Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] ([...]) Starosta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Zespołu Elektrowni Wodnych [...] S.A. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wiaty drewnianej - rekreacyjnej na działce nr 297 w P. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. H. C. - właściciel Przedsiębiorstwa Handlowo-Gastronomicznego "[...] " poinformował Starostę o zawartej przez niego z inwestorem w dniu [...] grudnia 2004 r. umowie dzierżawy części działki nr 297, zgodnie z którą przysługuje mu wyłączne prawo prowadzenia działalności handlowo - gastronomicznej na wyspie P. i nieograniczone prawo "korzystania z przedmiotu najmu".
Wskazał też na dokonaną już przez ZEW [...] zabudowę na działce nr 297 i zawnioskował, aby w przypadku zamiaru uzyskania przez inwestora "zezwolenia na budowę lub zgłoszenia (...) budowy obiektów" potraktować go jako stronę postępowania.
W kolejnym piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanym do Starosty Powiatu H. C. powołując się na powziętą w dniu wcześniejszym wiadomość o wydaniu pozwolenia na budowę wskazał, że na przedmiotowej działce została już postawiona w trybie zgłoszenia duża drewniana wiata z zadaszeniem na ognisko, która powinna zostać rozebrana do listopada 2009 r. Rozbiórka nie została dokonana, więc budynek stoi nielegalnie i "powinno zostać wstrzymane pozwolenie na budowę". W piśmie tym H. C. powołując się na swój interes prawny związany z dzierżawą działki wniósł także o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze strony. W kolejnym piśmie do Starosty oznaczonym datą [...] czerwca 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym [...] czerwca) wniósł o uznanie jego wcześniejszych pism z dnia [...] i [...] czerwca 2010 r. jako odwołania od pozwolenia na budowę i przeprowadzenie postępowania od nowa z nim jako stroną.
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 28, art. 105 § 1, art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane umorzył postępowanie odwoławcze.
W jej uzasadnieniu wskazał, że odwołanie H. C. zostało wniesione w terminie, tj. przed uzyskaniem przez decyzję organu I instancji waloru ostateczności, niemniej w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego spowodowana brakiem po stronie odwołującego się przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest ten, którego uprawnień lub obowiązków dotyczy decyzja administracyjna, czyli ten kto ma interes prawny w jej rozstrzygnięciu. Podmioty mające interes prawny w wydaniu pozwolenia na budowę wymienia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazując na inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Działka inwestycyjna znajduje się w użytkowaniu wieczystym inwestora, a odwołujący się jest jedynie dzierżawcą jej części i nie sposób go zaliczyć do żadnej z wymienionych kategorii. W postępowaniu o kwestionowane przez niego pozwolenie na budowę nie został więc uznany za stronę, nie została mu doręczona decyzja i tym samym nie ma on również legitymacji do złożenia odwołania.
Decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył H. C. (błędnie określając ją jako postanowienie), wnioskując o jej uchylenie w całości. Zarzucił jej rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 28 Kpa poprzez przyjęcie, że nie jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy sprawuje zarząd częścią nieruchomości która ma podlegać zabudowie i posiada wyłączność na prowadzenie tam działalności gastronomicznej wynikającą z obowiązującej jeszcze przez ponad 4 lata umowy dzierżawy. Planowana przez ZEW inwestycja ma mieć miejsce na tej samej nieruchomości, a więc w strefie oddziaływania w stosunku do obszaru którym zarządza. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1596/08 obszar oddziaływania obiektu stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wzniesienie obiektu którego dotyczy wniosek niewątpliwie wpłynie na zagospodarowanie terenu, którym zarządza.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podniesione w skardze zarzuty uznał za nieuzasadnione z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. Oznacza to, że kognicja Sądu ogranicza się zatem do badania legalności wydania decyzji umarzającej postępowanie, a zatem Sąd rozstrzygając sprawę nie bada merytorycznych przesłanek i argumentów, jakimi kierował się skarżący formułując zarzuty wobec decyzji organu I instancji. Przede wszystkim podnieść należy, że ogólna reguła definiująca pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, wynikająca z treści art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, doznaje ograniczenia w postępowaniu wynikającym z prawa budowlanego w zakresie pozwolenia na budowę. W myśl bowiem przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.
U. Z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W rozpoznawanej sprawie decyzja Starosty z dnia [...] maja 2010 r. [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wiaty drewnianej - rekreacyjnej na działce o numerze ewid. 297 w miejscowości P. wydana została dla Zespołu Elektrowni Wodnych [...] S.A. Nie ulega wątpliwości, że wyżej wskazany inwestor jest użytkownikiem wieczystym działki nr ew. 297 położonej w P. Taka sytuacja w świetle powołanych wyżej przepisów musiała powodować uznanie użytkownika wieczystego tej działki za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę,a nadto, jako dysponenta prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W tym stanie sprawy prawidłowo orzekający organ przyjął, że skoro skarżący jest jedynie dzierżawcą części działki nr ew. 297 dla której zostało wydane pozwolenia na budowę, nie sposób zaliczyć go do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie posiadając zaś statusu strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę skarżący nie może skutecznie kwestionować wydanej w tym postępowaniu decyzji. W tym stanie faktycznym i prawnym prawidłowo organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę był obowiązany zbadać dopuszczalność odwołania. Prawidłowo też, po ustaleniu, że skarżący nie jest stroną postępowania zakończył postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego /uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, wyrok NSAz 10 marca 2009 r. IIOSK 316/08/.
Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.