Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. K. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej zwany SKO) z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydana w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. II SA/Rz 944/13, WSA zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi K. K. Jedną z przyczyn zawieszenia postępowania było skierowanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku do Trybunału Konstytucyjnego (dalej TK) o zbadanie zgodności art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie był art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tą regulacją sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Stosownie do art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności: gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie.
Trybunał wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. o sygn. K 27/13 (Dz. U. z dnia 16 grudnia 2013 r.) orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pomimo rozpoznania przez TK wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania. Otóż organy administracji obu instancji za jedną z przyczyn odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego uznały brak rezygnacji przez skarżącego K. K. z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę powziął informację o wystąpieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 2, art. 18, art. 32 ust.1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim przepis ten pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Ponieważ przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie dotyczące zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z przepisami Konstytucji RP, stwierdzić należy, że jest to argument za kontynuowaniem zawieszenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 944/13.
W dalszym ciągu istnieje bowiem stan, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. akt P 1/14, w związku z wyżej opisanym pytaniem prawnym zadanym Trybunałowi przez WSA w Poznaniu.
Nadmienić wypada, że na obecnym etapie postępowania Sąd może podjąć zawieszone postępowanie, tylko w przypadku oświadczenia, złożonego przez skarżącego, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie. Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd.
Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
Z uwagi na powyższe Sąd postanowił odmówić podjęcia zawieszonego postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 131 P.p.s.a.