Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., którą to decyzją odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] wydaną przez ten organ w dniu [...]r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami podziemnymi oraz przyłączami infrastruktury technicznej.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., którą to decyzją odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...], wydaną przez ten organ w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wznowienie postępowania zakończonego wskazaną powyżej decyzją w oparciu o przesłankę wskazaną w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. podlegało już badaniu i w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało ostateczną decyzję w dniu [...]r. ([...]). Wobec powyższego M. i S. J. nie mogą domagać się ponownie wznowienia postępowania w oparciu o tę samą przesłankę.
Natomiast do wznowienia postępowania na wniosek M. i S. J. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. istnieje przeszkoda podmiotowa polegająca na tym, że osoby te nie brały udziału w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym i okoliczność ta skutkuje odmową wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 149 § 3 K.p.a.
W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż nie znajduje również podstaw do wznowienia przedmiotowego postępowania z urzędu, bowiem w jego ocenie nie istnieją ku temu żadne przesłanki, a tylko w takim przypadku organ mógłby to uczynić.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i S. J. domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. W pierwszym rzędzie skarżący wskazują, iż z winy organu, przed którym toczyło się postępowanie nie brali w nim udziału pomimo, że przysługuje im przymiot strony. Nadto zmiana zagospodarowania sąsiadującego z nimi terenu zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] wpływa negatywnie na sferę ich interesów jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Podkreślili przy tym, że zabudowa powyższego terenu wobec jego położenia w strefie ochrony sanitarnej komunalnych ujęć wody musi spełniać uwarunkowania zawarte w decyzji Wojewody z dnia [...] r. (znak: [...]), w której dopuszczono w strefie ochrony chemicznej, w której znajduje się przedmiotowa nieruchomość realizację budownictwa mieszkaniowego rozproszonego jedno i wielorodzinnego pod warunkiem zastosowania zabezpieczeń chroniących przypowierzchniowe środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniem. Wobec powyższego zdaniem skarżących niedopuszczalne było ustalenie na działce inwestora ustalenie zabudowy innej niż wskazana w powołanej decyzji Wojewody.
Skarżący wskazali, też, że podstawę wniosku opartą o art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowił fakt, iż w toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestor ukrył przed organem prowadzącym postępowanie fakt, iż istniejący na nieruchomości budynek został uprzednio rozbudowany bez wymaganych ku temu pozwoleń, skutkiem czego łączna powierzchnia całej zabudowy przekracza dopuszczalny udział zabudowy powierzchni działki w wymaganej powierzchni ekopozytywnej (ekologiczne czynnej).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni, Sąd uchyla zaskarżony akt w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy.
Granice niniejszej sprawy określają ramy przepisów art. 145 – 151 K.p.a. oraz wniosku skarżących z dnia [...] r. o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami podziemnymi.
Jak wynika z akt sprawy – skarżący w powyższym postępowaniu nie brali udziału i składali już wniosek o wznowienie tego postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Bezsporne jest, iż w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję ostateczną z dnia [...] r. znak [...], z której wynika, iż organ ten nie uznał, iż skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], o wznowienie którego to postępowania skarżący obecnie ponownie wystąpili wnioskiem z dnia [...]r. powołując się zarówno na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 oraz - dodatkowo - na przesłankę z pkt 1 tego przepisu, twierdząc, że ustalenia, na podstawie których przyjęto istotne dla wydania decyzji z dnia [...]r. okoliczności faktyczne, były niezgodne z rzeczywistością.
Odnosząc się do powyższej argumentacji skarżących, należy stwierdzić, iż organ ma rację twierdząc, iż niedopuszczalne jest ponowne badanie przesłanki wznowieniowej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro kwestia ta była już przez ten organ badana i została rozstrzygnięta decyzją ostateczną z dnia [...]r.
Zgodnie z art. 16 § 1 kpa uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania, może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.
W tym przypadku nie zaistniały przesłanki do wyeliminowania z obrotu decyzji ostatecznej SKO z dnia [...] r., zatem wywołuje ona wynikające ze swej treści i atrybutu ostateczności skutki prawne. Co zaś do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., to na przeszkodzie wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania na tej sprawie rzeczywiście stoi art. 147 K.p.a., stwierdzający iż wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym, w rozumieniu tego przepisu, przez stronę należy rozumieć podmiot, który uczestniczył w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, a nie podmiot, który uważa, że w postępowaniu tym winien był mu przysługiwać status strony, lecz bez swej winy w postępowaniu tym nie uczestniczył. Tego ostatniego przypadku dotyczy bowiem przesłanka wskazana w pkt 4 art. 145 § 1 K.p.a.
Skoro zatem skarżący nie byli de facto stroną postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] nie mogą żądać wznowienia postępowania w tej sprawie z innych przesłanek niż pkt 4 art. 145 § 1 K.p.a.
W związku ze wspomnianą wyżej decyzją ostateczną SKO z dnia [...] r. organ ten nie miał też podstaw do wznawiania przedmiotowego postępowania z urzędu.
Ponadto zauważyć należy, iż skarżący w swym wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. powołują się na okoliczności nieodpowiadające wskazanej w tym przepisie przesłane stwierdzającej, iż "dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
Argumenty strony skarżącej odnoszące się nie do aspektów procesowych, których dotyczy zaskarżona decyzja, lecz do samej treści decyzji ostatecznej z dnia [...]r., której dotyczy wniosek skarżących o wznowienie postępowania z dnia [...]r. lub kwestionujące decyzję ostateczną SKO z dnia [...]r. nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy.
Z powyższego wynika, iż stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, jest trafne, zaś skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.