data pisma - 25.03.2010 r.), pełnomocnik A. W. – Z. W. skierowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego żądanie uchylenia wydanego przez WSA wyroku z 15.12.2009 r., sygn. akt II SA/Rz 835/09.
Stwierdzono, co następuje:
Na mocy art. 173 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie przed sądem przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym znacznie sformalizowanym. Skarga, o jakiej mowa musi spełniać wymagania stawiane pismom procesowym a ponadto powinna być oparta na podstawach kasacyjnych określonych treścią art. 174 P.p.s.a., zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Dodatkowo ten środek odwoławczy winien być sporządzony przez radcę prawnego lub adwokata (art. 175 § 1 P.p.s.a.).
Wymogi dotyczące podstaw kasacyjnych jak również obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika nie stanowią braków formalnych podlegających uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 P.p.s.a. Jeżeli od orzeczenia podlegającego zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej wniesiono środek odwoławczy nie spełniający wymagań określonych treścią art. 174 oraz art. 175 P.p.s.a., środek ten, niezależnie od nadanej przez jego autora nazwy, winien zostać przez Sąd odrzucony a limine, tj. bez wzywania o uzupełnienie braków formalnych. Taki wniosek płynie z analizy utrwalonego na gruncie procedury cywilnego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego wnoszenia kasacji od orzeczeń sądów cywilnych drugiej instancji – vide postanowienie SN z dnia 21.12.1998 r., sygn. III CKN 935/98, postanowienie SN z dnia 21.03.2001 r., IV CZ 40/00, postanowienie SN z dnia 19.03.2002 r., sygn. II CZ 25/02.
To stanowisko potwierdza również postanowienie NSA z 2.11.2004 r. /GSK 9/04, Monitor Prawniczy 2004/4/155/, w którym stwierdzono, że skarga do NSA podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu jej sporządzenia przez pełnomocnika skarżącego, który nie ma kwalifikacji wymaganych w art. 175 § 1 P.p.s.a, a zgłoszenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (w tym ustanowienie radcy prawnego) nie eliminuje tego rodzaju nieusuwalnej wadliwości skargi kasacyjnej.
To czy środek odwoławczy spełnia stawiane mu przez prawo wymogi, bada wojewódzki sąd administracyjny na powiedzeniu niejawnym. Na mocy art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie A. W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA o oddaleniu Jego skargi. Pismo to, choć nie zostało przez skarżącego wyraźnie nazwane, jest w istocie skargą kasacyjną, gdyż taki środek odwoławczy przysługuje w myśl art. 173 § 1 P.p.s.a. od wyroku sądu pierwszej instancji. Z treści pisma można odczytać wyraźną intencję zaskarżenia orzeczenia WSA. Opisana skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego i nie przytacza podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jak również nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Oznacza to, że sporządzony przez skarżącego środek odwoławczy nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami P.p.s.a. dla skarg kasacyjnych. W rezultacie powoduje to obowiązek odrzucenia skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej.
Z wyżej wskazanych względów skargę kasacyjną należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 173 § 1, art. 174, art. 175 § 1, art. 176 i art. 178 P.p.s.a.