Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [..]. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nakładającej na stronę karę pieniężna w wysokości [...] zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odpis decyzji został doręczony pełnomocnikowi P. P. – J. H. (pełnomocnictwo w aktach administracyjnych) - w dniu [...] r. Decyzja zawiera pouczenie, że w terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, [...].
W dniu [...] r. (data nadania poczta pisma) P. P. i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na opisaną wyżej decyzję GITD w W. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wysłał skargę do Sądu za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] r. na adres ul.[...]. List został mu zwrócony w dniu [...] r. z adnotacją "adresat wyprowadził się". Okazało się, że GITD w W. zmienił siedzibę na adres[...],[....]. Wcześniejsza korespondencja była wysyłana na pierwszy adres i była skutecznie dostarczana. Skarżący oświadczył, że zmiana adresu w toku postępowania wprowadziła go w błąd, stąd też prosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z postanowieniem z dnia [....] r., sygn. akt VI SA/Wa 2079/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skargę P. P. wraz z odpowiedzią organu i aktami do tut. Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.
W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., doręczoną stronie w dniu [...] r., upływał z dniem [...] r. i skarżący temu terminowi uchybił.
O przyczynie uchybienia terminowi, według oświadczenia P. P., skarżący dowiedział się w dniu [...] r. Stąd też należało uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, został złożony z dochowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. jak i odpowiada pozostałym wymogom formalnym.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku wskazać należy, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15, lex nr 1643289). Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić tu należy, że nieuwaga stron, czy też przeoczenie nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności wykluczających brak winy.
Analizując akta sprawy w kontekście podanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że argumenty strony przedstawione celem uzasadnienia żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi należało uznać za chybione.
Z akt sprawy wynika bezspornie, że zaskarżona decyzja GITD w W. zawierała prawidłowe, wyczerpujące i jasne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. oraz aktualny adres siedziby organu, na który należało przesłać skargę, tj.[...], podany na stronie 17 zaskarżonej decyzji. Adres ten został także wskazany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji podpisanym w dniu [...] r. przez pełnomocnika skarżącego zaskarżonej.
Wobec powyższego, trudno uznać za uzasadnione stwierdzenie skarżącego, że został wprowadzony w błąd na skutek zmiany adresu siedziby organu II instancji. Poza tym, jak wynika z oficjalnej ogólnodostępnej witryny internetowej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zmiana adresu siedziby tego organu z ul. [...] na [...] nastąpiła z dniem [...] r., a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania w tej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że pierwsze czynności kontrolne w przedsiębiorstwie skarżącego zostały dokonane w dniu [...] r., a zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono stronie [...] r. Tak więc nie może być uznany za przekonujący argument skarżącego, że zmieniono adres siedziby organu w trakcie tego postępowania, o czym nie wiedział.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1261/08 wyraził pogląd, iż strona, która mimo prawidłowego pouczenia nie stosuje się do niego, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody fizyczne uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie. Błędu polegającego na nieprawidłowym zaadresowaniu przesyłki nie można zaliczyć do przeszkód, których nie można przewidzieć i przezwyciężyć.
Sąd orzekający w tym składzie w pełni stanowisko to podziela. Dlatego też, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Podane przez niego okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodobniają zasadności jego żądania.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.