Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 238/16

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz P. na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku A.D. działającego w imieniu Spółka A. z o.o. z siedzibą w W., ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. nr[...], tj. wieży wolnostojącej kratowej o wysokości 60 m n.p.t. wraz z instalacją anten sektorowych na wysokości 58,5 m n.p.t. w ilości 6 sztuk, w tym trzy anteny w paśmie 2100 MHz o mocy izotropowej 6311 W i trzy anteny w paśmie 900 MHz o mocy izotropowej 3178 W; radioliniowych na wysokości 56 m n.p.t. w ilości 4sztuk w paśmie 7+38 GHz; posadowienie urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych u podstawy masztu wraz z linią zasilającą o powierzchni ok. [...] m², na działce nr [...] i na części działki nr [...] przy ul. [...]. w m. T., gm. P..

W postępowaniu odwoławczym, po rozpoznaniu odwołania O.S.-L. oraz K. Ś. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostęp do usług publicznej sieci telefonicznej oraz służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Kolegium nie stwierdziło żadnych uchybień proceduralnych, które miałyby istotny wpływ na postępowanie, ponieważ zostało ono przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą, wynikającą przede wszystkim z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, co zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty, odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Za bezzasadny organ uznał również zarzut, że sporna inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawca przedłożył dokumentację techniczną dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięć zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., nadto w związku z protestami mieszkańców organ I instancji zlecił dokonanie oceny prawdziwości i rzetelności złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji Zachodniemu Uniwersytetowi Technologicznemu. Ocenę taką wykonał prof. dr hab. inż. W. L., który pozytywnie ocenił przedmiotową inwestycję. W podsumowaniu opinii stwierdzono, że stacja bazowa telefonii komórkowej poza wytworzeniem emisji pola elektromagnetycznego promieniowanego w powietrze nie oddziaływuje w żaden inny sposób na środowisko i otoczenie.

Nie wpływa na zwierzęta, rośliny, wodę i ziemię. Nie wytwarza pyłów i gazów. Jedynym niekorzystnym oddziaływaniem jest oddziaływanie na krajobraz. W przedstawionym przez inwestora wariancie A. brak jest ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na terenie okolicznych posesji.

W oparciu o powyższe organ stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawie zebrano dostateczny materiał dowodowy a projekt decyzji uzgodniono ze wszystkimi właściwymi organami.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła O.S.-L. reprezentowana przez pełnomocnika Z. S.. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 28, 32, 33 § 3, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, pominięcie istotnych elementów istniejącego stanu faktycznego, podaniu niejasnych podstaw prawnych decyzji. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przez wydanie decyzji nie uwzględniającej całości materiału dowodowego a w efekcie naruszenie przepisów art. 50, 52 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Na skutek rozpoznania skargi O. S.-L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem wydanym w dniu 5 grudnia 2013 r., sygn. akt

II SA/Sz 988/13 uchylił decyzje organów obu instancji.

W ocenie Sądu, pomimo, że zakwalifikowanie spornej inwestycji jako inwestycji celu publicznego było prawidłowe, a wydanie decyzji lokalizacyjnej z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zasady zgodne z prawem, to nie oznacza to jednak, że wydana decyzja nie narusza prawa.

Sąd stanął na stanowisku, że organy orzekające w sprawie dokonały nieprawidłowej analizy wniosku, który był niepełny, gdyż z jego części tekstowej oraz graficznej nie wynika określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Jest wprawdzie mowa o tym, co w działce, do której Spółka posiada tytuł prawny (umowa dzierżawy) będzie się znajdowało (stacja bazowa telefonii komórkowej operatora A. nr [...] tj. wieża wolnostojąca kratowa o wysokości 60 m n.p.t. wraz z instalacją anten sektorowych na wysokości 58,5 m n.p.t. w ilości 6 sztuk, w tym trzy anteny w paśmie 2100 MHz o mocy izotropowej 6311 W i trzy anteny w paśmie 900 MHz o mocy izotropowej 3178 W a ponadto 4 anteny radioliniowe na wysokości 56 m n.p.t. w paśmie 7+38 GHz; urządzenia nadawczo-odbiorcze i transmisyjne u podstawy masztu wraz z linią zasilającą o powierzchni ok. [...] m2), lecz nie wynika sposób usytuowania obiektów, a w szczególności nie wiadomo jest, gdzie ma być posadowiony maszt, na którym zamontowane będą anteny wyszczególnione we wniosku. Na dołączonej do wniosku mapie nie zaznaczono miejsca planowanego posadowienia tego masztu, podobnie jak nie oznaczono tego miejsca w załączniku graficznym do decyzji.

W rezultacie, Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że, uchyla się spod skutecznej oceny stanowisko organu I instancji oparte na przyjęciu, w ślad za raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, że wytwarzane przez anteny sektorowe umieszczone na maszcie promieniowanie nie będzie oddziaływało na tereny przeznaczone na pobyt ludzi, co poddaje z kolei w wątpliwość prawidłowość instancyjnej kontroli decyzji organu I instancji w zakresie ochrony interesów osób trzecich, tym bardziej że organ odwoławczy nie ustosunkował się do twierdzeń strony na okoliczność usytuowania w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu innych jeszcze, już istniejących, anten telefonii komórkowej i związanego z tym zarzutu braku oceny "łącznej dawki promieniowania".

Sąd podkreślił, iż organ II instancji zebrany w sprawie materiał rozpatrzył pobieżnie, o czym świadczy pominięcie pisma inwestora z dnia [...] r., zawierającego wniosek "o korektę decyzji" z [...] r. w zakresie wysokości stalowej konstrukcji wieży nad poziom terenu, z uwagi na własną pomyłkę podania nieprawidłowego wymiaru, gdyż wysokość 60m ma sama konstrukcja wieży, natomiast wysokość nad poziom terenu powinna wynosić 61,5m z uwzględnieniem fundamentów i odgromnika.

W tej sytuacji Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja zapadła przedwcześnie, co stanowi naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 K.p.a. i art. 61 ust. 1 K.p.a., a tym samym przedwczesna stała się również sądowa ocena prawidłowości kwalifikacji inwestycji w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. Sąd wskazał również, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie miejsca usytuowania spornej inwestycji oraz wyjaśnienie, czy pismo inwestora z dnia 10 listopada 2011 r. stanowi zmianę wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a ponadto odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania.

Skargę kasacyjną od opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła Spółka A. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnosząc o uchylenie wskazanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zarzuciła temu orzeczeniu naruszenie:

1. - prawa procesowego:
2. - art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z art. 35 § 1 i 2 oraz art. 67 § 2, 3 i 5 P.p.s.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału Spółki i - w konsekwencji - naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;
3. - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i c. P.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego, w szczególności art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i uchylenie zaskarżonej decyzji z 29 grudnia 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z 21 października 2011 r., mimo braku ku temu przesłanek,
4. - prawa materialnego:
5. - art. 52 ust. 2 w związku z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że wniosek, złożony przez Spółkę, był niekompletny oraz poprzez przyjęcie, jakoby procedura przeprowadzona przez organy administracyjne w niniejszej sprawie była niezgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ustalenia tych organów były nieprawidłowe.

Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 67 P.p.s.a. skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji pełnomocnikiem Spółki był A.D., który nie jest ani pracownikiem lub członkiem jej zarządu ani też radcą prawnym oraz adwokatem. Inny jest krąg osób uprawnionych do bycia pełnomocnikiem w postępowaniu przed organami administracji publicznej (w oparciu o K.p.a.) oraz przed sądami administracyjnymi (w oparciu o P.p.s.a.). A. D. nie posiadał również pełnomocnictwa (w zakresie treści) do reprezentowania Spółki w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W związku z faktem, że zawiadomienia dokonywane przez Sąd I instancji, były kierowane właśnie do A. D., a ten nie przekazywał Spółce tych pism, uzasadniony jest zarzut braku udziału strony w postępowaniu przed Sądem I instancji.

W konsekwencji uzasadniony jest również wniosek o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, że rozpatrzenie zarzutów zawartych w niniejszej skardze kasacyjnej tylko przez Naczelny Sąd Administracyjny doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 176 ust 1 Konstytucji RP oraz w przepisach ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w szczególności art. 3.

Natomiast uczestnik postępowania – O. S.-L. – wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, uznając zarzuty co do braku prawidłowego powiadomienia Spółki o toczącym się przed Sądem I instancji postępowaniu, za chybione.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 904/14 - na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a w związku z art. 183 § 1 i § 2 P.p.s.a - uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

NSA stanął na stanowisku, że Spółka nie została prawidłowo powiadomiona o wniesieniu skargi i terminie rozprawy, a więc nie brała udziału w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, co spowodowało, że pozbawiona została możliwości obrony swoich praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Powyższą okoliczność Sąd w postępowaniu kasacyjnym wziął pod uwagę z urzędu, bez sformułowanego w tym zakresie zarzutu kasacyjnego, a wynika ona z faktu kierowania zawiadomień o rozprawie przez Sąd I instancji na błędny adres, tj. inny niż wskazany w piśmie wszczynającym postępowanie i w odpisie KRS, oraz na adres pełnomocnika, którego pełnomocnictwo nie obejmowało uprawnienia do reprezentacji Spółki przed sądami administracyjnymi, ponadto osoba ta – w świetle danych z KRS – nie była jednoosobowo umocowana do reprezentacji Spółki, nie była jej pracownikiem, nie jest też adwokatem ani radcą prawnym.

Końcowo NSA wyjaśnił, że stwierdzenie przesłanki nieważności postępowania przed Sądem I instancji spowodowało, że nie mógł odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej i tym samym do istoty sprawy.

W ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w S. w dniu [...] r. Sąd wskazał, iż w dniu [...] r. podjęta została przez Radę Miejską w P.ach uchwała Nr XX/144/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P.e w części dotyczącej obszaru miejscowości Tanowo, Węgornik, Zalesie tzw. "Tanowo", która weszła w życie z dniem 8 września 2012 r.

Z uwagi na fakt, iż z uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na przedmiotowym terenie istnieje już stacja bazowa telefonii komórkowej a sytuowanie kolejnej jest zakazane, Sąd zobowiązał Burmistrza P. do nadesłania w terminie 7 dni informacji, czy w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. Spółki z o.o. w W. na działkach [...] przy ul. [...] w Tanowie w trybie art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na powyższe, Burmistrz P. poinformował, że przedmiotowa decyzja nie została wygaszona w trybie art. 65 ust. 1 powołanej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Dokonana w niniejszej sprawie ponowna kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, aczkolwiek po części z odmiennych przyczyn niż w niej podniesione, musiała, zdaniem składu orzekającego, zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt.: Dz. U. z 2016 r. poz.

1. 23) – dalej "K.p.a.", jako co najmniej przedwczesna, wydana bez zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także art. 107 § 4 K.p.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym obecnie do sądu aktem było ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. nr [...], tj. wieży wolnostojącej kratowej o wysokości 60 m n.p.t. wraz z instalacją anten sektorowych na wysokości 58,5 m n.p.t. w ilości 6 sztuk, w tym trzy anteny w paśmie 2100 MHz o mocy izotropowej 6311 W i trzy anteny w paśmie 900 MHz o mocy izotropowej 3178 W; radioliniowych na wysokości 56 m n.p.t. w ilości 4 sztuk w paśmie 7+38 GHz; posadowienie urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych u podstawy masztu wraz z linią zasilającą o powierzchni ok. [...] m², na działce nr [...] i na części działki nr [...] przy ul. [...] w m. T., gm. P.. Postępowanie w tym przedmiocie wszczęte zostało na wniosek inwestora, tj. A. Spółki z o.o. z siedzibą w W..

Zasady lokalizacji inwestycji celu publicznego reguluje ustawa z dnia 27 marca 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – dalej zwaną "ustawą", w art. 50 i następnych.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, stosuje się odpowiednio.

Z kolei przepis art. 52 ust. 2 ustawy określa treść wniosku, który powinien zawierać:

1. 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;
2. 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
3. a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
4. b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
5. c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Podstawową kwestią sporną pozostaje natomiast czy przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 2 i w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) – dalej "rozporządzenie".

Zdaniem Sądu żaden z organów nie przeprowadził prawidłowej oceny czy wnioskowane zamierzenie nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w wyżej wskazanych przepisach. Nie ulega wątpliwości, że to organ, na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych dokonuje kwalifikacji czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przeprowadzenie takiego postępowania uzależnione jest od oceny, czy przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do inwestycji wymienionych w cytowanym powyżej rozporządzeniu jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko (§ 2), czy też przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko (§ 3). Organ może to uczynić to na podstawie dołączonej do akt sprawy kwalifikacji przedsięwzięcia, która w rozpoznawanej sprawie została przez inwestora złożona.

Opracowanie takie może być, zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a.,dowodem w sprawie. Nie może jednak zastąpić swobodnej oceny dowodów oraz ustalenia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. Przede wszystkim nie może być przyjęty jako istotny dowód w sprawie bez przeprowadzenia jego wnikliwej analizy w kontekście przede wszystkim procesu dowodzenia, w efekcie którego autor opracowania ocenił, iż planowane przedsięwzięcie jest lub nie jest przedsięwzięciem, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podzielenie kwalifikacji dokonanej w ramach sporządzonego opracowania, jest dopuszczalne ale pod warunkiem, że organ dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja ta jest sporządzona przez właściwe osoby, czy zawiera fachowe i przekonywujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle postanowień rozporządzenia.

W kontrolowanych decyzjach brak jest jakiejkolwiek oceny przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia. Tymczasem załącznik graficzny przedłożonego przez inewstora opracowania nie został sporządzony na kopi mapy o jakiej mowa w przepisie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, lecz na wydruku komputerowym mapy w skali 1:1500. Zdaniem Sądu taka mapa, oprócz tego, że jest w nieprawidłowej skali, to przede wszystkim nie daje gwarancji, że przedstawia rzeczywiste zagospodarowanie tego terenu. Jest to istotna okoliczność w sprawie, ponieważ określona we wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego mocy promieniowania izotopowego anten, wskazuje, iż w zależności od usytuowania anten w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności, inwestycja może zostać zliczona zarówno do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, jak i przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko.

Nadto planowana wieża ma być usytuowana w pobliżu zabudowy mieszkaniowej i to w odległości mniejszej niż 50 m od budynków mieszkalnych. W takim przypadku, zdaniem Sądu, mapa użyta do wykazania, że w osi głównej wiązki promieniowania anten zamontowanych na wieży nie ma miejsc dostępnych dla ludności musi odpowiadać wymaganiom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem tylko kopia mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego gwarantuje zgodny ze stanem faktycznym przebieg granic działek oraz ich zagospodarowanie.

W tym miejscu zasadnym jest odnieść się do zarzutu skargi błędnej oceny łącznej dawki promieniowania. W tym zakresie Sąd wyjaśnia, że w świetle przywołanego powyżej rozporządzenia podstawą kwalifikacji danej instalacji radiokomunikacyjnej (tu: stacji bazowej telefonii komórkowej) jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona wyłącznie dla pojedynczej anteny (także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, o czym wyraźnie stanowi § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia). Dla dokonania takiej kwalifikacji nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie: możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań; kwestia ta podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zob. wyrok WSA z 7 kwietnia 2016 r., IV SA/Po 952/15, CBOSA).

Reasumując tą część rozważań stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż nie wyjaśniają w sposób przekonujący przyjętej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, jako pozostającego bez wpływu na stan środowiska.

Dokonując dalszej kontroli zaskrzonych decyzji wskazać należy na przepis art. 54 tej ustawy, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1. 1. rodzaj inwestycji;
2. 2. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
3. a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
4. b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
5. c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
6. d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
7. e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
8. 3. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Kolejne przepisy, które należy uwzględnić dla prawidłowego wydania decyzji o warunkach zabudowy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) dalej "rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa".

Paragraf 3 ww. rozporządzenia określa, że: "1. w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji.

1. 2. Część graficzną decyzji, o których mowa w ust. 1, sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii.
2. 3. Podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r.
3. 4. W zależności od specyfiki zakresu ustaleń decyzji, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się stosowanie w części graficznej tych decyzji oznaczeń uzupełniających.
4. 5. W części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się objaśnienia wszystkich użytych w niej oznaczeń.".

Opisanych powyżej warunków nie spełnia załącznik graficzny do decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu, w przypadku inwestycji, dla których istotne znaczenie ma jej umiejscowienie na terenie objętym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, załącznik graficzny powinien precyzyjnie wskazywać miejsce usytuowania przedsięwzięcia. Nie można uznać za wystarczające w tym zakresie naniesienie flamastrem na kopii mapy krzyżyka. Oznaczenie to, oprócz tego, że nie zostało opisane zgodnie z ust. 5 § 3 rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, to w żaden sposób nie daje się powiązać z tekstem decyzji, w którym brak wskazania współrzędnych poziomych usytuowania wieży.

Treść decyzji oraz jej załącznik graficzny nie są również spójne co do terenu planowanej inwestycji. W treści decyzji podano, że inwestycja ma być zlokalizowana na działkach nr [...] oraz na części działki [...], a na załączniku graficznym w mało czytelny sposób zaznaczono jako "zakres inwestycji" część działki nr[...], prawie całą działkę nr [...] oraz część działki nr[...].

Należy mieć tu na uwadze, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego z reguły przesądza o konkretnym ulokowaniu inwestycji. Decyzja taka, co nie dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, może stanowić podstawę wszczęcia procedury wywłaszczeniowej i w efekcie pozbawienia prawa własności nieruchomości (art. 112 ust. 1 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami). Ponadto jej postanowienia z mocy art. 55 ustawy wiążą organ orzekający w sprawie o pozwolenie na budowę. Tworzy ona określone prawa nabyte w tym znaczeniu, że inwestor może ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji o usytuowaniu przesądzonym w decyzji lokalizacyjnej - po spełnieniu wymogów ustanowionych w przepisach ustawy Prawo budowlane. Umiejscowienie inwestycji nie jest już w toku dalszych postępowań modyfikowane. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwarza zatem dla wnioskodawcy prawo do dokonania zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, zaś dla pozostałych stron obowiązek znoszenia takich zmian.

Z uwagi na opisany powyżej szczególny charakter decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, jej załącznik graficzny powinien precyzyjnie określać działki oraz części działek, na których inwestycja ma być realizowana. Również z tej przyczyny żeby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę nie było wątpliwości dla jakiego terenu inwestor musi złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organy obu instancji dopuściły się obrazy wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszyły przepisy postępowania w tym. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., a nadto naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Z powodu wyżej stwierdzonych naruszeń prawa należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 wskazanej ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie, organy zobligowane będą do uwzględnienia wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku i prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie respektując podstawowe zasady postępowania administracyjnego do wyjaśnienia wszechstronnie wszelkie okoliczności niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 K.p.a.