Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. w sprawie skierowania P. S. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia ustawowego limitu liczby punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe.
W skardze P. S., zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł tylko zarzuty merytoryczne odnoszące się do zaskarżonej decyzji, natomiast brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3).
Na podstawie treści powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. należy przyjąć, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia, czy spełniona została któraś z powołanych w nim przesłanek.
Podkreślić należy, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na stronie, która wywodzi skutki ze swoich twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które mogą uzasadnić zastosowanie ochrony tymczasowej, które powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi.
Brak tych elementów wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił dokonanie oceny zaistnienia w przedmiotowej sprawie takich nieodwracalnych skutków. Tym samym stwierdzić należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zaistnieć w sytuacji nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzupełniająco wskazać należy, że wykonanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, czy badania psychologiczne nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami, a jedynie polega na konieczności poddania się konkretnemu specjalistycznemu badaniu (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Bk 259/08, opubl. – orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast czasowe uniemożliwienie określonej osobie uczestniczenia w ruchu w roli kierującego pojazdem – co mogłoby ewentualnie nastąpić w sytuacji negatywnego dla skarżącego orzeczenia psychologicznego lub niepoddania się badaniu - nie jest, co do zasady związane z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2008r., sygn. akt II SA/Bk 126/08, opubl. – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Okoliczności świadczących o tym, że w niniejszej sprawie takie zagrożenie mogłoby powstać, jak to już zostało wyżej przedstawione, skarżący nie podał. Sąd na podstawie akt sprawy również nie dostrzegł takich okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku