Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1350/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pomocy w zakresie dożywiania.
Pismem z dnia [...] r. A. B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1350/11 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia [...]r. Wicedziekan Okręgowej Rady Adwokackiej poinformował Sąd, iż pełnomocnikiem w niniejszej sprawie został wyznaczony adwokat K. D. W dniu [...] r. wpłynęła do Sądu opinia adwokata K. D. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1350/11, z informacją o przesłaniu sporządzonej opinii do wiadomości, skarżącemu A. B. Jednocześnie, pełnomocnik wniósł o zasadzenie od Skarbu Państwa wynagrodzenia za czynności podjęte z urzędu, nieopłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa, bez ponoszenia przez stronę wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 250 ustawy, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, iż stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Sprawa ze skargi A. B. w przedmiocie pomocy w zakresie dożywiania, należy do kategorii spraw określonych w przepisie § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c rozporządzenia, przewidującym stawkę minimalną w kwocie 240 zł. W rezultacie wynagrodzenie ustanowionego w sprawie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi w sprawie 180 zł (75 % kwoty 240 zł).
Jednakże, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (23%). Wobec powyższego, koszty sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie stanowią kwotę 221, 40 zł.
W tej sytuacji orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.