Uzasadnienie
W dniu [...] r. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania R. S. dodatku mieszkaniowego.
Na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie Przewodniczącego Sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk -Meder od rozpoznawania sprawy II SA/Sz 277/10 albowiem sędzia zwrócił się do niego podniesionym głosem i nie chciał odnotować w protokole w całości uzasadnienia wniosku o połączenie spraw pod dyktando skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), zwanej dalej "ustawą".
Instytucję wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18–24 ustawy. Przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 powołanej ustawy. Stanowią one bezwzględne przesłanki wyłączenia sędziego.
Artykuł 19 ustawy określa względne przesłanki wyłączenia sędziego i stanowi, że niezależnie od wymienionych w art. 18 przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności.
Z wyjaśnienia złożonego przez sędziego WSA Katarzynę Grzegorczyk -Meder w dniu 4 lutego 2011 r. wynika, że skarżącego R.S. nie zna osobiście. Sędzia oświadczyła też, że w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego orzekała rzetelnie i bezstronnie z zachowaniem wszelkich reguł wiedzy sędziowskiej.
Dokonując oceny sposobu postępowania oraz czynności podejmowanych przez sędziego WSA Katarzynę Grzegorczyk –Meder w postępowaniu w sprawie II SA/Sz 277/10, skład orzekający nie dopatrzył się okoliczności, wyczerpujących dyspozycję art. 19 ustawy.
Analiza akt sprawy nie nasuwa wątpliwości co do bezstronności sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk –Meder w tej sprawie. Jego działania mieściły się bowiem w zakresie obowiązków jakie spoczywały na nim, z racji przewodniczenia rozprawie z dnia 2 lutego 2011 r. Zgodnie z art. 98 §1 ustawy Przewodniczący otwiera, prowadzi i zamyka posiedzenia, udziela głosu, zadaje pytania, upoważnia do zadawania pytań i ogłasza orzeczenia. Przewodniczący może odebrać głos, gdy przemawiający go nadużywa, jak również uchylić pytanie, jeżeli uzna je za niewłaściwe lub zbyteczne (art. 98 § 2 ustawy).
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, uwagi jakich udzielał skarżącemu sędzia sprawozdawca miały na celu zapewnienie sprawności prowadzonego postępowania oraz przywrócenia porządku na sali sądowej.
Należy dodać, że wniosek o wyłączenie sędziego jest instytucją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, w którym sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych związków z rozpoznawaną sprawą. Instytucja ta, ma zatem zagwarantować eliminowanie przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności sędziego i jego obiektywizmu w rozpoznaniu określonej sprawy.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, jak już wyżej zaznaczono, w świetle przytoczonych przez skarżącego podstaw wyłączenia sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk –Meder oraz całości akt postępowania sądowego w sprawie, tego rodzaju wątpliwości nie występują.
Natomiast skarżący, w swoim wniosku nie wskazał żadnej z ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziego z mocy prawa, na podstawie art. 18 ustawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.