Uzasadnienie
D. G. razem ze skargą na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – N. G. w okresie od 2018.01.01 do 2018.09.30 złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku podał, że wraz z żoną i dwójką dzieci zamieszkuje u swojej matki, jest jedynym żywicielem rodziny i obciążają go zobowiązania finansowe. Wnioskodawca nie posiada żadnych nieruchomości, jedyny majątek to auto marki [...] rok produkcji 1999, o wartości mniejszej niż [...] zł. Miesięczny dochód rodziny stanowi kwota [...]zł na którą składa się wynagrodzenie wnioskodawcy za pracę w wysokości [...] zł oraz świadczenia rodzinne w wysokości [...] zł. Miesięczne zobowiązania finansowe kształtują się na poziomie [...] zł i składają się na nie: raty kredytów – [...] zł i [...] zł, abonamenty za telefon i internet – [...] zł i [...] zł, TV – [...] zł, opłata za mieszkanie – [...] zł.
W opisanym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Stosownie natomiast do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195), zatem uznać należy, że skarga dotyczy decyzji z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Z uwagi na powyższe wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, ponieważ zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie stało się zbędne.
Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.