Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 marca 2015 r. referendarz sądowy przyznał J.S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia adwokata.
Wyrokiem z 2 czerwca 2015 r. oddalono skargę J. S. na opisaną w sentencji decyzję.
Po doręczeniu skarżącemu na jego żądanie odpisu wyroku z uzasadnieniem zwrócił się on ponownie w piśmie z 20 czerwca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z powodu zgłoszenia żądania z pominięciem wymogu formularza PPF w dniu 6 lipca 2015 r. wezwano skarżącego o uzupełnienie tego braku formalnego poprzez złożenie wypełnionego druku formularza PPF, który doręczono mu w załączeniu. Wobec niewywiązania się z tego obowiązku zarządzeniem z 13 sierpnia 2015 r. referendarz sądowym pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.
Odpis zarządzenia doręczono stronie 19 sierpnia 2015 r. Od zarządzenia tego drogą pocztową skarżący wniósł sprzeciw. Z datownika zamieszczonego na kopercie wynika, że pismo niewątpliwie nadano we wrześniu 2015 r. (choć samo pismo nosi datę 25 sierpnia 2015 r.), najprawdopodobniej w trzecim dniu tego miesiąca, choć w zakresie wskazania daty dziennej pieczątka jest nieczytelna. Niemniej, pismo to wpłynęło to Sądu w dniu 4 wrześnie 2015 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął natomiast w dniu 26 sierpnia 2015 r., a zatem skarżący uchybił terminowi do jego wniesienia, których zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", wynosił 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. W myśl natomiast art. 259 § 2 Ppsa, sprzeciw wniesiony po terminie Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Na marginesie zaznaczyć wypada, że nawet wniesienie sprzeciwu z zachowaniem ustawowego terminu nie pozwoliłoby Sądowi rozpoznać merytorycznie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Nie został on bowiem zgłoszony na urzędowym formularzu i to pomimo wezwania wnioskodawcy o wywiązanie się z tego obowiązku oraz udzielenia mu pouczenia o skutkach ewentualnego zaniechania w tym zakresie. Jednocześnie przesłano stronie druk tego formularza PPF, który nie został dotychczas do Sądu odesłany. W myśl natomiast art. 252 § 2 Ppsa, zgłoszenie wniosku o przyznanie prawa pomocy powinno nastąpić na urzędowym formularzu. Niedopełnienie tego ustawowego wymogu stanowi brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu na wezwanie. Takie zostało wystosowane do skarżącego przez referendarza sądowego, lecz obowiązek ten nie został wykonany. To zaś obligowało do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, stosownie do art. 257 Ppsa.