Uzasadnienie
W dniu 17 maja 2013 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XIX/210/2013 w sprawie przyjęcia zmiany Statutu Związku Gmin.
Pismem z dnia [...] wniesionym do Rady Gminy w tym samym dniu, C. T. skierował do Rady wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i jego interesu prawnego powyżej wskazaną uchwałą.
Uchwałą Nr XXI/229/13 z dnia 12 września 2013 r. wydaną na skutek wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia mieszkańca gminy C. T. Rada Gminy odmówiła uchylenia uchwały nr XIX/210/2013 w sprawie przyjęcia zmiany Statutu Związku Gmin. Pismem z dnia 21 października 2013 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Rady Gminy w dniu [...], C. T. zaskarżył uchwałę Rady Gminy numer XIX/210/2013 w sprawie przyjęcia zmiany Statutu Związku Gmin.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Rada Gminy wniosła o odrzucenie ewentualnie oddalenie ww. skargi.
W piśmie z dnia 12 lutego 2014 r. skarżący przedłożył do akt ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz wniósł o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek skarżącego o zwolnienie go od kosztów sądowych w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek skargi na uchwałę nr XIX/210/2013 z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie przyjęcia zmiany Statutu Związku Gmin.
W myśl art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga ta nie może zostać uwzględniona. Przy czym bezzasadność skargi powinna wynikać z jasnych, bezwzględnie obowiązujących przepisów, niepodlegających różnej wykładni. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony skarżącej. Do takich sytuacji należy okoliczność wniesienia skargi z oczywistym uchybieniem terminu – w sytuacji braku wniosku i podstaw do jego przywrócenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydanie 2, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2013 r., s 905).
Sąd stwierdził, że skarga C. T. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia, a zatem mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością tej skargi, co stanowiło podstawę do odmowy przyznania stronie prawa pomocy, na zasadzie art. 247 P.p.s.a.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Zgodnie z powołanym art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, a w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym
Przepis art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, który ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi na uchwałę organu. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie i termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia).
Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przez jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania.
Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to w tym terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania powinna być wniesiona skarga. Tak więc jeżeli organ udzielił odpowiedzi na wezwanie po upływie 60 dni liczonych od dnia wniesienia wezwania to nie " " się termin 30 dni na wniesienie skargi liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą zostało wniesione do organu w dniu [...] to termin 60 dni na wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem [...] i w tym okresie, w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie, należało wnieść skargę na nr XIX/210/2013 z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie przyjęcia zmiany Statutu Związku Gmin.
Bezsporne jest, że odpowiedź na wezwanie skarżącego z dnia 10 czerwca 2013 r. została dopiero udzielona w dniu 12 września 2013 r. uchwałą Rady Gminy Nr XXI/229/13 o odmowie uchylenia uchwały nr XIX/210/2013 w sprawie przyjęcia zmiany Statutu Związku Gmin, a więc po 60 dniach liczonych od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym nie rozpoczął się bieg terminu 30 dni na wniesienie skargi liczony od dnia doręczenia wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.
W zaistniałych okolicznościach sprawy skarżący winien był wnieść przedmiotową skargę do dnia [...].
Mając na względzie powyższe, należało stwierdzić, że skarga C. T. nie może zostać uwzględniona, albowiem jako spóźniona podlega odrzuceniu, co przesądza o jej oczywistej bezzasadności.
W tej sytuacji Sąd stwierdził, ze zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Sąd orzekł na wstępie.