Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PWINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 23 listopada 2016 r. nr OA.7721.5.5.2016, wydana w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Decyzją z [...] grudnia 1995 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił MR ZR pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną, o wymiarach 14,10 m x 18,19 m, powierzchni zabudowy 207,4 m2, powierzchni użytkowej 662,7 m2, kubaturze 2319,4 m3. W zatwierdzonym projekcie budowlanym w poziomie parteru budynku na działce nr [...] od strony działki sąsiedniej nr [...] zaprojektowano podcień pełniący funkcję przejazdu na dalszą część działki. Decyzją z dnia [...] marca 1999 r. znak: [...] wydaną na wniosek MR, Starosta [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie części budynku handlowo-usługowego (parter i I piętro) o pow. użytkowej 204,10 m2 zlokalizowanego na działce nr [...].
W wyniku interwencji wniesionej przez AZ dotyczącej zabudowania w części północnej na poziomie parteru budynku przejazdu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") przeprowadził czynności kontrolne podczas których ustalił, że MR w budynku handlowo-usługowym z częścią mieszkalną usytuowanym na działce nr [...] wykonała roboty budowlane bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. W ramach samowolnie wykonanych robót zabudowano podcień budynku stanowiący przejazd, a powstałe pomieszczenie zaadaptowano na sklep. Prowadząc postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych przy ww. budynku organ I instancji ustalił, że zabudowę podcienia wraz z adaptacją powstałego pomieszczenia na sklep z kosmetykami MR wykonała po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie tj. w okresie od 2001 r. do 2003 r. W ocenie organu I instancji wykonana przez MR samowola budowlana obejmowała wykonanie robót budowlanych na istniejącym i oddanym do użytkowania obiekcie, które zaliczyć należało do przebudowy istniejącego obiektu budowlanego, a więc robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego.
W związku z tym, że przebudowa podcienia nastąpiła bez wymaganego pozwolenia, a jej celem było wydzielenie w części istniejącego obiektu lokalu handlowego - sklepu z kosmetykami, organ I instancji ocenił, że głównym celem wykonanej przebudowy była zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego.
Decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) – dalej: "u.p.b.", nałożył na MR obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej obejmującej zabudowę podcienia spornego obiektu, wiążącą się z dokonaną zmianą sposobu użytkowania. W dniu 29 lutego 2016 r. zobowiązana przedłożyła wymaganą inwentaryzację budowlaną oraz zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 71 ust. 3 u.p.b. organ I instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie lokalu handlowego powstałego poprzez zabudowę podcienia w budynku handlowo-usługowym z częścią mieszkalną, wiążącą się z dokonaną zmianą sposobu użytkowania podcienia budynku na lokal handlowy, na działce nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołań AZ KZ, decyzją z 23 listopada 2016 r. nr OA.7721.5.5.2016 PWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podał, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z wykonaniem robót budowlanych, które stanowią przebudowę części istniejącego obiektu budowlanego, wraz z przystosowaniem przebudowanej części na lokal handlowy. Celem wykonanej przebudowy była zmiana sposobu użytkowania tej części obiektu. Przebudowę podcienia w istniejącym budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania powstałego pomieszczenia na lokal handlowy – sklep, MR wykonała samowolnie bez wymaganego prawem pozwolenia w latach 2001 - 2003. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na ustaloną datę samowolnej zmiany sposobu użytkowania, organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 u.p.b. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888). Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej przepisu art. 71a ustawy nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia, dokonanego przed dniem wejścia w życie nowelizacji.
W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisami dotychczasowymi są przepisy zawarte w art. 71 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.p.b. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Organ odwoławczy stwierdził, że w opisywanej sprawie MR przedłożyła wymaganą inwentaryzację budowlaną oraz zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji pozwolenia na użytkowanie. Wobec powyższego zasadnie organ I instancji, zgodnie z przepisami prawa, wydał decyzję o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie lokalu handlowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie AZ KZ wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie:
- 1. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że zrealizowane roboty budowlane nie stanowią przebudowy obiektu, która winna skutkować nałożeniem na inwestorów obowiązku rozbiórki w oparciu o art. 48 i art. 49 u.p.b.;
- 2. art. 3 pkt 6) oraz art. 48 - 49b u.p.b. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy stwierdzona samowola budowlana w postaci zabudowy podcienia w budynku handlowo-usługowym i urządzenia w tym miejscu lokalu sklepowego, stanowi rozbudowę obiektu budowlanego, skutkującą koniecznością wszczęcia postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepisy art. 48 - 49b u.p.b.;
- 3. art. 51 ust. 4 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy prawidłowa i rzetelna analiza oraz ocena ujawnionych w toku postępowania okoliczności winna prowadzić do wniosku, że zachodzą podstawy do wydania nakazu przywrócenia dotychczasowego sposobu użytkowania objętej postępowaniem części budynku.
Wyrokiem z 29 czerwca 2017 r. II SA/Rz 58/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2016 r.
Uwzględniając skargę kasacyjną PWINB, wyrokiem z 25 lipca 2019 r. II OSK 2315/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wobec sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA, pisemne motywy zaskarżonego wyroku sporządzone zostały w sposób, który nie wskazuje na zasadność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Wyrokiem z 22 listopada 2019 r. II SA/Rz 1083/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2016 r.
Wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r. II OSK 844/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.
NSA podniósł, że z niekwestionowanych ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] grudnia 1995 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił MR ZR pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego z częścią mieszkalną, o wymiarach 14,10 m x 18,19 m, powierzchni zabudowy 207,4 m², powierzchni użytkowej 662,7 m², kubaturze 2319,4 m³. W zatwierdzonym projekcie budowlanym w poziomie parteru budynku na działce nr ew. [...] od strony działki sąsiedniej nr ew. [...] zaprojektowano podcień pełniący funkcję przejazdu na dalszą część działki.
Następnie w okresie od 2001 r. do 2003 r., MR w budynku handlowo-usługowym z częścią mieszkalną usytuowanym na działce nr ew. [...] wykonała roboty budowlane bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. W ramach samowolnie wykonanych robót zabudowany został podcień budynku stanowiący przejazd, a powstałe pomieszczenie zaadaptowane zostało na sklep. Organy nadzoru budowlanego uznały, że sporne roboty budowlane stanowią samowolną zmianę sposobu użytkowania, podlegająca legalizacji na podstawie art. 71 ust. 3 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 maja 2004 r. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane.
NSA wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 2 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 maja 2004 r. i mającym, zdaniem skarżących kasacyjnie, mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:
- 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne;
- 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.
NSA zauważył, że ówcześnie obowiązujące przepisy przewidywały, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 72 ust. 3). Na mocy art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
NSA podniósł, że skoro z ówczesnej treści art. 71 ust. 2 u.p.b. wynika, co należy rozumieć pod pojęciem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w tym, że może ona polegać na wykonaniu przeróbek w obiekcie budowlanym jak i na samym podjęciu albo zaniechaniu działalności zmieniającej warunki użytkowania tego obiektu – to do tak zdefiniowanej zmiany sposobu użytkowania winno być wdrożone jedno postępowanie naprawcze, które kompleksowo rozstrzyga sprawę zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w oparciu o odpowiednie zastosowanie przepisów art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 u.p.b. Trudno przy tym zaakceptować pogląd Sądu I instancji, iż po zakończeniu postępowania naprawczego na podstawie art. 50 i art. 51 u.p.b., dotyczącego samowolnie wykonanych robót budowlanych, należałoby wszcząć ponownie postępowanie naprawcze na podstawie tych samych przepisów w stosunku do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku.
Dlatego też dokonując kontroli decyzji organów nadzoru budowlanego Sąd I instancji winien był ocenić czy zasadnie organy uznały, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty i czy wobec takiej oceny istniały podstawy do wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Takiej oceny Sąd nie dokonał, wobec czego niezbędnym było uwzględnienie skarg kasacyjnych. NSA podniósł, że ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem Sadu I instancji będzie dokonanie oceny, czy organy nadzoru budowlanego, na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów, miały podstawy do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego lokalu handlowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Poddawszy ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organ I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy, są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli prawidłowości stanowiska wyrażonego w wydanej decyzji, w tym zastosowanych przepisów prawa. Ponadto organy wywiązały się z ciążącego na nich z mocy art. 10 § 1 k.p.a., obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Należy przypomnieć, że w wyroku z 13 kwietnia 2023 r. II OSK 844/20 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne stanowisko organów nadzoru budowlanego, że w okresie od 2001 r. do 2003 r., MR w budynku handlowo-usługowym z częścią mieszkalną usytuowanym na działce nr ew. [...] wykonała roboty budowlane bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. W ramach samowolnie wykonanych robót zabudowany został podcień budynku stanowiący przejazd, a powstałe pomieszczenie zaadaptowane zostało na sklep.
Zakres wykonanych robót budowlanych stanowił samowolną zmianę sposobu użytkowania, podlegająca legalizacji na podstawie art. 71 ust. 3 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 maja 2004 r. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane. W tym zakresie Sąd w pełni podziela kwalifikację wykonanych robót budowlanych dokonaną przez rozstrzygające sprawę organy. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 2 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 maja 2004 r., przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:
- 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne;
- 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.
Przypomnieć również należy, że w wyroku z 13 kwietnia 2023 r. II OSK 844/20 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ówcześnie obowiązujące przepisy przewidywały, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 72 ust. 3). Na mocy art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. NSA przesądził, że skoro z ówczesnej treści art. 71 ust. 2 u.p.b. wynika, co należy rozumieć pod pojęciem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w tym, że może ona polegać na wykonaniu przeróbek w obiekcie budowlanym jak i na samym podjęciu albo zaniechaniu działalności zmieniającej warunki użytkowania tego obiektu – to do tak zdefiniowanej zmiany sposobu użytkowania winno być wdrożone jedno postępowanie naprawcze, które kompleksowo rozstrzyga sprawę zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w oparciu o odpowiednie zastosowanie przepisów art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 u.p.b.
Mając na uwadze powyższe Sąd swtierdza, że prawidłowo organ I instancji decyzją z 21 października 2015 r. nr PINB.7355.1.01.2014, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 w zw. z art. 71 ust. 3 u.p.b., nałożył na MR obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej obejmującej zabudowę podcienia spornego obiektu, wiążącą się z dokonaną zmianą sposobu użytkowania. Brak jest podstaw prawnych do rozdzielenia przedmiotu postępowania na dwa odrębne postępowania, obejmujące wykonaną samowolnie przebudowę obiektu oraz zmianę sposobu użytkowania.
W dniu 29 lutego 2016 r. MR przedłożyła inwentaryzację budowlaną oraz zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Sąd stwierdza, że przedłożona dokumentacja została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej oraz będącą członkiem Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zakresem opracowania objęto inwentaryzację i ocenę możliwości użytkowania zrealizowanej na parterze przebudowy istniejącego budynku na działce nr [...]. Autor inwentaryzacji wskazał, że została ona opracowana w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oraz możliwości uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przebudowanej części budynku. W dokumentacji dokonano opisu elementów konstrukcyjnych obiektu, wyszczególnienia wykonanych robót budowlanych, wskazano założenia konstrukcjo –budowlane oraz założenia do obliczeń statycznych.
Zdaniem biegłego użytkowanie budynku nie pogorszy jego warunków użytkowania oraz warunków ochrony środowiska. Pomieszczenia są odpowiednio oświetlone, a pod względem funkcjonalnym obiekt zapewnia prawidłowe użytkowanie. Wskazano, że zabudowane pomieszczenie w podcieniu wydzielono prawidłowo w kontekście przepisów przeciwpożarowych, a ściana szczytowa usytuowana w granicy działki jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego klasy REI 240. Ponadto autor dokumentacji stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania budynku nie pogorszy jego parametrów energetycznych oraz nie powoduje pogorszenia warunków i obszaru oddziaływania budynku. Do inwentaryzacji dołączono załączniki graficzne – mapę z zaznaczoną częścią budynku, w której wykonano samowolnie roboty budowlane oraz zmieniono sposób użytkowania, oraz rzuty fundamentów i parteru obiektu.
W ocenie Sądu, przedłożona dokumentacja mogła stanowić podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W swojej treści jest bowiem spójna i klarowanie wykazuje, że obiekt może być użytkowany bez konieczności wykonania jakichkolwiek innych robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie go do stanu zgodnego z przepisami. Nie ma zatem podstaw do wydania decyzji w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., a wobec zakończenia robót budowlanych – również nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Nie ma także podstaw prawnych do wydania decyzji o przywróceniu obiektu do stanu poprzedniego ponieważ zrealizowane roboty budowlane nie powodują stanu zagrożenia życia, zdrowia lub i ochrony środowiska, a także pogorszenia warunków użytkowania. Samo zaś wykonanie robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej, bez stwierdzenia naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, nie jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji o przywróceniu obiektu do stanu poprzedniego.
Powyższe oznacza również, że przedłożona przez inwestora dokumentacja mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, stosownie do art. 71 ust. 3 w zw. z art. 57 ust. 7 u.p.b. Zgodnie z art. 57 ust. 7 u.p.b., w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 właściwy organ jest obowiązany do dokonania bezzwłocznej obowiązkowej kontroli tego obiektu. Kontrola taka została przeprowadzona przez organ I instancji 27 lipca 2016 r. Spełnione zostały zatem wymogi formalne i materialne do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lokalu handlowego w budynku zlokalizowanym na działce nr [...].
W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.