Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2020 r. sygn. akt 1071/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił jako niedopuszczalną skargę G. B. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 13 września 2019 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na wolne stanowisko urzędnicze.
Następnie postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 2 marca 2020 r. sygn. akt II SPP/Sz 25/20 skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Wyznaczony w oparciu o powyższe pełnomocnik w dniu 9 czerwca 2020 r. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz o zwrot wydatków.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1386/20 uchylił postanowienie z dnia 20 stycznia 2020 r. odrzucające skargę.
Po zwrocie akt sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Sz 1118/20.
Postanowieniem z dnia 3 marca 2021 r. st. referendarz sądowy WSA w Szczecinie przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej za zastępstwo prawne w drugiej instancji oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków w sprawie.
Pismem procesowym z 10 marca 2021 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz ponownym postępowaniu przed Sądem I instancji nadto wniósł o zwrot kwoty 5,90 zł stanowiącej opłatę pocztową. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z 25 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.
Starszy referendarz sądowy, zważył, co następuje
Z uwagi na fakt, że postanowieniem z dnia 3 marca 2021 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznaniu podlega aktualnie wniosek w części dotyczącej wynagrodzenia za ponowne postępowanie przed sądem I instancji.
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 68).
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł.
Mając na uwadze treść przywołanych unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w § 4 ust. 2 rozporządzenia, przyznano zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na którą składa się opłata za udział w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji w wysokości 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Wskazaną kwotę należało zaś podwyższyć, w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia o 23 % stawki podatku od towarów i usług (55,20 zł).
Dodatkowo należało orzec o zwrocie wydatków w wysokości 5,90 zł z tytułu poniesionych kosztów korespondencji.
Wobec tego, starszy referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.