Uzasadnienie
Uzasadnienie:
W dniu 20 grudnia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do jej złożenia.
Pismem z dnia 6 marca 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez nadesłanie jego uzasadnienia, tj. wskazanie okoliczności uprawdopodobniających brak winy strony w uchybieniu terminu oraz wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu.
W odpowiedzi z dnia 16 marca 2018 r. Skarżący wyjaśnił, że w [...] r. stan jego zdrowia uległ pogorszeniu i w związku z infekcją, którą przechodził i był w stanie sam się wyleczyć, wziął urlop w firmie, w której pracował od [...] r. do [...] r. Następnie od [...] r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z kolei w [...] r. odbył liczne wizyty lekarskie, w tym miał wykonywane badania, zaś od dnia ostatniej wizyty, tj. [...] r. dalej jest na urlopie z uwagi na konieczność wykonania zleconej przez ortopedę rehabilitacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 8 grudnia 2017 r., tak więc trzydziestodniowy termin do jej kwestionowania (art. 53 § 1 p.p.s.a.) upływał w dniu 7 stycznia 2018 r., który przypadał na niedzielę, w związku z tym ostatnim dniem do wniesienia skargi był 8 stycznia 2018 r. (poniedziałek). W takiej sytuacji oczywiste jest, że Skarżący składając skargę w dniu 20 stycznia 2018 r., uchybił terminowi do jej wniesienia.
Odnosząc się do warunków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazać należy, że wymóg z art. 87 § 4 p.p.s.a. został spełniony. Natomiast w kwestii wymogu wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. podkreślenia wymaga, iż wprawdzie istnieją wątpliwości co do zachowania przez Skarżącego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż ww. nie określił jednoznacznie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, tym samym Sąd przyjął, że należało rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie poprzez dokonanie oceny kwestii winy w nieterminowym złożeniu skargi.
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Uchybienie terminu będzie niezawinione wówczas, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, powódź, pożar itp. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14, opubl. w Lex nr 1530525).
Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.
Przypomnienia wymaga, że Skarżący w uzasadnieniu swojego żądania powołał się na pogorszenie stanu zdrowia w [...] r., w tym konieczność wykonania badań i zaleconej przez ortopedę rehabilitacji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że nie każda choroba, lecz jedynie nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego skarżący nie mógł przewidzieć i które nie pozwoliło na osobiste działanie czy wyręczenie się inną osobą, może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu (por. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., II OZ 849/10, z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt I FZ 508/13, z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn.. akt I OZ 1736/17, dostępne w Internecie). Wskazuje się także, że to strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, zaś nawet samo zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 798/17, lex 1640552, postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II FZ 527/11, lex nr 965085).
Na tle wskazanego orzecznictwa podnieść należy, że argument Skarżącego o pogorszeniu jego stanu zdrowia w styczniu 2018 r., nie stanowi wystarczającego usprawiedliwienia dla złożenia wniosku zwłaszcza, że powyższego twierdzenia w żaden sposób on nie uwiarygodnił, jak i nie wykazał, od jakiego dnia rozpoczęły się dolegliwości zdrowotne (tj. czy w czasie terminu otwartym do wniesienia skargi), jaki miały charakter oraz czy uniemożliwiały dokonanie czynności przed sądem osobiście lub posłużenia się inną osobą. W konsekwencji zatem nie sposób przyjąć, aby sam fakt pogorszenia stanu zdrowia czy przebycia infekcji mógł być potraktowany przez Sąd jako niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda do wniesienia skargi w wymaganym terminie, skoro Skarżący nie wykazał, aby to stan zdrowia aż do dnia [...] r. nie pozwalał na podjęcie wskazanej czynności.
W konsekwencji zatem stwierdzić należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Co prawda Skarżący wskazał, że przebywał na zwolnieniu lekarskim, ale miało to miejsce od dnia [...] r., zaś wcześniej tj. od dnia [...] r. był na urlopie w związku z przechodzeniem infekcji, podczas którego to jednakże złożył skargę Sądu.
Z kolei pozostałe okoliczności przywołane w piśmie z dnia 16 marca 2018 r. jako dotyczące okresu już po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu pozostają bez znaczenia dla oceny wniosku o przywrócenie terminu.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.