Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] na podstawie 138 § 1 oraz art. 127 § 3, art. 157 § 2, art. 61a i art. 28 ustawy z dnia 14.06 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), z związku z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70 poz. 473 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku S. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., nr [...] wydanej z up. Prezydenta Miasta przez Głównego Specjalistę w Biurze Obsługi Interesantów w Urzędzie Miasta – utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [..] r., Nr[...].
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że ww. decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] udzielił zezwolenia przedsiębiorcy R. K. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w sklepie spożywczo – przemysłowym, zlokalizowanym przy ul. [...]. W zezwoleniu stwierdzono, że jest ono ważne od [..] r. do [...] r.
O stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] S. M. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że pod tym adresem od 20 lat prowadzi sklep branżowy - monopolowy. Zdaniem wnioskodawcy, wydanie decyzji na sprzedaż alkoholi pod tym samym adresem innemu przedsiębiorcy jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego oraz z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Tym samym, wydana decyzja spowoduje likwidację jego działalności gospodarczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] r., Nr [..] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności spornej decyzji.
S. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ww. wniosku, uzasadniając postanowienie z dnia [...] r., o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] r., Nr [...] wskazało, że z żądaniem wszczęcia postępowania może wystąpić jedynie strona postępowania.
Kolegium wyjaśniło, iż z treści art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika, że stroną postępowania jest adresat decyzji, tj. przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie i prowadził sprzedaż napojów alkoholowych. To, czy inne podmioty mają przymiot strony w takim postępowaniu można ustalić posługując się kategorią interesu prawnego sformułowaną w art. 28 K.p.a. Według tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Treścią pojęcia interesu prawnego jest publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnej korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, bo orzeka się o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz cofnięcie zezwolenia są rozstrzygnięciami dotyczącymi praw podmiotowych osoby wnioskującej o wydanie zezwolenia lub prowadzącej sprzedaż napojów alkoholowych.
W decyzjach tych nie orzeka się o prawach lub obowiązkach innych przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych. W szczególności prowadzenie sprzedaży alkoholu przez R. K. nie powoduje uszczerbku w korzystaniu z posiadanego zezwolenia przez S. M.. W świetle powyższego, zdaniem Kolegium, S. M. nie przysługuje przymiot strony postępowania.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. M..
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, że zostało wydane tendencyjnie, bez rozpoznania sprawy oraz, że podstawą jego wydania był jedynie "paragraf", zza którego nie widać człowieka.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o nakazanie Prezydentowi Miasta stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., udzielającej pozwolenia przedsiębiorcy R. K. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w sklepie spożywczo – przemysłowym, zlokalizowanym przy ul. [...] w[...].
W obszernym uzasadnieniu skargi S. M. wskazał na argumenty podniesione wcześnie we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podkreślił ponadto, że obroty w jego sklepie drastycznie zmalały, a jednocześnie nie może się przebranżowić ze względu na zbyt małą powierzchnię sklepu. Jego zdaniem, w dzielnicy [...]. jeden sklep monopolowy wystarczał na potrzeby tej części miasta.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w sprawie ponad kwotę [...] złotych oraz ustanowił radcę prawnego.
W dniu [...] r. (przed rozprawą) S. M. złożył pismo zatytułowane "wycofanie pozwu", które następnie na rozprawie w dniu [...] r. sprostował jako cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ww. ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania i orzeczenie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie S. M. w piśmie z dnia [...] r. złożył oświadczenie, że cofa skargę na opisane powyżej postanowienie Kolegium, a dokonana przez skarżącego czynność procesowa nie budzi wątpliwości i brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Wobec tego cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące.
Uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne należało zatem umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w pkt II postanowienia zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy, a w pkt III postanowienia na podstawie art. 205 § 2 ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm).