Uzasadnienie
Burmistrz D. postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] na podstawie art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), po rozpatrzeniu wniosku P. Spółki z o. o. w W. o wydanie warunków zabudowy, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu 2 grudnia 2021 r. wpłynął wniosek spółki o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW, o powierzchni zabudowy do [...], wraz z infrastrukturą na części działki nr [...] obręb K. gm. D.. Równolegle zostało zawieszone postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla P. Sp. z o. o w W. dla farmy fotowoltaicznej o mocy do 29 MW i powierzchni [...] ha na działce nr [...] obręb K. gm. D. do czasu przedłożenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W ocenie organu I instancji oba wnioski dotyczą funkcjonalnie jednego przedsięwzięcia, które może negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, tym bardziej, że miałyby być realizowane na tej samej działce. W kontekście oddziaływania na środowisko należy obie inwestycji traktować tożsamo, ponieważ są one powiązane technologicznie i są ukierunkowane na ten sam cel gospodarczy.
Burmistrz wyjaśnił, iż w dniu 27 grudnia 2021 r. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazanego braku, wnioskodawca jednak nie usunął. Zdaniem organu, uwzględniając powyższe nie ma podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy, a tym samym do wydania w tym przedmiocie decyzji.
Na postanowienie zażalenie wniosła spółka P. Sp. z o. o. w W., podnosząc w nim zarzuty naruszenia prawa, tj.:
- - art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy a zwłaszcza, faktu, iż przedsięwzięcie "Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...] obręb K., Gmina D." jest jakkolwiek powiązane technologicznie z innym zamierzeniem inwestycyjnym w postaci budowy farmy fotowoltaicznej o pow. [...] ha na działce [...] obręb K., gm. D.,
- - art. 7 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne uznanie, że w przypadku niniejszego przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w rezultacie przedwczesne wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, co potwierdza treść wniosku,
- - § 3 ust. 2 pkt 3 w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż organ był zobligowany zsumować parametry przedsięwzięć planowanych na działce [...], podczas gdy przedsięwzięcie nie jest jakkolwiek powiązane technologicznie z istniejącą już farmą fotowoltaiczną i stanowi osobne, w pełni samodzielne przedsięwzięcie,
- - art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe stwierdzenie przez organ, iż nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szczegółowych wymagań dotyczących nowej zabudowy co do wymogu zgodności z przepisami odrębnymi.
Postanowieniem z dnia [...] września 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymało w całości w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że art. 61a k.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Z kolei art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie warunków zabudowy możliwe jest m.in. wtedy, gdy decyzja taka będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Do takich przepisów odrębnych zalicza się m. in. przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - dalej ustawa o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi nastąpić przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś zgodnie z art. 72 ust. 3 tej ustawy sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach musi zostać załączona do wniosku o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Jednocześnie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie (jednego zakładu lub obiektu) osiągną progi określone w ust. 1.
Zdaniem Kolegium, w badanej sprawie gdyby analizować tylko przedmiotową inwestycję to nie przekracza ona progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże na tej samej działce inwestycyjnej funkcjonuje już farma fotowoltaiczna o mocy 29 MW i powierzchni zabudowy wynoszącej [...] ha, na co wskazuje treść decyzji Burmistrza D. z [...] grudnia 2021 r. (nr [...]) o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalającej zakres raportu. Wnioskodawca nie kwestionuje faktu funkcjonowania na działce nr [...] opisanej farmy fotowoltaicznej, na co wskazuje w treści zażalenia. To oznacza, że Burmistrz D. miał wystarczające podstawy aby uznać, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowane przedsięwzięcie stanowi faktycznie przedsięwzięcie tego samego rodzaju, znajdujące się na terenie jednego zakładu lub obiektu i wespół z przedsięwzięciem polegającym na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 29 MW i powierzchni zabudowy wynoszącej [...] ha, przekracza progi określone w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia.
W tej sytuacji Burmistrz zasadnie nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a wobec odmowy jej przedłożenia wyrażonej w piśmie wnioskodawcy z 20 stycznia 2022 r. zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.
Na powyższe postanowienie P. Sp. z o. o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 61a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy w sprawie nie wystąpiła uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania.
Zdaniem skarżącej nie można się zgodzić z twierdzeniem organów obu instancji, że w sprawie wystąpiły uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a.
Według Z.R. Kmiecika "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.:
- a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych;
- b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej (sprawa podlega załatwieniu w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego, sprawa nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną, sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny);
- c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją;
- d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji;
- e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne) (Z.R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212).
Skarżąca podkreśliła, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., II OSK 2671/13). Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Tymczasem Burmistrz D. dokonał ustalenia stanu faktycznego (błędnego), co doprowadziło go do uznania, że w sprawie konieczne jest przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nie można zatem stwierdzić, że "na pierwszy rzut oka" brak było podstaw do wszczęcia postępowania. Organ dokonał bowiem oceny spełnienia przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., stwierdzając że decyzja ustalająca warunki zabudowy byłaby niezgoda z przepisami odrębnymi. Zdaniem spółki, nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowiło ani podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, ani braku formalnego uzasadniającego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Burmistrz D. powinien więc wszcząć postępowanie na wniosek i załatwić sprawę poprzez wydanie wnioskowanej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW, o powierzchni zabudowy do [...] ha wraz z infrastrukturą na części działki nr [...] obręb K. gm. D..
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości odmowy przez organy orzekające wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej o wydanie warunków zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW, o powierzchni zabudowy do [...] ha, wraz z infrastrukturą na części działki nr [...] obręb K. gm. D., ze względu na brak przedłożenia przez wnioskodawcę, wymaganej przepisami prawa decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów stanowił art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.
Przepis ten przewiduje dwie samodzielne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania - podmiotową i przedmiotową. Pierwsza z nich to sytuacja, w której oczywistym jest, iż osoba domagająca się wszczęcia postępowania nie jest jego stroną. Przesłanka druga to tzw. "inne uzasadnione przyczyny", do której organy orzekające w tej sprawie zakwalifikowały nieprzedłożenie przez wnioskodawcę prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która na zasadzie art. 72 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko powinna być dołączona do wniosku o warunki zabudowy przedmiotowej farmy fotowoltaicznej.
Zdaniem organu I instancji brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji stanowi brak formalny wniosku o wydanie warunków zabudowy z dnia 26 listopada 2021 r., którego pomimo wezwania spółka nie uzupełniła, co stało się też podstawą merytorycznej oceny organów, iż planowana inwestycja nie spełnia przesłanki zgodności z przepisami odrębnymi, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak wynika z akt organy obu instancji dokonały wstępnej kwalifikacji planowanej inwestycji przyjmując, że wobec istnienia na tej samej działce nr [...] farmy fotowoltaicznej o mocy 29 MW i powierzchni zabudowy wynoszącej [...] ha, planowane przedsięwzięcie łącznie z istniejącym przekracza progi określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy czym wymaga podkreślenia, że w stanie faktycznym tej sprawy jest to istotna kwestia dla jej rozstrzygnięcia, sporna pomiędzy stronami, niewątpliwie wymagająca wyjaśnienia i merytorycznej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zdaniem skarżącej bowiem w zaistniałych okolicznościach nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, ponieważ niezależnie od jej usytuowania jest ona odrębnym, niepowiązanym technologicznie przedsięwzięciem, a zatem zostały spełnione wszystkie warunki określone przepisami prawa, umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
W ocenie Sądu, rację ma skarżąca, iż w realiach powyższych ustaleń organy obu instancji wadliwie rozstrzygnęły przedmiotową sprawę, kończąc ją aktem formalnym, wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wobec wystąpienia tzw. "innych uzasadnionych przyczyn".
Sąd podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym stosowanie powyższej normy powinno być ograniczone tylko do oczywistych przesłanek podmiotowych i przedmiotowych, zatem takich, które wprost - bez koniecznej interpretacji stanu faktycznego lub prawnego - prowadzą do wniosku, że postępowanie nie może być wszczęte, bo żądanie nie pochodzi od strony albo z innych przyczyn nie może być załatwione. Podkreślenia przy tym wymaga, że w obu przypadkach przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, że ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Przyjmuje się również, że skoro na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.
Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Jeżeli natomiast kwestia objęta sprawą wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, orzec merytorycznie co do wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt. II OSK 565/20, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023r., sygn. akt I SA/Gd 1335/22).
Trafnie też wskazała skarżąca w skardze, iż w odniesieniu do pojęcia "innych uzasadnionych przyczyn" chodzi o sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania i do takich uzasadnionych przyczyn zalicza się m.in. wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, powagę rzeczy osądzonej, sprawę w toku, upływ terminu prawa materialnego skutkujący brakiem możliwości domagania się przyznania określonego uprawnienia (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Op 69/20, CBOSA).
Tymczasem, jak już wskazano, w przedmiotowej sprawie nadano bieg wnioskowi skarżącej i podejmowano czynności procesowe w toku postępowania (wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku), dokonano również wstępnych ustaleń faktycznych w sprawie i w oparciu o nie przeprowadzono kwalifikację prawną wnioskowanego przedsięwzięcia, w kontekście przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Powyższe oznacza, zdaniem Sądu, że organ w istocie prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie wniosku z dnia 26 listopada 2021 r., dokonał określonych ustaleń faktycznych i prawnych, istotnych dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a następnie nieprawidłowo zakończył to postępowanie rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, w ramach którego nie formułuje się żadnych wniosków i ocen dotyczących meritum żądania strony. Przy czym niewątpliwie negatywna ocena przedsięwzięcia w zakresie warunków zabudowy, które musi spełniać, nie stanowi oczywistej "przeszkody" prowadzenia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy.
Zaznaczyć również należy, że niedołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o wydanie warunków zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej nie stanowi braku formalnego tego wniosku i nie tylko nie może być podstawą odmowy wszczęcia w ogóle postępowania w tym przedmiocie, ale też nie podlega reżimowi pozostawienia podania bez rozpoznania. Zdaniem Sądu bowiem nieprzedstawienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji o ile jest wymagana w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest brakiem o charakterze materialnym, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2, a winien skutkować odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok WSA w Łodzi z 4.09.2013 r., II SAB/Łd 82/13, LEX nr 1371249). Jeżeli bowiem wydanie decyzji środowiskowej następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, którą z kolei można wydać po uzyskaniu decyzji środowiskowej, to nie ulega wątpliwości, że na organie planistycznym ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, w tym rozważenia, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba jej wydania.
Ocena ewentualnej konieczności przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej, należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Artykuł 64 § 2 dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku (por. wyroki NSA z 22.03.2018 r., II GSK 1363/16, LEX nr 2480731 oraz z 3.08.2012 r., II OSK 826/11, LEX nr 1252200).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego obu postanowień organów, co oznacza, że organ I instancji ponownie rozpatrzy wniosek skarżącej z uwzględnieniem wskazań Sądu.
Z przedstawionych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., w pkt I sentencji wyroku uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza D.. O kosztach postępowania, na które składał się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a.