Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. numer [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś., działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał B.S. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, poprzez dokonanie demontażu elementów powstałych w wyniku przebudowy części korytarza, usytuowanej w budynku mieszkalnym nr [...], zlokalizowanym na dz. nr [...], położonej przy ul. [...] w m. S., bez wymaganego zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. na wniosek H.P., zam. przy ul. [...], S. Po dokonaniu oględzin oraz w toku prowadzonego postępowania ustalono, że w ww. budynku mieszkalnym jednorodzinnym B.S. w roku [...] przebudowała część korytarza, poprzez wydzielenie z jego powierzchni przedsionka przynależnego do jej lokalu mieszkalnego nr [...]. Roboty budowlane polegały na: wykonaniu drewnianego rusztu, w którym osadzono drzwi wejściowe otwierane na zewnątrz o wym. [...] m z nieotwieranym naświetlem nad nimi oraz obłożeniu tegoż rusztu płytami gipsowo-kartonowymi. Powstała ścianka posiada kształt litery "L" o wym. [...] m i wysokości [...] m. Inwestor nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę ani zgłoszeniem zamiaru rozpoczęcia robót do właściwego organu. Ponadto, brak jest dokumentów potwierdzających, że roboty te prowadzone były pod nadzorem osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane.
Organ wskazał, iż w celu umożliwienia doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami, decyzją Nr [...] z dnia [...] r. nałożył na B.S., obowiązek sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej zawierającej inwentaryzację budowlaną oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na niewykonanie powyższego obowiązku, organ stwierdził brak możliwości dokonania legalizacji przedmiotowych robót i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wydał decyzję nakazującą doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed wykonania przedmiotowej przebudowy.
W odwołaniu od powyższej decyzji B.S. wskazała, że aranżacja wnętrza wykonana w jej domu była koniecznością, ponieważ drzwi wejściowe do korytarza w tamtym czasie były uszkodzone i nie stanowiły właściwego zabezpieczenia korytarza przed warunkami atmosferycznymi. Deszcz i śnieg wdzierały się do korytarza i powodowały oprócz zimna wilgoć i zamarzanie posadzki korytarza, co niejednokrotnie powodowało upadki domowników na śliskiej powierzchni. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Lublinie z dnia 17.11.2011 r. sygn. akt II SA/Lu 579/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30.11.2007 r. sygn. akt II SA/Gl 524/07, wyrok NSA w Warszawie z dnia 25.01.2013 r. sygn. akt II OSK 627/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12.10.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1239/11) odwołująca się wskazała, że zburzenie lub postawienie nowej ścianki działowej, o ile nowo wzniesione nie są elementami nośnymi budynku, nie wpływają na jego przeznaczenie, nie decydują o przestrzennym wydzieleniu samodzielnych lokali mieszkalnych stanowiących przedmiot odrębnej własności, nie są robotami które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Zdaniem B.S., przyjęta przez organ kwalifikacja robót budowlanych doprowadziła niewłaściwie do zastosowania art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca wskazała na nowelizację ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie [...] r. i zmieniła uregulowania art. 29 i art. 30 tej ustawy.
Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania B.S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji wskazał, iż prowadząc postępowanie odwoławcze, zwrócił się do B.S. z prośbą o przedstawienie dokumentów, stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania przedmiotowych robót budowlanych (w szczególności dokumentów, dotyczących wyrażenia zgody przez wszystkich współwłaścicieli na ich wykonanie), jednocześnie informując o możliwości złożenia przez inwestora wniosku do sądu powszechnego o wyrażenie tzw. zgody zastępczej, na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na powyższe B.S. w piśmie z dnia [...] r. wyjaśniła, że kiedy w [...] r. jej mąż dokonał aranżacji wnętrza domu w celu zabezpieczenia korytarza przed warunkami atmosferycznymi, współwłaścicielami budynku w [...] części byli B. i C. S., a w drugiej części H. i W. P. Natomiast A.J. współwłaścicielem domu w [...] części jest dopiero od [...] r. i żądanie wyrażenia przez niego zgody na dokonaną wcześniej aranżację jest bezpodstawne.
B.S. wskazała, że W.P. wyraził przed dokonaniem przedmiotowej aranżacji ustną zgodę na jej wykonanie, co mogą potwierdzić świadkowie. Do ww. pisma nie zostały załączone żadne dokumenty, poza kserokopią aktu notarialnego z dnia [...] r. umowy sprzedaży nieruchomości B. i C. S. przez Gminę S. Organ odwoławczy stwierdził, że w [...] r. w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w S. zostały wykonane roboty budowlane, polegające na postawieniu ścianki działowej opartej na rzucie w kształcie litery L, o wymiarach [...] cm i grubości [...] cm, z płyt gipsowo-kartonowych na drewnianym stelażu, wydzielającej z powierzchni korytarza przedsionek zamykany drzwiami. W wyniku przeprowadzenia tych prac zmieniły się parametry użytkowe obiektu, bo powstało nowe pomieszczenie i powiększyła się powierzchnia, użytkowana wyłącznie przez mieszkańców lokalu nr [...], kosztem zmniejszenia powierzchni wspólnego korytarza, co stanowi przebudowę istniejącego budynku, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane.
Przedmiotowe roboty budowlane wykonał w [...] r., bez nadzoru osoby posiadającej uprawnienia budowlane, C.S., który już nie żyje, a zatem osobą zobowiązaną do usunięcia skutków samowoli budowlanej jest B.S. - współinwestorka robót i współwłaścicielka budynku przy ul. [...] w S. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż organ I instancji prawidłowo zastosował w postępowaniu naprawczym przepis art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, który nadaje organom uprawnienia, w przypadku rozpatrywania robót budowlanych, które już zostały wykonane i zakończone, do stosowania m.in. przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, co także daje podstawę do nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych i odpowiednich ocen technicznych.
W związku z tym, że w decyzji z dnia [...] r., wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nałożony został na B.S. także obowiązek "dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie ma podstaw prawnych do żądania od inwestora przedłożenia takiego oświadczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż przystąpił do badania według ogólnych reguł, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ II instancji wskazał, że B.S. nie przedłożyła do tutejszego organu żadnych dokumentów świadczących o wyrażeniu zgody na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych przez obecnych współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w S. – H.P. i A.J., poprzestając na deklaracji, że ustnej zgody na wykonanie przedmiotowych robót udzielił przed ich faktycznym wykonaniem W.P., co mogą potwierdzić świadkowie, których oświadczeń skarżąca nie przedstawiła. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że H.P. w piśmie z dnia [...] r. napisała cyt.: "moja sąsiadka B.S., która mieszka ze mną w jednym budynku, postawiła bezprawnie ściankę na korytarzu (wspólnym) i nie mam dostępu do własnej piwnicy, nie mam dostępu do zamknięcia wody oraz miejsca, gdzie kiedyś był licznik elektryczny. [...] Proszę, aby ona doprowadziła korytarz do stanu poprzedniego", organ stwierdził, że inwestor nie posiada zgody współwłaścicieli budynku na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych i z tego powodu nie jest możliwe zalegalizowanie samowolnie wykonanych prac.
Ponadto organ podał, że B.S. nie przedłożyła w zakreślonym terminie, oceny technicznej zawierającej inwentaryzację budowlaną, obejmującej przebudowę budynku przy ul. [...] w S. Organ II instancji podkreślił, że rozpatrując sprawę uwzględnił aktualny stan prawny ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wraz ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie dnia 28 czerwca 2015 r., przed wszczęciem postępowania. Jednocześnie organ stwierdził, że PINB w Ś., pomimo błędnego powołania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na "ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.)", prawidłowo przywołał w sentencji "ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.)" oraz wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z przepisami art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ.
Powyższą decyzję B.S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięć polegający na uznaniu, że charakter realizowanych prac remontowo - adaptacyjnych wymagał uprzedniego wydania pozwolenia na budowę obejmującego te roboty, podczas gdy rzetelna analiza tych okoliczności na tego rodzaju wnioskowanie nie pozwala,
- - brak podstawy prawnej dla wydanej decyzji z uwagi na to, że roboty realizowane, a kwestionowane decyzjami organów obu instancji i wbrew nim, nie wymagają wydania uprzednio pozwolenia na budowę, przez co nie zostały naruszone żadne przepisy prawa budowlanego, a wykonane prace nie noszą cech samowoli budowalnej.
W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucając, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę i nie odniósł się do przytoczonych w odwołaniu wyroków, jak również nie wziął pod uwagę, że W.P. wyraził ustną zgodę na przedmiotową aranżację wnętrza, co mogą potwierdzić trzej świadkowie wskazani przez skarżącą.
W ocenie B.S., dokonana aranżacja nie spowodowała żadnych zmian rzeczywistych budynku, nie ingeruje w parametry techniczne lub użytkowe całego budynku.
W odpowiedzi na skargę Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2016 r. poz. 290). Decyzja wydawana na tej podstawie jest konsekwencją ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, że nałożony uprzednio na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust.1 pkt 2), nie został wykonany.
W niniejszej sprawie B.S. zobowiązana została decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy, do sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej zawierającej inwentaryzację budowlaną, wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia i będącą członkiem właściwej izby samorządu zawodowego, obejmującej przebudowę budynku mieszkalnego nr [...], zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w m. S., oraz obowiązek dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia [...] r. Obowiązek ten został nałożony na skutek ustaleń organu, że roboty budowlane wykonane przez skarżącą na przedmiotowej nieruchomości mieszczą się w pojęciu przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, a więc wymagają zgłoszenia właściwemu organowi stosownie do art. 30 ust.1 pkt 2. Skarżąca nie zakwestionowała tej decyzji, ani też jej nie wykonała.
Ze stanowiskiem organu nie zgadza się skarżąca twierdząc, iż wykonane prace nie stanowią przebudowy lecz aranżację wnętrza. Na poparcie swego stanowiska skarżąca przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b, 6, 9 oraz 11-12a. W myśl art. 29 ust.2 pkt 1b tej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi do zwiększenia dotychczasowego obszaru oddziaływania tych budynków. W myśl art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o przebudowie należy przez to rozumieć roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana paramentów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przepisy ustawy nie precyzują, co należy rozumieć przez "zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu".
W wyroku z 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1972/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro przepis mówi zarówno o parametrach technicznych, jak i użytkowych, to nie chodzi w nim jedynie o wartości techniczne, jak na przykład obciążenia. Nie może też chodzić o parametry, których zmiana powoduje wyłączenie robót budowlanych poza zakres pojęcia przebudowy, czyli kubatura obiektu budowlanego, powierzchnia jego zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W ocenie NSA, z legalnej definicji przebudowy wynika więc, że przebudową są też takie roboty budowlane, które nie zmieniają parametrów technicznych obiektu budowlanego, takich jak na przykład występujące w obiekcie obciążenia, ale które powodują zmianę parametrów związanych z jego użytkowaniem. Wskazuje na to użyty w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego zwrot dotyczący zmiany parametrów użytkowych. Takim parametrem użytkowym jest niewątpliwie układ pomieszczeń w obiekcie budowlanym. Zatem, zmiana układu pomieszczeń spowodowana zmianą układu ścianek działowych i występujących w nich drzwi, jest przebudową obiektu budowlanego w rozumieniu powołanego przepisu.
Sąd orzekający w niniejszym składzie pogląd ten podziela i tym samym za trafną uznaje ocenę organu nadzoru budowlanego, iż wykonane przez nieżyjącego już męża skarżącej prace budowlane, polegające na wykonaniu drewnianego rusztu, w którym osadzono drzwi wejściowe otwierane na zewnątrz o wym. [...] m z nieotwieranym naświetlem nad nimi oraz obłożeniu tego rusztu płytami gipsowo-kartonowymi, doprowadziły do zmiany parametrów użytkowych obiektu, a więc do przebudowy o której mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Opisane powyżej prace nie mieszczą się w pojęciu "aranżacja wnętrz" jak twierdzi skarżąca. Przeczy temu zarówno potoczne rozumienie tego zwrotu jak i definicja słownikowa. Podając za Słownikiem języka polskiego PWN, Warszawa 2011 r., drugie zaraz po muzycznym, znaczenie słowa "aranżacja" oznacza, iż jest to zaprojektowanie elementów dekoracyjnych w jakiejś przestrzeni.
Na skutek wykonanych robót w przedmiotowym w budynku jednorodzinnym (będącym własnością [...]. osób, w którym użytkowane są [...] lokale mieszkalne), nie doszło do zmiany dekoracji wewnątrz lokalu nr [...] B.S. lecz powstało nowe pomieszczenie, poprzez wydzielenie przedsionka do wejścia do tego lokalu - mieszkania skarżącej, co doprowadziło do zmniejszenia powierzchni użytkowej pozostałych współwłaścicieli tego budynku. Robót tych nie sposób uznać za aranżację wnętrza, lecz jak trafnie zakwalifikował to organ nadzoru budowlanego, stanowiły one przebudowę budynku jednorodzinnego.
Oczywistym jest też brak wyrażenia zgody – co najmniej – współwłaścicielki spornego budynku H.P. na wykonane prace, gdyż niniejsze postępowanie zostało wszczęte z inicjatywy tej współwłaścicielki, dążącej do doprowadzenia wspólnego korytarza do stanu poprzedniego.
Ponadto organ odwoławczy słusznie wskazał, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10, dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji nie może domagać się, aby inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że oświadczenie inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest szczególnym, uproszczonym sposobem wykazywania tego prawa przez inwestora, który może być stosowany tylko w tych przypadkach, w których ustawa wyraźnie to wskazuje, np. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W innych przypadkach, jeżeli jest konieczne wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wykazanie to nie może polegać na złożeniu oświadczenia o posiadaniu uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Oznacza to, że ani inwestor nie może skorzystać z tego swoistego przywileju, ani właściwy organ nie może domagać się, aby inwestor takie oświadczenie złożył. Nie oznacza to jednakże, że organ administracji jest zwolniony od badania posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w inny sposób, czyli na podstawie dokumentów stwierdzających taki tytuł prawny do nieruchomości, z którego wynika uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Omawiana uchwała wyklucza więc możliwość żądania od inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązku przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale nie wyłącza możliwości badana w tak zwanym postępowaniu naprawczym, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu tej uchwały wręcz wskazano, że w przypadku już wykonanych robót budowlanych ustalenie, że inwestor nie dysponował i nie dysponuje takim uprawnieniem, może być podstawą nakazania rozbiórki obiektu budowlanego.
Z treści księgi wieczystej założonej dla nieruchomości nr [...] w S., (stan na [...] r.) wynika, że budynek jednorodzinny położony przy ul. [...] stanowi współwłasność w częściach ułamkowych następujących osób: [...] S.B., [...] H.P., [...] J.A. W budynku nie zostały wyodrębnione samodzielne lokale mieszkalne.
W rozpoznawanej sprawie organ II instancji prawidłowo więc pismem z dnia [...] r. wezwał B.S. do przedstawienia dokumentów dotyczących wyrażenia zgody przez wszystkich współwłaścicieli na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Niewykazanie przez skarżącą, iż współwłaściciele pisemnie takie zgody wyrazili, jak i nieprzedłożenie organowi oceny technicznej zawierającej inwentaryzację budowlaną wykonanej przebudowy, obligowało organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji nakazującej likwidację skutków samowolnego wykonania robót budowlanych i nakazanie B.S. doprowadzenie budynku przy ul. [...] w S. do stanu poprzedniego.
Należy zauważyć, iż powołane przez skarżącą wyroki sądów administracyjnych, zapadły w innych stanach faktycznych, które determinowały zastosowanie innych rozwiązań prawnych niż w niniejszej sprawie. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uchybił przepisom prawa nie odnosząc się do tych wyroków, skoro w sposób wyczerpujący wyjaśnił stan faktyczny niniejszej sprawy i rozpatrzył ją z zastosowaniem właściwych przepisów obowiązującego prawa, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracji, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.