Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 maja 2007 r. R.R. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w S. o wymeldowanie z lokalu nr (...(przy ul. (...(w S. J.R. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką lokalu, natomiast J.R. w nim nie zamieszkuje.
Decyzją z dnia (...(Prezydent Miasta S. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wymeldował J.R. z lokalu nr (...(przy ul. (...(w S. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku postępowania organ ustalił, iż J.R. nie mieszka w spornym lokalu od około 4 lat. Lokal ten opuściła dobrowolnie, w lokalu tym nie ma jej rzeczy osobistych, a nadto nie uczestniczy w kosztach utrzymania lokalu i nie posiada do niego kluczy.
J.R. składając zeznania w postępowaniu oświadczyła, że w lokalu nie mieszka od kwietnia 2007 r., tj. od śmierci byłego męża J.R. i od tego czasu przez cały czas przebywa na działce przy ul. (...(w S. Do lokalu przy chciała powrócić, lecz uniemożliwiła jej to właścicielka mieszkania- córka R.R.
J.R. przed organem oświadczyła, ze zamierza podjąć kroki prawne zmierzające do przywrócenia posiadania lokalu, w którym jest zameldowana.
Zeznając dodatkowo w dniu 18 czerwca 2007 r. J.R. przyznała, że w lokalu przy ul. (...(nie mieszka od około 4-5 lat i lokal ten opuściła nie chcąc zamieszkiwać w jednym pokoju z byłym mężem. Oświadczyła nadto, że wystąpiła do sądu powszechnego o unieważnienie umowy sprzedaży mieszkania przy ul. (...(w S., którą zawarła z R.R. O przywrócenie posiadana lub utrudnianie zamieszkiwania wystąpi wówczas, gdy przegra sprawę w sądzie o unieważnienie umowy sprzedaży.
Organ powołując się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że ze względu na opuszczenie przez J.R. lokalu przy ul. (...(w S. przed co najmniej 4 laty oraz zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych poza tym lokalem, dalsze zameldowanie na pobyt stały byłoby utrzymywaniem fikcji meldunkowej. Skoro zatem J.R. opuściła lokal i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ miał obowiązek wydania decyzji o wymeldowaniu.
J.R. odwołała się od powyższej decyzji do Wojewody potwierdzając, że właścicielką mieszkania przy ul. (...(w S. jest R.R., która w 2002 r. kupiła to mieszkanie od rodziców: J. i J.R., jednakże nigdy za to mieszkanie nie zapłaciła. Odwołująca się potwierdziła również, że wystąpiła do sądu o unieważnienie tej umowy. Wskazała, że nie rozumie decyzji o wymeldowaniu w sytuacji, gdy wkrótce Sąd Rejonowy wkrótce unieważni umowę sprzedaży mieszkania.
Wojewoda decyzją z dnia (...(utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że kontrolując zaskarżoną decyzję w szczególności ustalał, czy w toku postępowania administracyjnego udowodniono istnienie wszystkich przesłanek uzasadniających wymeldowanie.
Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Wojewody, wskazuje, że decyzja o wymeldowaniu J.R. z lokalu przy ul. (...(w S. jest prawidłowa. Odwołująca się opuściła sporny lokal przy około 4 lat temu i koncentruje swoje interesy życiowe w innym miejscu. Spełniona została zatem przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
J.R. zaskarżyła decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W skardze potwierdziła, iż wyprowadziła się z lokalu przy ul. (...(w S., albowiem jej były mąż był awanturnikiem, co uniemożliwiało wspólne zamieszkanie. Podniosła nadto, że lokal ten uzyskała wraz z byłym mężem w wyniku zamiany lokalu przy ul. (...(, gdzie zajmowała pokój o powierzchni 20m2, natomiast były mąż pokój o powierzchni 9m2. Dopłatę którą uzyskała wraz z J.R. w wyniku zamiany mieszkania otrzymały córki D. i R. Skarżąca podała, że chciała po śmierci byłego męża zamieszkać w lokalu przy (...(, lecz córka R.R. jej to uniemożliwiła.
J.R. zakwestionowała twierdzenie organu, iż podejmie decyzję o wprowadzeniu się do sporego lokalu po wygraniu sprawy w sądzie o unieważnienie umowy. Skarżąca stwierdziła, że decyzję o wprowadzeniu się do mieszkania przy (...(już podjęła.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a wniesiona skarga jest bezzasadna.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zmianami) zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z treści powołanego wyżej przepisu wyłaniają się dwie przesłanki warunkujące wydanie przez organ administracji publicznej decyzji w przedmiocie wymeldowania: opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się.
Zaznaczyć również należy, że wciąż aktualny jest pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy jest spełniona jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny (tak w wyroku NSA z dnia 17.03.2003, V SA 2323/02, Lex nr 159183).
W rozpoznawanej sprawie organ meldunkowy ustalił, że skarżąca J.R. nie przebywa w lokalu przy ul. (...(w S. od 4 lat. Skarżąca opuściła lokal chcąc uniknąć awantur domowych, które wszczynał jej były mąż i zamieszkała na działkach przy ul. (...(w S.. Po opuszczeniu lokalu nie podjęła żadnych działań zmierzających do obrony jej prawa przebywania w tym lokalu. Wniosła natomiast do Sądu Rejonowego w S. pozew o unieważnienie umowy sprzedaży tego lokalu na rzecz R.R., którą zawarła wraz z byłym mężem w roku 2002. J.R. kwestionowała jednak, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny, albowiem opuszczenie zostało wymuszone określoną sytuacją rodzinną.
W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że co najmniej od roku 2002 centrum życiowe skarżącej koncentruje się na działkach przy ul. (...(w S. Wbrew twierdzeniom J.R. należało uznać, że opuszczenie lokalu przy ul. (...(w S. było dobrowolnie, natomiast skarżąca nie podjęła żadnych środków w celu obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu. Brak jest dowodów stwierdzających, że do opuszczenia mieszkania byłą zmuszana.
Zdaniem Sądu J.R. sama podjęła decyzję o opuszczeniu lokalu przy ul. (...(, która była w istocie następstwem uprzednich niefortunnych decyzji związanych z zamianą mieszkania dwupokojowego na jednopokojowe oraz godzeniem się perspektywę wspólnego zamieszkiwania z rozwiedzionym małżonkiem.
Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego, w szczególności z zeznań skarżącej wynika, że w lokalu, z którego została wymeldowana nie przebywa.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że brak jest przesłanek, aby czynność organu polegająca na wymeldowaniu uznać za sprzeczną z prawem. Utrzymanie meldunku w tej sprawie oznaczałoby utrzymywanie fikcji prawnej.
Zauważyć również należy, że rozstrzygnięcie w kwestii wymeldowania nie pozostaje w związku z kwestią posiadania prawa do lokalu. O zameldowaniu decyduje bowiem stan faktyczny polegający na rzeczywistym zamieszkiwaniu danej osoby pod określonym adresem. Nawet jeśli sąd powszechny rozstrzygnie o unieważnieniu umowy sprzedaży, rozstrzygnięcie takie nie będzie odnosić się do faktu dotyczącego miejsca zamieszkania skarżącej i stanu tego automatycznie nie zmieni.
Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.