Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. N. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w całości i orzekająca o rozbiórce części budynku mieszkalnego położonego na działkach nr 80/2 i 68/ 2 w M. W jej podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm. – dalej również "ustawa").
Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynikają następujące ustalenia stanu faktycznego.
A. K. i A. N. w dniu [...] maja 2010 r. uzyskali decyzję Starosty [...] nr [...], udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego na działkach nr 80/2 i 68/2 położonych w M. z budynku gospodarczego na budynek mieszkalny wraz z jego przebudową i rozbudową. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], po przeprowadzeniu kontroli zainicjowanej pismem K. M. stwierdził, że istniejący budynek został rozbudowany od strony południowej o część mieszkalną o wymiarach 4,0 m x 4,80 m. Część ta usytuowana została w odległości ok. 1,70 m od ogrodzenia działki do strony wschodniej i w odległości ok. 2,40 m od strony południowej, zaś w ścianie południowej rozbudowanej części wykonano okno o wymiarach 150 cm x 140 cm. Od strony północnej istniejącego budynku wykonano murowany wiatrołap o wymiarach 1,60 m x 2,95 m. Ponieważ zatwierdzona dokumentacja projektowa nie przewidywała takiej rozbudowy obiektu, organ I instancji uznał, że dokonane zmiany stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w myśl art. 36a ustawy Prawo budowlane, które wymaga zmiany pozwolenia na budowę.
Ponieważ w rozpatrywanej sprawie inwestorzy zmiany takiej nie uzyskali, PINB wdrożył postępowanie naprawcze określone w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zobowiązał inwestorów do zamurowania materiałem ściennym niepalnym otworu okiennego zlokalizowanego w ścianie południowej rozbudowanej części obiektu oraz do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i przebudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego.
Po rozpatrzeniu odwołania K. M. od tej decyzji Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił ją w całości i jednocześnie zobowiązał inwestorów do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego realizowanej inwestycji w terminie do dnia 31 sierpnia 2012 r., w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Organ odwoławczy uznał za przedwczesne sformułowanie nakazu wykonania określonych czynności w sentencji zaskarżonej decyzji. Obowiązek wykonania określonych robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem winien bowiem wynikać z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Tym bardziej, że zamurowanie otworu okiennego nie usunie w pełni naruszenia prawa bowiem ściana południowa rozbudowy w dalszym ciągu usytuowana będzie w odległości mniejszej niż 3 m od granicy nieruchomości.
Po upływie terminu przewidzianego na przedłożenie dokumentacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nakazał A. K. i A. N. rozbiórkę części o wymiarach 4,0 m x 4,80 m usytuowanej od strony południowej przedmiotowego budynku mieszkalnego oraz części o wymiarach 1,60 m x 2,95 m usytuowanej od strony północnej obiektu.
W uzasadnieniu wskazano, że przed upływem terminu przewidzianego na przedłożenie projektu budowlanego zamiennego inwestorzy wystąpili do WINB o zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. w części dotyczącej terminu wykonania zobowiązania. Organ ten, decyzją z dnia [...] października 2012 r., odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej nakładającej obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, zaś do dnia wydania decyzji przez organ PINB [...] (tj. [...] listopada 2012 r.) projekt ten nie został przedłożony. Wskazano, że w takim wypadku zastosowanie ma art. 51 ust. 5 ustawy, obligujący organ nadzoru do wydania jednego z rozstrzygnięć wyszczególnionych w tym przepisie. Zdaniem organu w niniejszej sprawie wydanie decyzji o zaniechaniu dalszych robót budowlanych było niecelowe, gdyż samowolnie rozbudowana część obiektu w obecnym stanie narusza przepisy techniczno-budowlane, a nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poza rozbiórką określonych części obiektu byłby równoznaczny z obowiązkiem przywrócenia poprzedniego sposobu jego użytkowania jako budynku gospodarczego. Wobec powyższego właściwe było wydanie nakazu rozbiórki wyłącznie zrealizowanych samowolnie części obiektu, stanowiących jego rozbudowę.
Od decyzji tej odwołali się A. K. i A. N., przedkładając wraz z odwołaniem cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i przebudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego.
Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając, że przedłożenie projektów budowlanych stanowi zmianę okoliczności faktycznych sprawy i zmiana ta winna być uwzględniona przez organ I instancji. To organ I instancji powinien ocenić zgodność przedłożonej dokumentacji z obowiązującymi przepisami oraz jej kompletność, bowiem zastąpienie go w rozpoznaniu sprawy w powyższym zakresie przez organ II instancji stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.
Po rozpoznaniu skargi K. M. na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. II SA/Rz 387/13 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., uznając, iż wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie nowych okoliczności sprawy, dlatego że uzyskano o nich wiedzę (dostarczenie projektu budowlanego zamiennego) dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W tej sytuacji zadaniem organu było uwzględnienie okoliczności przedłożenia projektu zamiennego przy rozpoznawaniu odwołania i wydanie rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, czyli rozstrzygnięcia o tym, czy w świetle zmienionych okoliczności istnieją podstawy do wydania decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych, rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał A. K. i A. N. rozbiórkę części o wymiarach zewnętrznych 4,40 m x 4,80 m, usytuowanej od strony południowej budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach nr 80/2 i 68/2 położonych w M., oraz części o wymiarach zewnętrznych 1,60 m x 2,95 m, usytuowanej od strony północnej tego budynku.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku WSA w Rzeszowie, obowiązkiem organu odwoławczego było sprawdzenie czy po złożeniu wraz z odwołaniem projektu budowlanego zamiennego zachodzą podstawy do zastosowania art. 51 ust. 5 ustawy. Badanie to obejmuje ocenę czy projekt ten spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 ustawy, m.in. zgodność projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki z ustaleniami planistycznymi, oraz sprawdzenie projektu pod względem jego kompletności i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu zamiennego organ odwoławczy uznał, że dokumentacja ta nie odpowiada przepisom i nie stanowi podstawy do przeprowadzenia dalszego etapu procedury legalizacyjnej, polegającej na wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy.
Usytuowanie obiektu względem granic nieruchomości narusza obowiązujące przepisy techniczno – budowlane w stopniu uniemożliwiającym legalizację samowolnie rozbudowanej części budynku. Jak wynika bowiem z przedłożonej dokumentacji, ściana południowa rozbudowanej części usytuowana jest w odległości 1,30 m od granicy z sąsiednią działka budowlaną, a zatem nawet po zamurowaniu znajdującego się w niej otworu okiennego nie spełni warunku określonego w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie"). W rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, dopuszczający sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, bowiem rozbudowana część usytuowana jest w odległości 1,30 m, a szerokość działki wynosi 18 m. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za zasadne rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując, że wymagało ono reformacji w zakresie parametrów rozbudowanej części przedmiotowego budynku. Z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wynika bowiem, że rozbudowana część usytuowana od strony południowej posiada wymiary 4,40 m x 4,80 m, a nie jak podał organ I instancji 4,0 m x 4,80 m.
Wskazano dodatkowo, że przedłożona dokumentacja zawiera inne naruszenia przepisów, które podlegałyby uzupełnieniu, jednakże z uwagi na stwierdzoną nieusuwalną nieprawidłowość związaną z usytuowaniem budynku, organ nie wzywał do ich usunięcia. Na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki brak naniesionych wymiarów zrealizowanego od strony północnej wiatrołapu, jego odległości od granic nieruchomości oraz charakterystycznych rzędnych.
Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. N., wnosząc o jej uchylenie zaskarżonej decyzji WINB i zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy orzekając o istocie sprawy i nakazie rozbiórki w istocie pozbawił go jednej instancji w toku administracyjnym, gdyż projekt zamienny nigdy nie stanowił przedmiotu oceny organu I instancji. W wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. WSA w Rzeszowie wskazał, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy nie zostało należycie uzasadnione; nie wykluczono jednak jego zastosowania po dokonaniu oceny naruszeń przepisów postępowania.
Rozpatrujący sprawę organ odwoławczy błędnie wskazał, że przepis "art. 12 ust. 1 pkt 3" rozporządzenia wyklucza sytuowanie obiektu w odległości mniejszej niż 1,50 m od granicy działki budowlanej. Początkowa część tej regulacji zezwala na sytuowanie budynku również "bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną", a zatem w odległości dowolnie mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto wbrew twierdzeniom organu przedłożony projekt pozwalał na ustalenie wszystkich wymaganych elementów projektu architektoniczno – budowlanego. Bazując na rzucie przyziemia możliwe jest określenie wymiarów wiatrołapu, zaś wymogu określenia jego odległości od granic działki nie przewiduje wskazany art. 34 ust. 3 ustawy. Niezależnie od powyższego WINB przed wydaniem decyzji nie wezwał inwestorów do usunięcia wad formalnych projektu budowlanego czym uniemożliwił legalizację wzniesionych części budynku.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego uwzględnił w całości wniesioną skargę oraz orzekając co do istoty sprawy uchylił w całości zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] września 2013 r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku mieszkalnego. Po rozpoznaniu skargi K. M. wniesionej na ww. rozstrzygnięcie autokontrolne, wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. II SA/Rz 1381/13 WSA w Rzeszowie stwierdził jego nieważność. Powodem wyeliminowania ww. decyzji WINB były uchybienia proceduralne związane z nieodniesieniem się w sentencji rozstrzygnięcia autokontrolnego do decyzji organu I instancji, a tym samym pozostawienie jej w obiegu prawnym.
Ponadto Sąd uznał, że rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu projektu budowlanego wydane przez organ odwoławczy, w sytuacji, gdy przedmiotem decyzji organu I instancji był nakaz rozbiórki, stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.).
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie przepis art. 153 P.p.s.a., stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W sprawie niniejszej toczyło się już bowiem dwukrotnie postępowanie sądowoadministracyjne, zakończone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: z dnia 19 czerwca 2013 r., II SA/Rz 387/13 oraz z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SA/Rz 1381/13.
W pierwszym z wymienionych wyroków Sąd oceniał prawidłowość decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., wydanej w następstwie rozstrzygnięcia nakładającego obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i w sytuacji, gdy taki projekt inwestorzy przedłożyli po upływie terminu wynikającego z decyzji.
Uznając decyzję za wadliwą, z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd wskazał jednocześnie, że termin wyznaczony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ma charakter jedynie procesowy, może zatem być ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy i może być przedłużony, tak, aby umożliwić stronie wykonanie nałożonych obowiązków. W sprawie zaistniały nowe okoliczności (przedłożenie projektu budowlanego zamiennego wraz z odwołaniem), które zdaniem Sądu orzekającego wyrokiem II SA/Rz 387/13 z dnia 19 czerwca 2013 r., mogły spowodować zmianę sytuacji administracyjnoprawnej inwestorów uniemożliwiając skierowanie do nich nakazu rozbiórki obiektu. W wyroku tym Sąd wyraźnie wskazał, że w świetle przedłożenia projektu budowlanego zamiennego po wydaniu przez organ I instancji decyzji o rozbiórce z art. 51 ust. 5 ustawy, konieczne jest uwzględnienie tej okoliczności przy rozpoznawaniu odwołania i "wydanie rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, czyli rozstrzygnięcia o tym czy w świetle zmienionych okoliczności istnieją podstawy do wydania decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych, rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Organ pozostając w granicach tej regulacji nie naruszyłby przepisów o dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, czyli art. 15 k.p.a. Takie naruszenie miałoby miejsce wówczas, gdy w ramach tego postępowania organ stosował art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane". Wówczas, zdaniem Sądu, byłaby to zupełnie nowa sprawa, w której wcześniej nie orzekał organ niższej instancji, a zatem i organ odwoławczy nie miałby prawa o niej się wypowiadać.
Wyrażając takie stanowisko, WSA w Rzeszowie w wyroku II SA/Rz 387/13 we wskazaniach co do dalszego postępowania zalecił Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego ocenę czy wobec przedłożenia przez inwestorów projektu budowlanego zamiennego, nadal zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 51 ust. 5 ustawy, czyli "przepisu, który wyznaczył mocą decyzji organu I instancji granice sprawy administracyjnej". Kwestia zastosowania art. 51 ust. 4 ustawy powinna zostać natomiast oceniona przez organy w postępowaniu odrębnym.
Wydana w następstwie tego wyroku decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] uchyliła decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie nakazała rozbiórkę części obiektu, wskazując w podstawie prawnej art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Analizując jednak treść jej uzasadnienia stwierdzić wypadnie, że wykracza ona poza ramy zakreślone tym przepisem i granice sprawy wskazane w powoływanym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 19 czerwca 2013 r. De facto bowiem organ odwoławczy dokonał w tej decyzji oceny merytorycznej projektu budowlanego zamiennego, a zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku II SA/Rz 387/13, którymi zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organ, są związani, winien był rozstrzygnąć wyłącznie w zakresie możliwości wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 5 ustawy (zaniechanie dalszych robót, rozbiórka obiektu lub jego części, nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego).
Sprawdzenie wykonania obowiązku, w tym merytoryczną ocenę projektu budowlanego zamiennego, ustawodawca pozostawił do rozstrzygnięcia w ramach art. 51 ust. 4 ustawy, a Sąd w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. przesądził, że stanowi ona w rozpoznawanej sprawie odrębną kwestię, wymagającą przeprowadzenia dwuinstancyjnego postępowania.
Taki też pogląd powtórzył za wyrokiem II SA/Rz 387/13, WSA w Rzeszowie we wspomnianym wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., o sygn. II SA/Rz 1381/13, którym stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. wydanej w trybie autokontroli. Przyczyną stwierdzenia nieważności było rażące naruszenie art. 54 § 3 P.p.s.a., niemniej jednak Sąd (w wyroku II SA/Rz 1381/13) również zarzucił naruszenie art. 15 k.p.a., uznając, iż zapadła w ramach autokontroli decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego wydana w II instancji, w sytuacji gdy przedmiotem decyzji organu I instancji był nakaz rozbiórki – narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Związany obydwoma tymi wyrokami Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.
Należy również zauważyć, że jako dodatkowy argument przemawiający za wydaniem nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie WINB wskazał fakt braku spełnienia przez projekt budowlany zamienny wymagań określonych w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462, ze zm.). Jak wynika z akt sprawy (uzasadnienie decyzji WINB z [...] października 2013 r.) inwestorzy przedłożyli jednak poprawiony projekt, spełniający ww. wymagania. Choć uczynili to po wydaniu zaskarżonej decyzji, wobec jej uchylenia niniejszym wyrokiem, stan ten musi zostać uwzględniony przez organy w dalszym postępowaniu.
W postępowaniu tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, pozostając związany wyrokiem tut. Sądu z dnia 19 czerwca 2013 r., II SA/Rz 387/13, oceni zatem zaistniały stan faktyczny w zakresie podstaw do zastosowania art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i wyda rozstrzygnięcie w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym, natomiast wszystkie przedłożone przez inwestorów dokumenty przekaże organowi I instancji w celu sprawdzenia wykonania obowiązku, stosownie do art. 51 ust. 4 ustawy.
Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż stwierdzone naruszenie przepisów postępowania – art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.